Alle Kapitel von เกมรักเดิมพันหัวใจ: Kapitel 21 – Kapitel 30

ไม่กี่วินาทีต่อมาก็ดับลงอีกครั้งไอวี่มองหน้าปัด ก่อนเงยหน้ามองฮันเตอร์ที่ยืนอยู่ด้านนอกรถ“ดับอีกแล้วค่ะ”ฮันเตอร์ขมวดคิ้ว ก่อนเปิดฝากระโปรงขึ้นดูอีกครั้งคราวนี้เขาใช้เวลาไม่นานก็ปิดมันลง“ไม่ต้องลองแล้ว”ไอวี่เปิดประตูลงมา“เป็นอะไรคะ”“น่าจะมีปัญหาที่ระบบจ่ายน้ำมัน”“ซ่อมได้ไหมคะ”“ตรงนี้ไม่ได้”ฮันเตอร์ส่ายหน้า“ต้องให้ศูนย์เช็กอีกที ขืนฝืนสตาร์ตไปก็ไม่มีประโยชน์”ไอวี่พยักหน้ารับ ก่อนมองรถตัวเองอย่างเซ็ง ๆฮันเตอร์เหลือบมองถนนรอบ ๆ ก่อนหันกลับมาหาเธอ“ไปนั่งรอในรถพี่ก่อน”คราวนี้ไอวี่ไม่ได้ปฏิเสธ เดินตามเขาไป“ค่ะ”เธอหยิบกระเป๋าและโทรศัพท์ออกจากรถ ก่อนล็อกประตูให้เรียบร้อยฮันเตอร์รอจนเธอจัดการเสร็จ จึงเดินนำกลับไปที่รถของตัวเองไอวี่เดินตามหลังฮันเตอร์ไป ก่อนเปิดประตูขึ้นไปนั่งในรถของเขาเงียบ ๆไม่นานนัก ลมด้านนอกก็เริ่มพัดแรงขึ้น กิ่งไม้ริมทางไหวไปมาตามแรงลมฮันเตอร์เหลือบมองออกไปนอกกระจก“เหมือนฝนจะตกเลย”สิ้นเสียงเขาได้ไม่นาน เม็ดฝนก็เริ่มตกกระทบกระจก ก่อนจะเทลงมาอย่างหนักจนแทบมองไม่เห็นด้านนอกภายในรถกลับเงียบสนิท มีเพียงเสียงฝนที่กระหน่ำลงบนหลังคาไอวี่นั่งมองออกไปนอกหน้า

ไอวี่มองเขาแล้วอดคิดไม่ได้เมื่อกี้ยังทำหน้าดุอยู่เลย...พอเธอยอมก็ยิ้มเสียอย่างนั้น“งั้นพี่กลับแล้วนะ”“ค่ะ” ไอวี่เปิดประตูลงจากรถ ก่อนหันกลับมา “ขับรถดี ๆ นะคะ”เธอยกมือโบกให้เล็กน้อยฮันเตอร์ยิ้มรับ ก่อนขับรถออกไปไอวี่ยืนมองรถของเขาจนลับสายตา แล้วจึงหันกลับเข้าไปในคอนโด............หลังอาบน้ำเสร็จ ไอวี่เดินมาทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูมีข้อความจากฮันเตอร์ส่งเข้ามาตอนที่เธอกำลังอาบน้ำเธอกดเปิดอ่านHunter : ถึงห้องแล้วครับไอวี่มองข้อความอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพิมพ์ตอบกลับไปIvy : บอกอัยทำไมคะไม่นานข้อความจากอีกฝ่ายก็ตอบกลับมาHunter : ก็อยากให้รู้แล้วอีกข้อความก็ตามมาติด ๆHunter : วันนี้ไม่ได้ไปไหน กลับห้องแล้วครับนิ้วของไอวี่ชะงักอยู่เหนือหน้าจอเธอมองข้อความนั้นซ้ำอีกครั้งนี่เขา...กำลังรายงานตัวกับเธอเหรอทั้งที่เธอก็ไม่ได้ถามสักหน่อยว่าจะไปไหนต่อหรือเปล่าHunter : เจอกันพรุ่งนี้นะครับHunter : ฝันดีไอวี่เม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนพิมพ์ตอบIvy : ค่ะ ฝันดีนะคะเธอวางโทรศัพท์ลงข้างหมอน ก่อนเอนตัวลงบนเตียงแต่เพียงไม่นานก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่านข้อความของเขาอ

“แล้วพี่แย่งของอัยไปทำไมคะ”ฮันเตอร์ชะงักไปนิดหนึ่งก่อนตอบหน้าตาเฉย“มันขโมยของมหาวิทยาลัยมันมา พี่ช่วยเก็บหลักฐาน”“...”ไอวี่มองเขานิ่ง ก่อนหลุดหัวเราะออกมาข้ออ้างอะไรของเขาเนี่ยฮันเตอร์มองรอยยิ้มสวย ๆ ของเธออยู่ครู่หนึ่งแค่เห็นเธอยิ้ม เขาก็รู้สึกดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก“จะไปเปลี่ยนชุดไม่ใช่เหรอ”ไอวี่พยักหน้า “ค่ะ”“ชุดเราอยู่ในรถพี่”ฮันเตอร์หยิบกุญแจรถออกมายื่นให้เธอ“เอาไปสิ”ไอวี่รับมาอย่างงง ๆ“แล้วอัยจะคืนพี่ยังไง พี่เดินไปด้วยกันได้ไหมคะ”“พี่ต้องไปเตรียมตัวแข่งแล้ว”เขาถอยหลังไปสองก้าว ก่อนยิ้มให้เธอ“เจอกันที่สนามบาสนะ”พูดจบก็หันหลังเดินออกไปทันที“อะ...พี่ฮันเตอร์”ไอวี่เรียกตาม แต่เจ้าตัวกลับยกมือขึ้นโบกโดยไม่หันกลับมาเธอก้มมองกุญแจรถในมือ ก่อนถอนหายใจเบา ๆแบบนี้ก็เท่ากับว่า...เธอต้องเอากุญแจไปคืนเขาที่สนามบาสอยู่ดีสินะไอวี่มองตามแผ่นหลังของฮันเตอร์ที่เดินห่างออกไป“วางแผนไว้แล้วหรือเปล่าเนี่ย...”เธอบ่นเบา ๆ ก่อนกำกุญแจในมือแล้วเดินไปทางลานจอดรถ...............หลังเปลี่ยนชุดเสร็จ ไอวี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหามิริน“พวกแกอยู่ไหนกัน”เสียงรอบข้างจากปลายสายดังจนแทบ

ภายในกว้างกว่าที่เธอคิดมาก ห้องรับแขกเชื่อมต่อกับพื้นที่รับประทานอาหารและครัวแบบเปิด กระจกบานใหญ่สูงจากพื้นจรดเพดานเผยให้เห็นวิวเมืองด้านนอก เฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่เป็นโทนดำ เทา และน้ำตาลเข้ม ดูเรียบหรูแต่ทันสมัย ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบจนแทบไม่มีของวางเกะกะ ครั้งก่อนที่มา เธอมัวแต่ตกใจกับสถานการณ์จนแทบไม่ได้สังเกตอะไรเลย “มองอะไร” เสียงของฮันเตอร์ดังขึ้นด้านหลัง “เปล่าค่ะ ห้องพี่สวยดี” ฮันเตอร์เดินไปเปิดตู้เย็น หยิบน้ำเย็นออกมาขวดหนึ่งแล้วยื่นให้เธอ “เอ่อ...พี่ไปอาบน้ำเถอะค่ะ” ฮันเตอร์พยักหน้า ก่อนเดินเข้าไปในห้อง ไอวี่จึงเดินไปนั่งรอที่โซฟา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นฆ่าเวลา ไม่นานประตูห้องก็เปิดออก เธอเงยหน้าขึ้นตามเสียง ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่คนที่เพิ่งเดินออกมา ฮันเตอร์เปลี่ยนเป็นเสื้อยืดสีดำกับกางเกงขายาวสบาย ๆ เส้นผมที่เพิ่งสระยังเปียกหมาด ปรกลงมาบริเวณหน้าผากเล็กน้อย ใบหน้าหล่อที่ปกติดูดีอยู่แล้วกลับดูสะดุดตาขึ้นไปอีกในลุคเรียบ ๆ แบบนี้ ไอวี่เผลอมองเขานิ่งอยู่หลายวินาที ฮันเตอร์สังเกตเห็นจึงยิ้ม “มองอะไรเนี่ย” เขายกมือเสยผมที่ยังเปียก “เริ่มเขินแล้วนะ” ไอวี่ห

เธอนั่งลงข้างโซฟา ตั้งใจจะปลุกเขา แต่พอขยับเข้าไปใกล้ สายตากลับเผลอหยุดอยู่บนใบหน้าของคนที่กำลังหลับสนิทตอนหลับเขาดูต่างจากเวลาปกติไม่น้อยไม่มีสายตาเจ้าเล่ห์หรือรอยยิ้มกวน ๆ ที่ชอบทำให้เธอเสียอาการ ใบหน้าหล่อคมที่ปกติดูมั่นใจกลับสงบนิ่ง คิ้วเข้มคลายลง ขนตายาวทอดอยู่เหนือแก้ม จนดูอ่อนโยนกว่าปกติไอวี่มองแล้วเผลอยิ้มออกมาตอนหลับแบบนี้...ก็ดูน่ารักเหมือนเด็ก ๆ เหมือนกันแฮะเธอนั่งมองเขาเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสายตาจะค่อย ๆ ไล่จากคิ้วเข้ม ผ่านจมูกโด่งเป็นสัน แล้วมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากได้รูปรอยยิ้มของเธอค่อย ๆ จางลง เมื่อความทรงจำในคืนนั้นย้อนกลับเข้ามาริมฝีปากที่ตอนนี้ดูนิ่งสงบ กลับเป็นริมฝีปากเดียวกับที่เคยจูบเธออย่างช่ำชอง จนทำเอาเธอแทบหายใจไม่ทันใบหน้าของไอวี่เริ่มร้อนขึ้นโดยไม่รู้ตัวทั้งที่ควรละสายตา แต่เธอกลับยังคงมองอยู่อย่างนั้น ก่อนจะเผลอขยับเข้าไปใกล้ทีละนิดโดยไม่ทันรู้ตัวใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ...จนกว่าจะรู้ตัวอีกที ใบหน้าของเธอก็อยู่ห่างจากเขาเพียงนิดเดียวแต่แล้ว—“จูบสิ...รอนานแล้วนะ”เสียงทุ้มดังขึ้นทั้งที่เจ้าตัวยังไม่ลืมตาไอวี่เบิกตากว้าง ก่อนรีบผละตัวออกด้วยความตกใจแ