บททั้งหมดของ เกมรักเดิมพันหัวใจ: บทที่ 61 - บทที่ 70

เธอมองไปรอบ ๆ“ไม่เห็นมีเค้กเลย เดี๋ยวอัยลงไปซื้อให้ดีกว่า”ไอวี่กำลังจะเดินไป แต่ฮันเตอร์กลับคว้าข้อมือไว้ ก่อนดึงเธอกลับเข้ามาในอ้อมแขนทั้งคู่สบตากันในระยะใกล้ไอวี่ชะงักไปทันทีฮันเตอร์มองใบหน้าที่เริ่มขึ้นสี ก่อนยิ้มมุมปาก“พี่ไม่อยากกินเค้ก”“ไม่ต้องไปหรอก”ไอวี่ดันอกเขาเบา ๆฮันเตอร์ก็ยอมปล่อยแต่โดยดี“กินข้าวกัน”หลังจากนั่งลง ฮันเตอร์ชงเครื่องดื่มให้เธอ“แรงหน่อยนะ”ไอวี่รับมา ก่อนลองจิบความร้อนแล่นผ่านลำคอจนเธอขมวดคิ้ว“แรงจริงด้วย”ฮันเตอร์ยิ้มบาง ๆ ก่อนยกแก้วของตัวเองขึ้นดื่มเมื่อเห็นแก้วของเธอพร่องลง เขาก็เอื้อมมือจะเติมให้อีก“พอก่อนค่ะ เดี๋ยวอัยเมา”“เมาก็เมาสิ”ฮันเตอร์สบตาเธอนิ่ง“อยู่กับพี่ กลัวอะไร”ไอวี่มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยมือออกจากแก้ว ยอมให้เขาเติมเครื่องดื่มให้อีกครั้งทั้งคู่นั่งกินอาหารและดื่มด้วยกันไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเวลาล่วงเลยเข้าสู่เที่ยงคืน ซึ่งเป็นวันเกิดของฮันเตอร์พอดีไอวี่จึงเพิ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้“จริงสิ”เธอหยิบกล่องของขวัญออกมายื่นให้“สุขสันต์วันเกิดค่ะ”ฮันเตอร์รับมาเปิดดูภายในเป็นนาฬิกาแบรนด์หรูเขามองมัน ก่อนยิ้มบาง ๆ“ไหน

สัมผัสอุ่นที่แตะลงบนผิวทำให้ไอวี่ตัวสั่นสะท้าน ความประหม่าปะปนกับความรู้สึกแปลกใหม่จนความคิดเริ่มสับสนฮันเตอร์ค่อย ๆ ประคองเธอให้นอนลง ก่อนกลับมาจูบเธออีกครั้งอย่างร้อนแรงจูบที่ทั้งหนักแน่นและชำนาญค่อย ๆ ทำให้เรี่ยวแรงต่อต้านของไอวี่ลดลง ความคิดที่จะถอยหนีเมื่อครู่ค่อย ๆ เลือนหาย เหลือเพียงความหวั่นไหวที่ทำให้เธอเผลอหลงไปกับสัมผัสของเขาเมื่อรู้ว่าไอวี่กำลังเคลิบเคลิ้มจนแทบไม่มีแรงจะหนี ฮันเตอร์ก็โน้มลงไปกระซิบข้างหูเธอเบา ๆ“พี่เคยบอกแล้วไง ถ้าอัยไม่ยอม พี่ไม่ทำอยู่แล้ว”เขาผละออกมามองหน้าเธอนิ่ง ๆ ไม่ปล่อยให้เธอได้ขัดขืน ก่อนจะรุกเข้าหาอีกครั้ง ทั้งจูบอย่างเร่าร้อนและซุกไซ้ไปตามซอกคอขาวนวลไอวี่ใจสั่นกับความเร่าร้อนที่ถาโถมเข้ามา ร่างบางสั่นไหวทุกครั้งที่สัมผัสของเขาแตะต้องลงบนผิวกายมือหนาเลื่อนไปจับมือของไอวี่ที่ยังคงกอดอกตัวเองเอาไว้ ก่อนจะค่อย ๆ ดึงออกอย่างง่ายดาย แล้วพาขึ้นไปคล้องไว้รอบคอของเขา จากนั้นจึงเอื้อมมือไปด้านหลัง ปลดตะขอเสื้อชั้นในของเธอออกอย่างชำนาญ อกอวบขาวสวยงดงามที่ปรากฏตรงหน้าทำให้สายตาคมของฮันเตอร์หยุดนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นตรงมุม

ร่างหนาเกร็งขึ้นเล็กน้อย ลมหายใจหนักขึ้นทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกระชับจากด้านล่างที่โอบรัดเขาเอาไว้แน่น ฮันเตอร์พยายามผ่อนลมหายใจช้า ๆ เพื่อข่มความรู้สึกที่กำลังพุ่งสูง ร่องรักของไอวี่รัดแน่นเสียจนเขาแทบทนไม่ไหว เพียงขยับไม่กี่ครั้ง ความเสียวซ่านก็แล่นวาบขึ้นมาจนเกือบทำให้เขาไปถึงจุดสุดยอดเร็วกว่าที่ตั้งใจ เขาจึงต้องหยุดนิ่งไปชั่วครู่ กัดฟันข่มอารมณ์ที่กำลังพุ่งสูง ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมาช้า ๆ เพื่อดึงการควบคุมของตัวเองกลับคืนมา ฮันเตอร์เองก็แปลกใจกับตัวเองไม่น้อย ปกติไม่ว่าเขาจะมีอะไรกับใคร เขาไม่เคยเกือบจะถึงจุดสุดยอดง่าย ๆ แบบนี้ แต่กับไอวี่กลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ไม่ใช่แค่ความคับแน่นของเธอที่ทำให้ฮันเตอร์แทบทนไม่ไหว แต่เป็นไอวี่ทั้งคนที่กำลังทำให้เขาหวั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งเสียงหายใจ ทุกปฏิกิริยาที่เธอแสดงออก รวมถึงทุกครั้งที่เธอมองเขา ล้วนทำให้ความรู้สึกของเขารุนแรงขึ้นจนแทบควบคุมไม่อยู่ เพียงไม่กี่จังหวะ เธอก็เกือบทำให้คนที่เคยมั่นใจมาตลอดว่าควบคุมตัวเองได้ดีอย่างเขาหลุดการควบคุมเสียแล้ว แต่เมื่อก้มมองคนใต้ร่างและเห็นว่าไอวี่ยังต้องใช้เวลาปรับตัว ฮั

ไอวี่หันไปตามเสียง ก่อนจะเห็นฮันเตอร์ยืนอยู่ไม่ไกล เขาอาบน้ำและแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ราวกับกำลังเตรียมจะออกไปข้างนอกเธอมองเขาอย่างแปลกใจ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่ได้สวมอะไร จึงรีบดึงผ้าห่มขึ้นมากระชับรอบตัว แล้วพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก“เอ่อ...ค่ะ”ฮันเตอร์มองสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“พี่มีนัดน่ะ กลับเองได้ใช่ไหม”ไอวี่ชะงักน้ำเสียงของเขาเย็นชาจนแตกต่างจากเมื่อคืนอย่างสิ้นเชิงเธอมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ“ค่ะ”ไอวี่พยายามลุกจากเตียง ทั้งที่ร่างกายยังเจ็บและต้องใช้มือข้างหนึ่งจับผ้าห่มปิดตัวเองเอาไว้ ทำให้ทุกการเคลื่อนไหวดูทุลักทุเลกว่าปกติฮันเตอร์มองอยู่เงียบ ๆ สีหน้ายังคงเรียบเฉย“เดี๋ยวแม่บ้านจะเข้ามา พี่ไม่อยากให้เขาเห็นว่ามีคนอยู่ในห้อง รีบหน่อยนะ”คำพูดนั้นทำให้มือที่กำผ้าห่มของไอวี่ชะงักไปเล็กน้อยความรู้สึกบางอย่างจุกขึ้นมาในอกเหมือนกำลังถูกไล่กลับเมื่อคืนเขายังกอดเธอเอาไว้ ยังอ่อนโยนกับเธอเสียจนเธอเชื่อว่าทุกอย่างระหว่างพวกเขาคงดีขึ้นแล้วแต่พอตื่นขึ้นมาในเช้าวันนี้ คนตรงหน้ากลับเย็นชาราวกั

ฮันเตอร์ก้มมองมือที่เกาะแขนตัวเองอยู่เพียงครู่ ก่อนสายตาจะเลยไปหาไอวี่โดยอัตโนมัติเธอยังคงยืนอยู่ที่เดิมสีหน้าเรียบนิ่งราวกับไม่ได้สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นตรงนี้เลยแม้แต่น้อยฮันเตอร์เม้มริมฝีปากเล็กน้อย...เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วในเมื่อทุกอย่างระหว่างเขากับไอวี่มันเริ่มต้นจากการหลอกใช้กัน ก็ควรจบลงแบบนี้เขากดปลดล็อกรถ ก่อนหันไปทางข้าวฟ่าง“ไปสิ”ฮันเตอร์พาเธอเดินไปที่รถไอวี่ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นแต่ภายใต้สีหน้าสงบนิ่ง มือที่กำสายกระเป๋ากลับค่อย ๆ บีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัวเธอเห็นทุกอย่างเห็นผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาเกาะแขนเขาเห็นฮันเตอร์ไม่ได้ปฏิเสธและเห็นเขาพาเธอขึ้นรถไปด้วยกันหัวใจที่เจ็บอยู่แล้วเหมือนถูกตอกย้ำด้วยภาพตรงหน้าอีกครั้งเมื่อคืนเขายังอยู่กับเธอแต่เช้าวันนี้กลับมีผู้หญิงอีกคนมาหาเขาถึงคอนโดไอวี่พยายามเชิดหน้าเอาไว้ ไม่ยอมให้น้ำตาไหลออกมาตรงนี้ฮันเตอร์ขึ้นรถ ก่อนสตาร์ตเครื่อง แต่แทนที่จะขับออกไปทันที สายตากลับเหลือบมองผ่านกระจกไปทางไอวี่อีกครั้งจังหวะเดียวกับที่รถแท็กซี่เคลื่อนเข้ามาจอดตรงหน้าเธอเขามองจนเห็นไอวี่เปิดประตูขึ้นรถไปเรียบร้อย จึงค่อยละสายตากลับมา“ครั้งหน้