All Chapters of ปมรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุด Psycho’Bad ความรัก ป่าสน..: Chapter 171 - Chapter 180

เธอทราบวีรกรรมทั้งหมดทั้งมวลของเขาในตลอดระยะเวลา สองเดือนจากอลิซ หล่อนน่ะเก่ง สามารถเจาะระบบกล้องวงจรปิดได้เกือบทั้งหมด ที่ว่าเกือบ ก็เพราะฝั่งตรงข้ามมีคนที่ ‘เก่งกว่า’ คอยขัดคอกันไปมา แต่ไม่เชิงว่าเป็นศัตรูที่น่ากลัว ออกแนวก่อกวนได้อย่างน่าหมั่นไส้ เป็นสไตล์การจีบสาวจากทางไกลของมิสเตอร์ไบรอัน ผู้คอยส่งไวรัสเข้ามาป่วนหล่อนอยู่เสมอ “ป่วนงานแต่งโรมาโน” อลิซดึงเธอกลับสู่ปัจจุบันด้วยข่าวใหม่“หือ?”เธอเพ่งจ้องมองภาพตรงหน้าพลางพึมพำก่นด่าเขา“มันจะมากเกินไปแล้วนะ นี่มันหมาบ้าชัด ๆ”“เอาไงดี?”อลิซถามความเห็น เธอถอนใจพลางกุมขมับ“ฉันจะไปหยุดเขา”..“ถ้านังนั่นไม่โผล่หัวออกมา คืนนี้กูจะบึ้มทุกอย่างขององค์กรโรมา”นี่คือคำขู่จากเขา ท่ามกลางการโต้แย้งของผองเพื่อนสมาชิกดาร์ค ที่ไม่เห็นด้วยกับการเอาเรื่องส่วนตัวไปไล่บี้คู่ค้าของอีกฝั่ง ไอ้เพื่อนพวกนั้นโทรเข้ามาห้าม และส่งข้อความต่อว่าเขารัว ๆแต่เขาไม่สน เพราะวิธีสกปรกแบบนี้ ดันใช้ได้ผลเมื่อโรมาโนยอมออกมาเจรจา ร่างใหญ่ทะมึนยืนอยู่ในซากปรักหักพังของโบสถ์ที่เคยสวยงามและยิ่งใหญ่ บนเพดานที่เคยมีจิตกรรมภาพวาดอันปราณีตตอนนี้กลายเป็นช่องโหว่ขนาด

“ว้ายยยยย กรี๊ดด ริคคะ ช่วยด้วยค่ะ”“อย่าเข้ามานะ! ไม่งั้นฉันจะยิงสมองยัยนี่กระจุยแน่”เธอขู่เขาพร้อมเอากระบอกปืนจ่อขมับแอนนิต้าไว้“ฮึก พี่มีนา พี่ต้องการอะไรบอกได้เลยนะคะ”“ฉันต้องการแค่รถหนึ่งคันให้ฉันขับออกไปจากที่นี่ บอกสามีเธอสิ”“ริคคะ ปล่อยเธอไป ยัยนี่เป็นบ้าไปแล้ว ฮืออ มันกล้ายิงฉันแน่ ๆ ฮือ..”“หยุดนะมีอา”“อย่าคิดว่าคนอย่างฉันไม่กล้านะ” เธอมองเขาด้วยแววตาแข็งกร้าว ไม่ต่างจากหมาจนตรอกที่พร้อมจะทำได้ทุกอย่างเพื่อรักษาชีวิตตัวเองและลูกในท้องเขาเห็นแล้วปวดใจปนสังเวช จึงพยักหน้าช้า ๆ จำยอมทำตามคำขอ “ว้ายยย” มีอาลากคอหญิงสาวผู้บอบบางเดินฝ่ากลุ่มชายฉกรรจ์บริวารของมาเฟียหนุ่มเพื่อเป็นตัวประกัน จนกระทั่งมาถึงหน้าคฤหาสน์ที่มีรถจอดเตรียมไว้ให้ตามคำขอ เธอมองรถสีดำทะมึนด้วยตาพร่ามัว ใบหน้าซีดเจื่อน เริ่มจะยืนไม่ไหวแต่ยังอดทนอดกลั้นและบอกตัวเองไว้ ว่าไม่มีทางจะนอนหลับอย่างสบายใจภายในบ้านหลังนี้ได้ พลั่ก!แอนนิต้าฉวยโอกาสที่เธอกำลังอ่อนแรง รีบดิ้นออกจากวงแขนแล้วผลักเธอไปชนกับรถตุ๊บ!มีอายืนตัวงอ มือกุมหน้าท้อง เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้า ทั้งที่บรรยากาศรอบ ๆค่อนข้างหนาวจัด ไม่มีเ

“ถือปืนไปยิงเองเลยสิ” คำตอบที่ดูคล้ายประชดประชันนั้น ยิ่งทำอีกฝ่ายน้อยใจ“คุณไม่คิดจะลงโทษอะไรหน่อยหรือคะ ยัยนั่นตั้งใจจะฆ่าฉันนะคะ แล้วถ้าคุณไม่มาช่วย ป่านนี้ฉันจะเป็นยังไง แล้วที่คุณต้องมานอนเจ็บอยู่นี่ เพราะใคร?!”เสียงแหลมแผดขึ้นดังก้อง แต่เขาใช้ความเงียบเข้าสยบ ไตร่ตรองบางอย่างในหัวจนกระทั่งตกผลึกได้ว่า ควรเดินออกไปร่างใหญ่พยุงแขนซ้ายเปล่งเสียงครางเบา ๆเดินผ่านหญิงสาว“เดี๋ยวสิคะ นั่นคุณจะไปไหน?”มือเล็กเกาะวงแขนล่ำไว้ “บ้านหลังนี้ผมยกให้คุณ”“คะ?”“คุณจะยังอยู่ต่อ จะขาย หรือจะทำอะไรกับบ้านหลังนี้ก็แล้วแต่เลย”“มะ..หมายความว่ายังไงคะ? ยะ อย่าบอกนะคะว่าคุณจะไม่กลับมาที่นี่อีก”“ใช่ไง”“ฮือ ไม่ได้นะคะ คุณจะมาทิ้งฉันไปแบบนี้ไม่ได้นะคะ ฉันรักคุณมากแค่ไหนคุณก็รู้ ฮือ.. อย่าทำอย่างนี้”หญิงสาวโอบกอดร่างหนาจากด้านหลัง กระชับวงแขนไว้แน่น “ฮือ ไม่ได้ ไม่ให้คุณไปเด็ดขาด”เขายืนถอนใจ “ปล่อยเถอะ ฉันหลอกเธอมานานเกินไปแล้ว”“ฮึก ไม่จริง ไม่นะ อย่าทำแบบนี้” เมื่อถูกเขาแกะมือเธอออก เธอยิ่งร่ำร้องสะอึกสะอื้นหนักเหมือนใจจะขาดลงเสียให้ได้ พอร่างใหญ่กำลังจะข้ามผ่านธรณีออกไป แอนนิต้าทุ่มแก้วน้

ป่าสนในช่วงปลายฤดูหนาวช่างเงียบเหงาและชวนเศร้าใจกว่าทุกครั้ง เมื่อแต่ละวันเขาต้องลืมตาตื่นขึ้นมาทบทวนชีวิตในอดีตที่เลยผ่าน นึกถึงช่วงเวลาที่เคยมีความสุขกับมีอาและน้องชายของเธอ จะว่าไปแล้ว ช่วงชีวิตเขาในตอนนั้น มันก็ดีเหมือนกันนะ พอนึกถึงมีอา น้ำตาก็ซึมอีกแล้ว เหมือนเป็นการหลบเลียแผลใจไปพร้อมกับการรักษาตัว “อาห์”เสียงแหบต่ำครางเบา ๆเมื่อกำลังฝืนเหยียดแขนซ้ายเพื่อทดสอบ แต่ก็ต้องยอมพับข้อศอกแนบลำตัวตามเดิม ร่างใหญ่สวมเพียงกางเกง ส่วนท่อนบนปล่อยเปลือย อวดร่างล่ำสันเต็มไปด้วยรอยสัก เดินลงจากเตียงนอนแล้วโผเผไปนั่งบนเก้าอี้ริมหน้าต่าง เอนแผ่นหลังเต็มพนัก ให้ปลายเท้าทั้งสองข้างยกขึ้นพาดขอบหน้าต่างไว้ นัยน์ตาคมเข้มทอดมองหิมะด้านนอกกำลังโปรยปราย ปล่อยให้เวลาไหลเลยผ่านไปอย่างเปล่าประโยชน์ เขาพ่นไอร้อน ๆออกมาจากปาก หลังจากกลืนน้ำสีอำพันสาดลงลำคอ ความร้อนในร่างกายไม่มีผลต่อสภาพอากาศ อาจจะเพราะเขาดื่มหนักจนเกินไป ใคร ๆก็บอกว่านี่ไม่ใช่การพักรักษาตัว แต่เป็นการทำร้ายตัวเองต่างหากเขาได้แต่ยิ้มแทนการโต้เถียง แล้วดูดบุหรี่หนึ่งฟอดพ่นใส่หน้าไอ้ เพื่อนพวกนั้น “แค่กๆ..”แต่วันนี้แตกต

“มึงต้องการอะไร!” มาเฟียหนุ่มจ้องจอเขม็งคล้ายเสือเตรียมขย้ำเหยื่อ อลิซมองอย่างหวั่น ๆ กลัวว่าเขาจะเผลอชกลมต่อยอีกฝ่ายแต่อย่าลืมสิ ว่าภาพนั่นมันจอโปร่งใส สาบานว่าแขนยาว ๆ หมัดใหญ่ ๆ จากเขาสามารถสาวมาโดนหน้าเธอ ที่นั่งฝั่งตรงข้ามได้แน่นอน อลิซรีบลุกขึ้นไปยืนข้าง ๆริคคาร์โด‘ไง คุณนายดาเรนเต้ ชู้รักนายไบรอัน แฮกเกอร์มือขวา ผัวของเบลินด้า พวกเธอนี่มันเลวเข้าขากันได้ดีจังนะ’คำทักทายที่น่าโมโหของอีกฝ่ายทำให้เธอรู้สีกโกรธตัวเอง ไม่น่าโผล่หน้ามาให้คนปากสวะเห็นเลย “คงเลวเทียบไม่ติดกับความระยำตำบอน ของคนที่ตามส่องชีวิตมีอาในเรือนจำจนเหมือนคนโรคจิตหรอก การรักเค้าข้างเดียวมันน่าสงสารมากพออยู่แล้ว ฉันไม่อยากซ้ำเติม นักพนันอับโชค ที่เป็นมาเฟียได้นิดหน่อย แล้วพ่วงคำว่า ‘แพ้’ เพราะนายไม่ได้ถูกมีอาจับลงแข่งตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่”‘นังนี่’ โรมาโนกัดฟันแล้วยิ้ม นังนี่เหมาะกับการทำงานเบื้องหลัง และควรขลุกตัวอยู่แค่ใน ปราสาทจริง ๆแฮะ จากนั้น เขาจึงเบนความสนใจไปที่ริคคาร์โด “ต้องการอะไรงั้นเหรอ? ..อืม อันที่จริงก็ว่าจะเก็บความลับเรื่องลูกเธอเอาไว้จนกว่าจะคลอด แต่สงสารเด็กว่ะ ต่อให้พ่อมันเป็นนรกมาเกิด