Alle Kapitel von เกมรักเดิมพันหัวใจ: Kapitel 51 – Kapitel 60

ฮันเตอร์เป็นที่สนใจอยู่แล้ว แถมเรื่องผู้หญิงของเขาก็ไม่ใช่ความลับอะไร วันนี้พอเธอเดินเข้ามาพร้อมเขา ในสายตาคนอื่นเธอก็คงไม่ต่างจากผู้หญิงคนใหม่ของฮันเตอร์ทั้งคู่เดินมานั่งที่โต๊ะ ฮันเตอร์เหลือบมองคนตรงข้าม ก่อนจะถามขึ้นเหมือนรู้ทัน“อึดอัดเหรอ”ไอวี่หันมองเขา“นิดหนึ่งค่ะ”“งั้นก็ต้องมาบ่อย ๆ”“ทำไมคะ”“คนอื่นจะได้ชิน”ไอวี่มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนนึกอะไรขึ้นมาได้“ปกติเวลาพี่คบกับคนอื่น แล้วพามาทานข้าวด้วยกันแบบนี้...แต่ละคนได้นานแค่ไหนคะ”ฮันเตอร์นิ่งคิดไปนิด“ไม่นาน”“ไม่นานนี่แค่ไหน”“ปกติก็ไม่เกินสองครั้ง”ไอวี่เลิกคิ้ว“งั้นอัยก็มีสิทธิมากับพี่อีกแค่ครั้งเดียวสินะคะ”ฮันเตอร์มองเธอ ก่อนยิ้มออกมา“ไม่”“?”“ต่อไปเราจะมาด้วยกันทุกวัน”ไอวี่มองเขาอย่างไม่ค่อยเชื่อนัก“พี่จะทำได้เหรอคะ”“ทำไมจะไม่ได้”“เดี๋ยวพี่ก็เบื่อ”รอยยิ้มบนใบหน้าฮันเตอร์จางลงเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจดูเหมือนต่อให้เขาทำดีแค่ไหน ประวัติที่ผ่านมาในสายตาเธอก็คงลบไม่ได้ง่าย ๆ“คอยดูแล้วกัน”ไอวี่มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหลบสายตาไปทางอื่นส่วนฮันเตอร์ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อในเมื่อพูดไปเธอก็ยังไม่เชื่อ เขาคงต้องทำให้เห็นเ

เย็นหลังเลิกเรียน ไอวี่เก็บของเสร็จก็รีบเดินออกจากห้อง แต่พอออกมาถึงด้านหน้าอาคารก็ชะงัก เมื่อเห็นเพื่อนทั้งสามคนยืนรออยู่เธอเดินเข้าไปหามายด์มองเธออย่างจับผิดทันที“แกจะรีบไปไหน”“เอ่อ...”ไอวี่อึกอักไปนิด“ไปหาพี่ฮันเตอร์ที่คณะ”มิรินกับมายด์หันมองหน้ากันทันที“ยังไงกันแล้วเนี่ย” มิรินถาม “หายไปเที่ยวกับเขามา พอกลับมาก็แปลก ๆ เห็นเขาตามรับตามส่ง กลางวันก็มากินข้าวด้วยกัน”ก่อนจะหรี่ตามองเพื่อน“มีอะไรจะบอกพวกเราไหม”คราวนี้ทั้งสามคนยืนมองเธอพร้อมกัน เหมือนจะรอคำตอบให้ได้ไอวี่ถอนหายใจ“เราคบกันแล้ว”“คบกัน?!”มายด์ถามเสียงดังจนไอวี่ต้องรีบมองรอบ ๆ“เบา ๆ สิ”“ก็แกเล่นบอกแบบนี้ ใครจะเบาไหว”ไอวี่พยักหน้ายืนยันอีกครั้งมิรินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามจริงจังขึ้น“คบแบบไหน แบบที่แกวางแผนไว้ตั้งแต่แรกเหรอ”“ไม่ใช่”ไอวี่ตอบทันที“คือ...มัน...”“ไม่ต้องอธิบายแล้ว”ไทม์ที่ยืนฟังอยู่พูดแทรกขึ้นมาเขามองสีหน้าเพื่อนก็พอจะเดาคำตอบได้“อัยชอบเขาจริง ๆ ใช่ไหม”ไอวี่นิ่งไปเล็กน้อย“ก็น่าจะ...”“น่าจะอะไรวะ” มายด์สวนทันที “ชอบก็คือชอบ ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ”“มันบอกไม่ถูกนี่”ไอวี่ถอนหายใจเบา ๆ“เว

“ขอขึ้นไปด้วยได้ไหม”ไอวี่หันมองทันที“คราวที่แล้วก็ขึ้นไปแล้วไงคะ”“แต่ยังไม่ได้เข้าห้องเลย”“แล้วจะเข้าห้องอัยไปทำไมคะ”ฮันเตอร์ยิ้มมุมปาก“ทำอะไรได้ก็จะทำ”ไอวี่มองเขานิ่ง ก่อนเอื้อมมือไปเปิดประตู“งั้นไม่ต้องขึ้นไปเลยค่ะ”“เดี๋ยวสิ”ฮันเตอร์หัวเราะ ก่อนรีบคว้าแขนเธอไว้เบา ๆ“พูดเล่น”ไอวี่หันกลับมามองอย่างไม่ค่อยเชื่อนัก“จริง?”“จริงครับ”เขาปล่อยมือ ก่อนมองเธอด้วยสายตาอ้อน ๆ“แค่อยากเดินไปส่ง ไม่เข้าห้องก็ได้”ไอวี่ถอนหายใจอย่างยอมแพ้“ก็ได้ค่ะ”ฮันเตอร์ยิ้มทันที ก่อนทั้งคู่จะเปิดประตูลงจากรถแต่เดินออกมาได้เพียงไม่กี่ก้าว เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากบริเวณด้านหน้าอาคาร“ไอวี่”ไอวี่ชะงัก ก่อนหันไปตามเสียงเมื่อเห็นคนที่ยืนรออยู่ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย“ป๊า...”ฮันเตอร์มองตาม ก่อนจะเห็นอธิปเดินเข้ามาหาทั้งคู่เขาจึงยกมือไหว้ตามมารยาท“สวัสดีครับคุณอา”อธิปพยักหน้ารับ แม้สายตาจะหยุดอยู่ที่ฮันเตอร์ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ก่อนหันกลับมาหาลูกสาว“ป๊ามีเรื่องจะคุยกับอัย”ไอวี่นิ่งไปเล็กน้อยเธอหันไปมองฮันเตอร์ฮันเตอร์สบตาเธออยู่ครู่หนึ่ง เหมือนจะถามโดยไม่ต้องพูดว่าเธอโอเคหรือ

เธอรู้ว่าเรื่องระหว่างตัวเองกับพ่อเกี่ยวพันถึงฮันเตอร์ แต่ในเมื่อทุกอย่างกำลังจะจบลงแล้ว เธอก็ไม่เห็นเหตุผลที่จะดึงเขาเข้ามายุ่งกับปัญหาครอบครัวของเธอจึงส่ายหน้าเบา ๆ“ไม่มีค่ะ”ฮันเตอร์มองเธอนิ่งคำตอบนั้นทำให้ความรู้สึกบางอย่างหนักขึ้นกว่าเดิม“อัย”“คะ”“พี่เคยถามอัยไปแล้วใช่ไหม”“เรื่องอะไรคะ”ฮันเตอร์เงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนถาม“อัยยอมคบกับพี่เพราะอะไร”ไอวี่ชะงักเธอมองเขา แต่กลับตอบไม่ออกในทันทีเพราะคำถามนั้นทำให้เธอนึกถึงจุดเริ่มต้นของทุกอย่างตอนแรกเธอเข้าหาเขาเพราะอะไร เธอรู้ดีที่สุดแต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้วความรู้สึกที่มีให้เขาไม่ได้เกี่ยวกับเอวา ไม่ได้เกี่ยวกับป๊า และไม่ได้เกี่ยวกับหุ้นของแม่อีกแล้วเพียงแต่คำว่า ชอบ กลับติดอยู่ที่ริมฝีปากฮันเตอร์มองความเงียบของเธอ ก่อนยิ้มบาง ๆ“เพราะชอบพี่จริง ๆ ใช่หรือเปล่า”ไอวี่ยังคงนิ่งฮันเตอร์รออยู่หลายวินาทีแต่เมื่อไม่ได้รับคำตอบ เขาก็หลุดหัวเราะเบา ๆ“ไม่เป็นไร”เขาหันกลับไปทางเดิม“เดี๋ยวค่อยตอบก็ได้”ก่อนเดินนำเธอกลับไปทางรถ“กลับกันเถอะ”ไอวี่มองแผ่นหลังของเขาอย่างรู้สึกแปลก ๆก่อนจะเดินตามไปตลอดทางกลับคอนโด ฮันเตอร์เงี

ฮันเตอร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด“ไม่จำเป็นต้องบอก”เขาวางแก้วลง“เลิกพูดถึงได้แล้ว”ไทเกอร์กับเอเดนหันมองหน้ากัน“มึงเป็นอะไรหรือเปล่าวะ” ไทเกอร์ถาม“ไม่ได้เป็น”เอเดนมองเพื่อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าไปอีกฝั่งของร้าน“งั้นมึงไปคุยกับน้องข้าวฟ่างหน่อยได้ไหม เขามาเพราะอยากเจอมึง พอรู้ว่ามึงไม่มาเกือบจะกลับแล้ว ดีที่เพื่อนรั้งไว้”ฮันเตอร์หันไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ไม่ไกล“แค่ไปคุยก็ได้”มุมปากของฮันเตอร์ยกขึ้นเล็กน้อย“ได้ดิ”เขาหยิบแก้วเหล้าแล้วเดินตรงเข้าไปหาเธอเพียงไม่นานท่าทีคุ้นเคยของฮันเตอร์ก็กลับมาอีกครั้ง ฮันเตอร์ทำให้ข้าวฟ่างยิ้มเขินได้แทบตลอดเวลา ทั้งสายตาที่มองตรง ๆ รอยยิ้มมุมปาก มือที่จับมือเธอเล่นเป็นระยะ ก่อนโอบไหล่ดึงเข้ามาคุยใกล้ ๆ อย่างคุ้นเคยไม่นานเขาก็พาเธอกลับมาที่โต๊ะข้าวฟ่างนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกับเขา ขณะที่แขนของฮันเตอร์ยังคงโอบอยู่รอบเอวเธออย่างเป็นธรรมชาติไทเกอร์กับเอเดนมองภาพตรงหน้าอย่างงง ๆไม่กี่ชั่วโมงก่อนมันยังปฏิเสธที่จะมา เพราะจะไปกับไอวี่อยู่เลยฮันเตอร์ยกแก้วขึ้นดื่มอีกนิด ก่อนหันมาหาเพื่อน“เดี๋ยวกูจะกลับแล้วนะ”“อือ”ไทเกอร์พยักหน้า