All Chapters of ปมรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุด Psycho’Bad ความรัก ป่าสน..: Chapter 181 - Chapter 190

มาดามอลินรุนกำปั้นทุบตีอกลูกชาย ตุบ“แกสูญเสียลูกของแกไปแล้ว รู้ตัวมั้ย?!”ตุ่บ“ทีนี้แกเข้าใจคำว่าสูญเสียแล้วหรือยัง?”“ม..หมายความว่ายังไง”“ฮึก” มาดามอลินปาดน้ำตา หยิบเอาภาพอัลตร้าซาวด์ปาใส่อกลูกชายฟึ่บ!“เมียแกท้องลูกแฝด”“....!”“เธอแท้งไปแล้วหนึ่ง”“..ไม่จริง” เขาส่ายหน้าช้า ๆ“แล้วเรากำลังพยายามรักษาหลานที่เหลืออยู่ ด้วยการแยกมีอาออกจากแก! เพราะไม่อยากให้คนท้องเครียดจนจะแท้งลูกไปอีก ทีนี้แกเข้าใจหัวอกคนเป็นพ่อ ..ที่สูญเสียลูกหรือยัง?!”“ฮึก…”เขายืนโงนเงน กำลังช็อกกับสิ่งที่ได้ยิน ร่างใหญ่หมดสติ หงายราบลงกับพื้นฟึ่บทว่า มีลำแขนแข็งแกร่งจากผู้พ่อประคองไว้ได้ทัน..‘มันฆ่าสามีฉัน’.คำนั้นของเธอยังคงวนซ้ำอยู่จิตใต้สำนึกตลอดเวลา แม้ในยามหลับ หรือตื่นดวงตาหลุบโรยล้าค่อย ๆลืมตาตื่นขึ้นมามองผนังเพดานห้องนอนในบ้านกลางป่าสน กับเปลือกตาบวมเป่งผ่านการร้องไห้ คลุ้มคลั่งเป็นบ้าเป็นหลั่ง ไม่เคยอ่อนแอเท่านี้มาก่อน ตระหนักชัดว่าเธอมีอิทธิพลกับชีวิตเขามากขนาดไหน ไม่ว่าจะโกรธ แค้น ผิดหวัง หรือเสียใจ หรือแม้แต่ตอนนี้ ความรู้สึกผิดมันกำลังกดทับในใจเขาจนแทบหายใจไม่ออก เขาเหมือนคนตาย

เธอตกใจเมื่อริคคาร์โดเดินตรงมาทางกล้องแล้วมองเขม็ง “เปล่า กูแค่กำลังคุยกับลาน่า แต่ถ้าอยากคุยกับมีอา ก็บอกได้นะ เผื่อลาน่าติดต่อให้ได้ ..โอเคไหม?” ประโยคท้าย ๆของเขากำลังถามมีอา เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วพยักหน้า“อาห์ โอเค งั้น กูโทรหาเธอให้นะ”“ได้เหรอ? ไหนว่ามึงไม่มีเบอร์”“ก็เพิ่งมีเอง ลาน่าส่งมาให้” เขาโกหกตาใส “อืม…อ่าห์ นี่ไงเธอรับสายแล้ว คุยหน่อยไหม” “เฮอะ ตลกแล้วมึง” เขาเบื่อจะต่อล้อต่อเถียงจึงโบกมือลาเดินออกจากบ้านพี่ชาย “เอ้า ไม่คุยจริง ๆใช่มั้ย” ออร์แลนโดหันหน้าจอให้เขาเห็นเธอแว้บหนึ่ง “.ห๊ะ.!” ริคคาร์โดอ้าปากค้าง ออกอาการประหม่าอย่างเห็นได้ชัด เขารีบเอามือเช็ดเสื้อก่อนจะเอื้อมมาถือโทรศัพท์ มีอารีบเบือนหน้าออกจากการมองเห็น “เดี๋ยวนะ” ส่วนเขาก็มัวแต่ชะงักมือค้าง ย่นคิ้วเพ่งมองพี่ชายอย่างจับผิดเพราะคิดว่ากำลังโดนแกล้ง “นี่มึงล้อเล่นใช่ไหม?” “ไอ้นี่ลีลาชะมัด ตกลงจะไม่คุยใช่ไหม?” “ไม่ กูแค่ไม่อยากเชื่อว่ามึงจะติดต่อได้ไวขนาดนั้น” “อ๊ะ นั่นไง เธอวางสายไปแล้ว” ออร์แลนโดหันหน้าจอให้อีกฝ่ายดู โดยให้เวลาการโทรเป็นเครื่องยืนยัน “ไงล่ะลีลานัก

เวลาสามทุ่มในช่วงต้นฤดูร้อนของที่นี่ท้องฟ้าจะเป็นสีม่วงหม่นปนสีน้ำเงินเข้ม ให้ความรู้สึกเหมือนยามเย็นใกล้พลบค่ำ ประมาณสี่ทุ่ม ความมืดจึงค่อย ๆกลืนกินทุกอย่างบรรยากาศเริ่มเงียบสงัดลง มีอานั่งมองความเปลี่ยนแปลงของห้วงเวลาที่ไหลผ่านริมหน้าต่างในห้องนอนเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองใช้เวลาถอนหายใจทิ้งนานกว่าสามชั่วโมงไปแล้ว แววตาไร้จุดโฟกัสเพราะมัวเศร้าไปกับอดีต และเหม่อลอยถึงอนาคตที่ไม่ชัดเจนสำหรับเธอแล้ว ไม่ได้รู้สึกหวาดหวั่นว่าพรุ่งนี้จะเผชิญกับสิ่งใด เธอผ่านความทุกข์ยากมามากมาย มั่นใจพอตัวว่าสามารถตั้งรับได้ในทุกสถานการณ์อยู่แล้ว พ่อของลูกอาจจะหดหายเข้ากลีบเมฆ หรือถอดใจรีบแต่งงานใหม่ไปเลยหรือเปล่า นั่นก็คงช่างเขาแววตาเศร้าก้มลงมองท้อง “ลูกต้องเข้มแข็งนะ”เธอลูบท้องป้อย ๆแล้วถอนหายใจ กังวลสารพัดว่าลูกจะเติบโตมาท่ามกลางสภาพแวดล้อมแบบไหน หวังว่าลูกชายตัวน้อยของเธอ คงไม่อยู่ท่ามกลางความขัดแย้งของผู้ใหญ่จะไม่ยอมให้เรื่องแบบนั้นมันเกิดขึ้นแน่!เธอเริ่มเสาะแสวงหาพื้นที่ใหม่ ๆให้หลบซ่อนตัวหนีจากความวุ่นวาย ไม่อยากเป็นภาระให้พ่อที่คอยดูแล ทั้งที่ท่านเองก็มีเรื่องมากมายให้ต้องห่วง ..โดยเฉพา

แต่แล้วเธอก็ต้องแอบผิดหวัง เมื่อพ่อกำลังยืนคุยโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “กูบอกให้พวกมึงดูแลเธอให้ดี ๆไง แค่นี้ก็ทำไม่ได้หรือไงวะ?!”เขาตะคอกใส่โทรศัพท์ด้วยอารมณ์เดือดดาล “ม..มีอะไรหรือคะ?” เธอเอ่ยถามอย่างกล้า ๆกลัว ๆ พอเห็นว่าลูกสาวยืนถามเสียงสั่น เขารีบวางสาย กระแอมขึ้น ก่อนจะปรับโทนเสียงต่ำลง“น้าหญิงหนีออกไปจากบ้านตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว และป่านนี้ก็ยังไม่รู้เลยว่าไปไหน มีชาวบ้านเห็นเค้าตอนเช้าตรู่ที่ตลาด ฮึก..เดินเท้าเปล่าเหม่อลอยไปแถวป่าละเมาะ แล้วแถวนั้นมันมีหนองน้ำเยอะด้วย พ่อว่าจะรีบเดินทางกลับไทยให้ไวที่สุด เดี๋ยวพ่อโทรหาป้ามาเรียน่าให้มาช่วยดูแล” พ่อร่ายยาวเหมือนคนลืมหายใจ ทำตัวเข้มแข็งทั้งที่ทำนบน้ำตาไหลพราก เดินวนไปหาหยิบกระเป๋า และเสื้อผ้าด้วยมือไม้สั่นเทาจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ..และพ่อคงลืมไปสนิทแล้วว่า ป้ามาเรียน่า ผู้เคยรับจ้างดูแลเธอประจำ ในช่วงเวลาที่เขาไม่อยู่ ตอนนี้ไม่ว่าง เพราะป้าต้องช่วยลูกสาวเลี้ยงหลานที่เพิ่งคลอด เธอและพ่อได้ไปเยี่ยมเมื่อสัปดาห์ก่อนนี่เอง “ค่ะ เดี๋ยวหนูจะติดต่อไปเอง พ่อไม่ต้องห่วงทางนี้เลยนะคะ หนูดูแลตัวเองได้ดีมาก”คนเป็นพ่ออยากโอบกอด

“มานั่งบื้ออยู่ทำไม? ไปสิ!”มาดามอลินแม่ของเขา หยุดยืนกอดอก ทำหน้าเหวี่ยงตำหนิลูกชายด้วยท่าทีเหมือนคนลืมดื่มกาแฟตอนเช้า“เอ้า ยัง ยังอีก หน็อย เห็นไหมล่ะ ว่าภาษาไทยมันจำเป็นกับชีวิตเราแค่ไหน ไม่รู้เลยรึไงว่าเมื่อกี้เค้าพูดอะไร?”แม่ของเขายื่นหน้าถามลูกชาย “หึ” เขาส่ายหน้า ไม่นานก็ถูกแม่บิดหู “โอ๊ยย”“สม ตอนเด็ก ๆไม่ตั้งใจเรียนก็อย่างนี้แหละ”“แล้วสรุปเค้าว่ายังไงนะครับ?” เขาลูบหูตัวเองป้อย ๆ“เค้าบอกว่าวันนี้วันดี จะยอมอนุญาตให้เราไปดูแลลูกสาวเค้าก็ได้ รีบไปดูแลเธอซะ ตอนนี้มีอาอยู่คนเดียว เค้าเป็นห่วงลูกสาว” “เยส”ริคคาร์โดทุบกำปั้นลงพื้น ก่อนจะวิ่งออกไป ไม่ลืมโผกอดแม่ และหอมแก้มท่านหนึ่งฟอดใหญ่ มาดามอลินยืนยิ้ม มองดูแผ่นหลังลูกชายที่วิ่งออกไปจนไกลลับด้วยดวงตาเบิกกว้างอย่างอิ่มเอมใจ “ผมแค่อนุญาตให้มันดูแลลูกสาวให้เจ็ดวัน ไม่ต้องดีใจขนาดนั้นก็ได้ เห้อ อันที่จริงก็ตั้งใจจะบอกมันตั้งแต่เมื่อวานแล้ว พอเห็นโผล่หัวมา ก็เลยแกล้งให้ยืนเล่น ๆดีกว่า”อดิเรกเปรยขึ้นลอย ๆ พลอยทำให้มาดามอลินยิ้มเจื่อนแล้วเดาะลิ้น“ชิส์ .. แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ดีใจที่คุณให้โอกาสลูกชายฉัน อันที่จริง เราไม่กล้าค