All Chapters of ปมรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุด Psycho’Bad ความรัก ป่าสน..: Chapter 161 - Chapter 170

“ว้าย ลูกเขยฉันมาช่วยแล้ว เชอะ กูจะแจ้งตำรวจว่ามึงให้ที่พักอาศัยนักโทษแหกคุก!”“หึ” เขาโกรธจนแทบอยากจะร้องโฮมันตรงนี้ มือเหี่ยวย่นคว้าคอเสื้อมาเฟียหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัวหมั่บ!“มึงทำอะไรมีนา ห๊า มึงทำอะไรลูกกู?!”“...”เขาแทบไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ริมฝีปากอ้าค้าง สมองกำลังประมวลผลภาษาไทยที่พอจะจับใจความได้ ลูก.. งั้นหรือ?“อะ เอ่อ..” มือใหญ่รีบทิ้งปืนลง ไม่สนเสียงคนรอบตัวที่ยุยงให้เขาทำร้ายชายสูงวัยตรงหน้า หรือแม้แต่แอนนิต้าที่พยายามดึงรั้งแขนพาเขาออกไปจากที่นี่ ร่างใหญ่ยืนนิ่งค้าง ยอมปล่อยให้เสี่ยโด่งตามมีอาไป..“มะ มีนา เดี๋ยวก่อนอย่าเพิ่งไป”เธอชะลอฝีเท้า จนกระทั่งหยุดยืนด้วยอาการเหม่อ ในหัวคิดทบทวนอดีต ปะติดปะเรื่องราวต่าง ๆนา ๆแล้วน้ำตาไหล ไหน ๆก็ไหน ๆแล้วนี่ เธอควรถามทุกอย่างให้มันกระจ่างเมื่อลูกสาวยอมเปิดโอกาสให้เขาได้พูดคุยด้วย เฮียโด่งรีบละล่ำละลักเอ่ยคำขอโทษเสียงเครือสั่น“พะ พ่อขอโทษนะที่พ่อปิดบัง..”เธอส่ายหน้า แสดงท่าทีว่าไม่อยากฟัง แล้วเอ่ยแทรก“แล้วกุมภา?”“กุมภ์ไม่ใช่ แต่ที่แน่ ๆหนูคือลูกพ่อจริงๆนะ”“แล้ว ทำไม..” เธอรีบเบือนหน้าหนีพลางแหงนขึ้นข่มน้ำตาไม่ให้มั

เสียงโทรศัพท์ดังระงมปลุกให้เขาตื่นขึ้นมารับสายด้วยความจำใจ เพราะกลัวจะรบกวนคนนอนหลับอยู่ จึงรีบปิดเสียงค่อย ๆหันไปมองมีอา ทว่าบนเตียงนอนว่างเปล่า แต่ยังมีไม้ฝ่ามือสีฟ้าซีด ๆวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง จึงพออุ่นใจขึ้นมาบ้าง ว่าเจ้าหล่อนไม่ได้หนีไปไหน“ครับแม่”‘แอนนิต้ามาขอเลื่อนงานแต่งน่ะ’“อาห์ ..ได้สิครับ”‘เลื่อนให้ไวนะ ไม่ใช่เลื่อนออกไป’“หืม?”‘แม่เลยบอกไปว่า แล้วแต่ลูกชาย งานแต่งเป็นเรื่องของพวกเธอสองคน จะมาบอกแม่ทำไมก็ไม่รู้ เห้อ เด็กสมัยนี้ ว่าแต่เรา จะเอายังไง?’ พอได้ยินเสียงเลื่อยไฟฟ้าตัดต้นไม้จนล้มครืนลง ร่างใหญ่รีบรุดลงจากเตียงนอน มองออกนอกหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ เห็นออร์แลนโด พี่ชายฝาแฝด กำลังลากต้นสนท่อนมหึมาผ่านหน้าบ้านเขาไปด้วยท่าทางขยันขันแข็ง ข้างกายมีสาวสวยช่วยถือเลื่อยไฟฟ้าปรบมือเชียร์อยู่ไม่ห่าง บรรยากาศแบบนี้แสดงว่า ใกล้จะถึงวันคริสต์มาสแล้วสินะ“ให้ตายสิ พรุ่งนี้วันครบรอบ!” เขาอุทานเสียงแผ่วเบา รีบวางฝ่ามือบนโต๊ะเซ็นเซอร์สแกนเปิดลิ้นชักออก หยิบเอาแผ่นรูปขึ้นมา เป็นภาพบรรยากาศงานแต่งในสวนกัญชาที่แสนสนุก และใบทะเบียนสมรสไอเดียของกุมภา เขาแอบดึงมาจากผนังห้องนอน

“น่ารำคาญ” เธอก่นด่า ทว่า ทรุดลงนั่งคุกเข่า มือสาวกระทอกลำเอ็นอวบยาว แล้วใช้ปากครอบครอง จ๊วบ “ซี้ดดด ไม่ไหวแล้ว” ในชั่วโมงเร่งรีบ วงแขนล่ำใหญ่อุ้มเธอออกจากห้องน้ำ พอแผ่นหลังเธอกระทบที่นอนนุ่ม บทสวาทโหมกระพือขึ้น สองร่างสอดประสาน ทุกจังหวะเอวกระเด้า เขาเอาแต่จูบเธอไม่ปล่อยให้ปากว่างเว้น “ซี้ดด ดะ..เดี๋ยวค่ะ” เขาไม่ฟัง ระดมจูบซอกคอและดูดดึงเรียวปากนุ่มมูมมาม “อ๊ะ ..อ๊าส์ ขอไปด้วย ให้ฉันไปด้วยนะคะ” “หืม?..” เขาชะงักเอวค้าง “ไม่ได้ รอที่นี่” “ไม่ค่ะ ฉันอยากไป อย่าลืมสิว่าฉันมาที่นี่เพื่ออะไร จำได้ไหมความตั้งใจแรกที่คุณดึงตัวฉันมาอยู่ด้วยคืออะไร เพราะคุณมั่นใจในฝีมือยิงแม่นของฉันใช่มั้ยล่ะ” “ฉันก็อ้างไปอย่างนั้นแหละน่า ความจริงแค่อยากซั่ม” เขายอมเผยหมดเปลือก “ฉันแอบซุ่มยิงช่วยเหลือคุณอยู่ห่าง ๆได้นะคะ” “ไม่ได้” “งั้นก็ไม่ต้องเอาต่อแล้ว ปล่อยให้ไปทั้งที่อารมณ์ค้างเติ่งแบบนี้ไปเลย แต่ถ้าคุณให้ฉันไปด้วย ฉันจะดินเนอร์กับคุณ” “เห้อ เธอนี่มันจริง ๆเลยมีอา ฉันห้ามไม่ได้สินะ” “ห้ามไม่ได้แน่นอนค่ะ” จุ๊บ เขาดูดดึงริมฝีปากบนอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนพึมพำเสียงแหบพร่า “เธอรับปากจะดินเนอ

“ซี้ดดด” เธอสูดปากคราง มือกำคอเสื้อเขาแน่นเมื่อแตะขอบสวรรค์จนร่างกระตุกเกร็ง เขาแช่เอ็นคาร่องไว้ มือใหญ่สอดล้วงเข้าไปในเสื้อกล้ามสีดำ คลำเต้ากลมอวบใหญ่สล้างที่ไร้บรา จ๊วบเขาใช้ฟันแกะแผ่นปิดจุกเธอออก แล้วก้มลงดูดหัวนมจนชูชัน ส่วนเอวยังขยับไม่หยุดหย่อน และไต่ระดับความรุนแรงมากขึ้นตั๊บ ตั๊บ ตั๊บ “อ๊ะ! อ๊า…”“ซี้ดดด”เธอเผลอขยับสะโพกตามเขา “ซู้ดดด มีอา ฉัน..” แท่งเอ็นร้อนชุ่มน้ำรักของเธอถอนออก แล้วเสียบเข้าปากเล็กสวบ“อู้ววว อื้อ” “โอ่วส์…” ริคคาร์โดเปล่งเสียงครางต่ำราวกับสัตว์ป่า ชักแท่งเอ็นปล่อยน้ำใส่ปากแล้วผละออก ยืนหันหลังสวมใส่กางเกงมีอาบ้วนน้ำสีขาวขุ่นออก ใช้หลังมือเช็ดริมฝีปากพลางมองเขาด้วยแววตาเกลียดชัง ..เธอเอื้อมมือหยิบปืนขึ้นมาช้าๆ เพ่งเล็งสายตามองเขาซึ่งเป็นเป้าหมาย แล้ว..ปัง!..“แม่ง เธอตั้งใจจะฆ่ากันชัด ๆ!”ระหว่างนั่งรถกลับ ทั้งสองโต้เถียงกันเรื่องที่เธอเกือบยิงโดนเขาตลอดทาง “ฉันตั้งใจยิงไอ้นั่นต่างหาก” “ให้จริงเถอะ” “เออ ถ้าคิดว่าฉันตั้งใจทำก็ยิงฉันทิ้งมันตรงนี้เลยสิวะ!”“อย่ามาก้าวร้าวใส่ฉันนะมีอา”“แล้วจะทำไม?!”เอี๊ยดดดเขาเบรกแล้วเปลี่ยนเส้นทางเป็นขับ

ทั้งสองถึงที่หมายในเวลาใกล้สว่าง บรรยากาศบนยอดเขาสูงชันทั้งหนาวเหน็บและขมุกขมัว แหงนขึ้นไปเห็นปลายปราสาทมีหมอกหนาบดบังคล้ายอยู่บนสรวงสวรรค์ “เหมือนโลกเทพนิยายเลยนะ ว่ามั้ย?” “นี่มันฉากในหนังเมืองห่าผีชัด ๆ” เธอตอบมาดามดาร์คไปตามอารมณ์ขวางโลก “ออ ยังไงก็ขอบคุณนะคะ” เธอหันหลังให้กับรถของวาโยที่ค่อย ๆเคลื่อนห่างออกไป มีอายืนถูไถฝ่ามือ สายตาสาดส่องมองหากล้องสักตัว ที่อาจติดตั้งไว้บริเวณทางเข้า ไม่นานก็มีชายสูงวัยโผล่หน้าออกมาจากช่องลับขนาดเล็ก เห็นเพียงลูกตาและคิ้วสีขาว “อะฮึ่ม ไม่ทราบว่าคุณได้นัดไว้หรือเปล่า?” “ไม่ค่ะ แต่ฉันมีเรื่องสำคัญอยากคุยกับคุณนายฟรันเซส” “ที่นี่ไม่ต้อนรับแขกที่ไม่ได้นัดไว้ล่วงหน้า ขออภัยด้วยครับ” “แต่ว่าข้างนอกหนาวมากเลยนะคะ ถ้าได้ดื่มชาสักถ้วยคงดี” แต่คุณตาสูงวัยผู้มีหนวดและคิ้วสีขาวโพลนย่นคิ้ว แล้วปฏิเสธอย่างสุภาพ “เสียใจด้วยครับ” มีอาไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ แม้ช่องลับถูกปิดลง เธอยังใช้ปากกาเขียนบางอย่างบนฝ่ามือแล้วชูขึ้น ส่ายมือช้า ๆ หวังว่าคนข้างในนั้นจะเห็นมันผ่านกล้องทันสมัยเธอเขียนมันว่าMr.Bryan.ครืนนแล้วไม่นานประตูเหล็กบานมหึมาทั้งสองข้าง ก็ค