《in love all right เสิร์ฟรักชุดใหญ่ 》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

พศินรู้สึกตื่นเต้นจนนั่งไม่ติดเก้าอี้ตั้งแต่ได้ยินเสียงเคาะประตู และเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นเป็นจังหวะที่คุ้นเคยดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนสุดท้ายก็หยุดนิ่ง ไร้เสียงสรรพสิ่งไปชั่วอึดใจ“สวัสดีค่ะท่านประธาน ดิฉันเอื้อมดารา จะมาเป็นเลขาส่วนตัวของท่านค่ะ”ในที่สุดชายหนุ่มก็ต้องเลือกหมุนเก้าอี้กลับไปหายังต้นเสียง และภาพที่เขาได้เห็นก็ทำเอาใจแกร่งสั่นไหวอีกครั้งคนคนนี้คือแฟนของเขา แฟนเขาในชุดกระโปรงทรงเอและเสื้อสูทเข้ารูป ใบหน้ารูปไข่แต่งแต้มเครื่องสำอางบางเบาดูเป็นธรรมชาติ ทว่าในตอนนี้กลับยืนทำหน้าตื่นตะลึงจนพศินนึกเอ็นดู“พี่พศิน...”“สวัสดีครับคุณเลขา...ไม่สิ สวัสดีครับคุณแฟน”เอื้อมดารายังเรียกสติตัวเองกลับมาได้ไม่ดีนัก ทว่าขาของเธอกลับก้าวเข้าไปหาพศินอย่างไม่รู้ตัว“ไม่คิดว่าโลกจะกลมขนาดนี้ พี่ดีใจมากเลยที่รู้ว่าดาวจะมาเป็นเลขาของพี่”คำพูดของพศินไม่ได้เข้าหูเอื้อมดาราแม้แต่น้อย เธอเอาแต่จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นประธานบริษัท และพ่วงตำแหน่งแฟนหมาด ๆ ของเธอด้วยแววตาสับสนระคนหวาดกลัว จนพศินสังเกตได้ “ดาวครับ เป็นอะไรไป ไม่ดีใจหรือครับ” “ไม่ค่ะ

สุดท้ายเอื้อมดาราก็ต้องยอมแพ้กับคำพูดของพศิน เธอยังไม่ทันจะได้ขอจบความสัมพันธ์ก็ถูกคนพี่จูบปิดปากจนแทบไม่มีโอกาสได้พูด ทว่าเธอและพศินคงต้องทำข้อตกลงบางอย่างกันก่อน “พี่พศิน อยู่บริษัทดาวจะเรียกคุณพศินนะคะ เหมือนตอนที่เราเจอกันวันแรก” “แสลงหูชะมัด” “หรือจะให้เรียกท่านประธานล่ะคะ” “นั่นแสลงหูกว่าอีก โอเค คุณพศินก็คุณพศิน ผมจะแทนตัวเองว่าผม แต่ยังเรียกดาวว่าดาวนะ”พศินกลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย การต้องมาหักห้ามความรู้สึกในที่ทำงานนี่ทรมานดีเหมือนกัน ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นถึงประธานบริษัท แต่เมียสั่งมาแบบนี้มีหรือที่เขาจะเลี่ยงได้ “น่ารักมากค่ะ มาให้ดาวหอมทีนึง” “มากกว่าหอมไม่ได้หรือ” ดวงตาคมพราวระยับเมื่อแก้มนวลของคนรักขึ้นสีระเรื่อ “ห้ามค่ะ เรายังคุยกันไม่จบสักหน่อย” เสียงหวานอ้อมแอ้มตอบกลับมา ยิ่งทำให้พศินทำหน้าเบื่อโลก เอื้อมดาราที่ลอบมองอยู่ถึงกับหลุดขำจึงโดนชายหนุ่มจับไปฟัดแก้มเสียหลายที “ว่ามาครับ จะเอาอะไรอีกฮื้ม?” “ห้ามทำตัวรุ่มร่ามกับดาวนะคะ ไม่ใช่แค่ดาวที่จะเสียหาย พี่พศินเองก็เ

“ดาวพูดถึงคุณแม่ก็ดี พี่จะบอกว่าคุณแม่ชวนดาวไปกินข้าวเย็นที่บ้านวันนี้นะครับ” “อะไรนะคะ!!” เอื้อมดาราตกใจแทบสิ้นสติ นี่เธอไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม คุณหญิงน้ำเพชรชวนเธอไปกินข้าว? ที่บ้าน? แล้วชวนในฐานะอะไร ดวงตาหวานกลอกกลิ้งไปมาด้วยความคิดไม่ตก ผลสุดท้ายก็ต้องเงยหน้าไปถามแฟนหนุ่มจนได้ “อย่าบอกนะคะ ว่าเรื่องไปถึงคุณหญิงแล้ว” “เรื่องอะไรล่ะ เรื่องข่าวลือหรือเรื่องที่เราคบกัน” ใจดวงน้อยกระตุกวูบ หากพศินถามมาแบบนี้แสดงว่าคุณหญิงน้ำเพชรรู้เรื่องแล้วเป็นแน่ แล้วแบบนี้เธอจะทำอย่างไร จะทำหน้าแบบไหนตอนเจอผู้มีพระคุณ “ดาว อย่าคิดมาก แม่พี่แค่ชวนไปกินข้าวเองนะ” “พี่พศิน ดาวกลัวคุณหญิงจะไม่ชอบดาวจังเลยค่ะ” พศินอยากจะตะโกนออกไปดัง ๆ คลั่งรักกว่าเขาก็มารดาเขานี่แหละ ตอนพศินอยู่อังกฤษมารดาก็โทรไปอวยยศเลขาคนโปรดให้ฟังทุกวัน ไหนจะถ่ายโอนมาให้ลูกชายอย่างเขา แบบนี้ไม่เรียกหาผู้หญิงให้ลูกแล้วจะเรียกอะไร... “แม่พี่ไม่ได้น่ากลัว ดาวก็รู้นี่นา คนเก่งของพี่ไม่เคยกลัวใคร เพราะฉะนั้น ไปเตรียมตัวเถอะอีกครึ่งชั่วโมงต้องออกรถแ

การกระทำของคุณหญิงน้ำเพชรสร้างความฮือฮาให้คนทั้งบริษัทไม่น้อย แผนการทำให้เด็กมันดูไม่จบแค่วันเดียว เพราะคุณหญิงเล่นจัดใหญ่จัดเต็มทุกวัน บางวันก็มาชวนเอื้อมดาราไปรับประทานอาหารที่แคนทีนของบริษัท ซึ่งเป็นศูนย์รวมของพนักงาน และแน่นอนว่าเขาแตกตื่นกันหมด เอื้อมดาราเริ่มจะคุ้นชินกับการกระทำของแม่ลูกคู่นี้แล้ว คนแม่แผนสูง คนลูกหลอกล่อเก่ง แล้วเอื้อมดาราจะเอาอะไรไปสู้! “ได้ตัวคนปล่อยข่าวแล้วนะครับ หัวหน้าแผนกบัญชีเห็นว่าถูกวานมาจากหัวหน้าคนเก่าอีกที” พศินรายงานความคืบหน้าให้มารดาและเอื้อมดาราฟัง เพราะตอนนี้พวกเขากำลังนั่งหารือกันเกี่ยวกับงานฉลองบริษัทที่บ้านของคุณหญิงน้ำเพชร ทว่าสิ่งที่เอื้อมดาราสะดุดหูมากที่สุดก็คงจะเป็น... “เจ้านายเก่า? กีรติน่ะหรือคะ” “ใช่ มันนั่นแหละ พี่ไม่อยากจะคิดลบนะดาว แต่ที่มันทำแบบนี้ก็เพราะไม่พอใจที่ดาวไปบอกเลิกมันหรือเปล่า” พศินตั้งข้อสังเกตเช่นเดียวกับเอื้อมดาราที่ใคร่ครวญและค่อย ๆ ปะติดปะต่อเรื่องราว มันมีความเป็นไปได้สูงมากที่กีรติจะทำแบบนั้น “ทำไมถึงไม่สำนึกเลย ดาวไม่น่าหลวมตัว

ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีอ่อนและกางเกงขายาวสีเข้ม เอ่ยเรียกหญิงสาวที่กำลังนั่งทำหน้างงงวยอยู่กลางวงล้อมของพนักงานนับยี่สิบคน ที่เขาไหว้วานให้มาช่วยในภารกิจครั้งนี้ “พี่พศิน มืดมากเลยค่ะ มีไฟฉายไหม จู่ ๆ ไฟก็ดับ” คนน้องพูดออกมาแบบนั้นทำให้พศินอดเอ็นดูไม่ได้ กายหนารีบขยับเข้าไปใกล้ตัวหญิงสาวก่อนจะดึงรั้งให้คนตัวเล็กลุกขึ้นยืน เอื้อมดารามองซ้ายมองขวา อาศัยแสงจันทร์อันน้อยนิดมองหามารดาและคนอื่น ๆ ทว่าแสงแค่นั้นเหมือนจะไม่พอทำให้เธอเห็นอะไรไปมากกว่าผู้ชายตรงหน้า “พี่พศิน! นั่งลงไปกับพื้นมันเลอะนะคะ” เอื้อมดาราเห็นคนรักทิ้งกายลงนั่งคุกเข่าก็รีบห้ามอย่างไว แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น คบเพลิงที่ไม่ทราบว่าใครเป็นคนเอามาปักไว้ก็ลุกโชนกันอย่างพร้อมเพรียง แสงสว่างเจิดจ้าส่งผลให้เอื้อมดาราต้องยกมือขึ้นป้องดวงตา เพื่อปรับสายตาให้ชินกับแสงไฟจากรอบทิศทาง ดวงตาหวานลืมขึ้น และก็ต้องเบิกตาโพลงกับภาพบรรยากาศตรงหน้า นี่มันอะไรกัน... “ดาวครับ...” “พี่พศิน นี่มันอะไรคะ ทำไมคนมาเยอะจัง” แต่ละคนก็ถือ