Todos los capítulos de หวงรักคนเก่า: Capítulo 111 - Capítulo 117

“เดี๋ยวกูมานะ” จู่ ๆ เซญ่าก็เอ่ยขอตัวกระทันหัน ทำให้เพื่อนสองคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงทำหน้างง “มึงจะไปไหน?” “กูมีอะไรต้องทำนิดหน่อย พวกมึงอยู่เป็นเพื่อนมันก่อนนะ เดี๋ยวมันฟื้นขึ้นมาไม่เห็นใคร” “เออ กูรู้แล้ว” เซญ่าพูดจบก็รีบเดินออกจากห้องทันที “มึงว่ามันไปไหน” “คงไปร้องไห้มั้ง มึงก็รู้ว่ามันชอบไอ้ริกขนาดไหน” บิ๊กบอสยักไหล่ ราวกับว่าเรื่องนี้ไม่ได้สำคัญอะไร เพราะเขาและธีร์รู้มานานมากแล้ว “ไม่ใช่หรอก” “แล้วมึงคิดว่ามันไปไหน” “กูกลัวว่ามันจะไปหาริชา” บิ๊กบอสอ้าปากเหวอทันที “เออใช่... จริงด้วยว่ะ” “เห้อ ช่างมันเถอะ กูมั่นใจว่าน้องเขาไม่มาหรอก ถึงจะชอบมันขนาดไหน แต่น้องเขาใจแข็ง” “มึงก็รู้ดีเหลือเกินนะสัดธีร์ อ่านใจคนอื่นออกไปหมด” “ทำไมกูจะไม่รู้ ตั้งแต่กลับมาเจอกันที่มหาลัย มีแต่เพื่อนมึงนั่นแหละที่ตามตอแยน้องเขา แค่นี้มึงยังเดาไม่ถูกเหรอวะ” เปลือกตาที่ปิดสนิทของคนบนเตียงขยับเล็กน้อย เมื่อได้ยินประโยคนั้นของเพื่อน ริกเตอร์พยายามกดความรู้สึกตัวเองไว้ เพราะไม่อยากให้เพื่อนรู้ว่าเขาฟื้นแล้ว ที่จริงเขารู้สึกตัวมาสักพักหนึ่ง แต่ทว่าเขาได้ยินเสียงเพื่อนยืนคุยกัน ทำให้ไม่อยากลืมตาข

แอ๊ด!! เสียงประตูห้องพักฟื้นเปิดออกในช่วงดึกสงัด ในที่สุดริชาก็ทนไม่ไหว เธอไม่สามารถข่มตาหลับได้ ทั้งที่มีอาการง่วงและรู้ว่าต้องตื่นไปเรียนตอนเช้า เธอนอนพลิกตัวไปมาหลายครั้ง แต่ก็ไม่เป็นผล ใบหน้าของริกเตอร์ยังคอยลอยวนอยู่ในหัวไม่ออกไปไหน ราวกับว่าเธอกำลังติดค้างอะไรเขาบางอย่าง เธอเลยตัดสินใจเรียกรถให้มารับที่หน้าหอพักในเวลาเกือบตีหนึ่ง ยืนชั่งใจอยู่หน้าห้องนานหลายนาทีกว่าจะกล้าเดินเข้ามา ในห้องพักฟื้นตอนนี้มีคนเฝ้าไข้คือธีร์ ที่นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ในความมืดสลัว ทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตู เขาก็ลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะทำหน้าตกใจเล็กน้อยที่เห็นริชาเดินเข้ามา เธอรีบยกนิ้วชี้แตะที่ริมฝีปาก เป็นสัญลักษณ์ให้เขาเงียบเสียง ไม่พูดอะไรให้คนป่วยบนเตียงที่กำลังหลับสนิทได้ยิน ซึ่งเขาก็พยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะเดินมาหาเธอ “พี่ออกไปข้างนอกนะ” ร่างเล็กพยักหน้า เธอเดินตรงไปยังเตียงพักฟื้น บนแขนของคนป่วยมีสายระโยงระยาง และใบหน้าของเขาก็ซีดมาก แม้จะมองเห็นในความมืดสลัวจากแสงไฟของเครื่องตรวจวัดชีพจร เธอไม่ได้ต้องการจะคุยหรือปรับความเข้าใจอะไรกับเขา แค่อยากเห็นด้วยตาตัวเองว่าเขาปลอดภัยดี จึงเดินเข้าไปใกล้เต

ดวงตากลมโตเบิกโพลง เป็นเรื่องบังเอิญได้อย่างไม่น่าเชื่อ ที่คนนั่งข้างเธอบนรถบัสคือเขา ผู้ชายที่เธอภาวนาขอให้ไม่ใช่ ทว่ากลับไม่เป็นผล เพราะตอนนี้เขากำลังนั่งยิ้มมุมปากอยู่บนเก้าอี้ตัวเดียวกับเธอ ริกเตอร์... “ถึงกับอึ้งเลยเหรอ” เสียงทุ้มเจือปนแววขบขันสีหน้าของเธอ เขามีรอยยิ้มมุมปาก และอารมณ์ก็ดีจนออกนอกหน้า “เปิดดูซองหน่อยสิ” ริชากระพริบตาปริบ ๆ หลายครั้ง เพราะคิดว่าเธอคงตาฝาด แต่เมื่อเหลือบสายตาไปมองพราวฟ้าที่ด้านหน้า เห็นเพื่อนกำลังมองกลับมาที่เธอด้วยสีหน้าตกตะลึงไม่ต่างกัน ก็รู้ทันทีว่ามันคือเรื่องจริง “ได้ยินหรือเปล่า... ชา” ชื่อเรียกสั้น ๆ ที่หลุดออกจากปากของเขา ทำให้ร่างเล็กหันขวับไปมองด้วยความไม่พอใจ “อย่ามาเรียกชื่อฉันแบบนี้” “.....” “เราสองคนไม่ได้สนิทกัน” “หึ! แล้วต้องสนิทกันถึงขั้นไหน ถึงจะเรียกได้” นอกจากเขาจะดูไม่สะทกสะท้านกับคำพูดไม่พอใจของเธอแล้ว เขายังดูกลายเป็นคนขี้เล่นแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “ไม่จำเป็นต้องรู้” “เหรอ?” คนตัวสูงเอ่ยพลางขยับใบหน้าลงมาใกล้เธอ ก่อนจะเอ่ยชิดใบหูเล็ก “ต้องกอดกัน จูบกัน หรือว่าอะ...” “นี่หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!” ก่อนที่ประโยคลาม

ริชาเดินเลือกซื้อนมและขนมขึ้นไปทานบนรถ เพราะตอนเช้าแบบนี้เธอยังไม่อยากทานอะไรหนักท้องมากนัก ส่วนเพื่อนอีกสามคนไปนั่งทานโจ๊กที่ศูนย์อาหาร “อุ้ย!!” ตะกร้าสินค้าในมือถูกมือหนาของริกเตอร์ดึงไปถือเอาไว้ ทำให้ริชาที่ยืนเลือกของอยู่เงียบ ๆ คนเดียวอุทานออกมาด้วยความตกใจ “ร้องซะน่ารักเลย” ร่างเล็กกัดฟันกรอด เธอพยายามจะดึงตะกร้ากลับมาถือเอง ทว่าเขาก็ก้มหน้าลงมาใกล้จนเธอต้องเบี่ยงตัวหลบไปอีกทาง “อย่าดื้อ” “ตลกล่ะ อย่าดื้ออะไรของพี่” “ก็เธอไง อย่าดื้อกับพี่” ริชาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองว่าเขาจะพูดออกมาแบบนี้ เธอเม้มปากแน่นและตัดสินใจเดินไปเอาตะกร้าอีกใบ ทว่าก็ถูกเขาดึงไปถืออีกอยู่ดี “นี่!! พี่อย่ามายุ่งกับของฉันได้ไหม” “ก็เลือกไปสิ เดี๋ยวพี่จ่ายให้เอง” “เหอะ! รู้ค่ะว่ารวย แต่ไม่ต้องอวด” ริกเตอร์ได้ยินประโยคนั้นของเธอ ก็หลุดขำออกมาทันที “แล้วอยากมีผัวรวยไหม” “รวยแต่เลวไม่เอาค่ะ” เสียงหวานเอ่ยออกมา โดยไม่หันไปมองหน้าเขา เธอหยิบขนมทุกอย่างบนชั้นใส่ตะกร้าจนเต็ม ก็ดีเหมือนกันที่เขาจะจ่ายให้ เธอจะหยิบไปเผื่อเพื่อนทุกคนเลย “พี่เลวมากเลยเหรอ” ทว่าคนตัวสูงกลับทำหน้าสลดและพึมพำออกมา ทำเอาเธ