All Chapters of หวงรักคนเก่า: Chapter 71 - Chapter 80

“มึงหวงก้างน้องเขา ใครเข้าใกล้อาการก็เหมือนหมาบ้า แต่ตัวมึงแม่ง!!! เลวสัด ๆ ควงผู้หญิงคนอื่นไปทั่ว” “กูก็แค่คุย” “เหอะแค่คุย คลิปมึงว่อนมหาลัย ไม่แหกตาดูเหรอว่ะ กูขอล่ะ มึงจะทำเหี้ยกับใครก็เรื่องของมึง แต่กับริชา... กูขอ” เสียงเฟยไม่ดัง แต่ชัดพอให้ธีร์ได้ยิน ริกเตอร์สะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของธีร์ เขาเดินตรงไปหลังอาคาร หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ เพื่อระงับความโกรธของตัวเอง ควันสีขาวพวยพุ่งออกมา “อย่าทะเลาะกันเลยว่ะ คบกันมานานแล้วนะเว้ย!!” ธีร์เดินตามมานั่งข้างกัน และใช้มือตบบ่าของเขาเพื่อปลอบใจ “มึงดูมันทำไอ้ธีร์” “กูรู้ แต่ที่มันพูดก็จริงนะ” เขาตวัดสายตาขึ้นไปมองเพื่อนทันที “มึงก็เป็นไปกับมันด้วยเหรอวะ” “ไม่ใช่แบบนั้น กูแค่คิดว่ามึงควรช่างแม่งเรื่องของริชาก่อน แต่ไอ้คลิปที่มึงออกไปกับน้องโซดาเมื่อคืน มึงจะเอายังไง” “ช่างแม่งมันสิ ก็แค่ข่าวซุบซิบ อีกอย่างกูก็ไม่ได้ไปเอากับน้องเขา กูแค่ไปส่ง” “.....” ธีร์ไม่ได้ตอบทันที แต่กลับจ้องหน้าเพื่อนนิ่ง “ทำไมมึงมองหน้ากูแบบนั้นไอ้ธีร์ หรือมึงไม่เชื่อที่กูพูด” “กูไม่ได้ไม่เชื่อนะ กูรู้ว่าคนแบบมึงไม่ปิดบังกูอยู่แล้ว ถ้ามึงไม่เอาก็คือไม่

ริชาและพราวฟ้าเดินออกไปยืนรอรถที่ป้ายรถเมล์หน้าห้าง ที่ในช่วงเย็นเกือบค่ำแบบนี้มีคนรอแน่นจนแทบไม่มีที่ยืน ปี๊น! ปี๊น! ทว่าในจังหวะที่กำลังรอนั้น ก็ได้ยินเสียงบีบแตร และรถหรูคันสีดำก็มาจอดเทียบฟุตบาทป้ายรถเมล์ทันที ฟิล์มรถยนต์สะท้อนคนที่กำลังยืนรอรถเรียงราย กระจกถูกเลื่อนลง ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาของริกเตอร์จะโผล่ออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ขึ้นรถ!” ดวงตาคมกริบมองเธอ ก่อนจะสั่งเสียงเข้ม ทว่าริชาก็ยืนนิ่งไม่สนใจเขา ทำเป็นไม่ได้ยินประโยคที่เขาพูด สายตายังจับจ้องมองไปยังถนนด้านข้าง “ฉันบอกให้ขึ้นรถ! ไม่เห็นหรือไงว่ารถเมล์จ่อตูดฉันอยู่” ปี๊นนนนน!!! เสียงบีบแตรดังลั่น พร้อมกับสายตาของคนที่ป้ายรถเมล์ที่หันมามองเธอเป็นตาเดียว มีคนกระซิบกระซาบกัน มีคนถอยออกจากแนวประตูรถเมล์ที่กำลังจะจอด “มึงไปเถอะ รถเมล์จะได้มาจอด” พราวฟ้าเอ่ยขึ้นมา เพราะตอนนี้นอกจากคนที่ยืนรอรถจะมองแล้ว กระเป๋ารถเมล์ก็จ้องเขม็งมาทางนี้ด้วย “แล้วมึงล่ะ” “ไม่ต้องห่วงกูหรอก กูกลับได้สบาย” พราวฟ้าผลักแผ่นหลังเพื่อนให้ไปขึ้นรถ ทำให้ริชารีบเดินออกไปทันที อันที่จริงถ้าเธอไม่เกรงใจรถเมล์ที่มาจอด เธอไม่มีวันขึ้นรถของเขาแน

ริกเตอร์พาริชามาที่ร้านเหล้าที่นัดกับกลุ่มเพื่อนของเขา โดยที่ริชาไม่รู้ว่าเขาเป็นคนนัดทุกคนด้วยตัวเอง และที่เลือกร้านเหล้าเพราะรู้ว่าเธอเข้าผับไม่ได้ และอีกอย่างเขาก็แค่อยากให้พวกที่ชอบมาเกาะแกะเธอได้เห็นเสียบ้างว่าเธอเป็นผู้หญิงของใคร จะได้ไม่ต้องเสือกเข้ามายุ่ง! “พี่!!” ริชารีบดึงแขนร่างสูงไว้ทันที เพราะแค่เห็นจำนวนสมาชิกในโต๊ะ เธอก็ตกตะลึงกับภาพนั้น แก้วเหล้าเรียงราย เสียงหัวเราะดังลั่นร้าน ไม่ใช่วงเล็กแบบที่เธอคิด “นี่พี่นัดมาทั้งคณะเลยเหรอ” ริกเตอร์ยกยิ้มมุมปาก เขาอยากบอกเธอว่ามันไม่ใช่แค่คณะของเขา ทว่าเขานัดเพื่อนทุกคณะมาเลยมากกว่า โดยเฉพาะกลุ่มพี่ว๊ากคณะบริหาร ที่เขาให้ธีร์เป็นคนนัดมาให้ “แล้วนั่นพวกพี่จอมนิ” สายตาเธอจับจ้องไปยังกลุ่มที่นั่งปลายโต๊ะ ใบหน้าที่แสนคุ้นเคยที่เพิ่งคุยกันเมื่อตอนเที่ยงโผล่เข้ามา “นี่สนิทกับมันถึงขนาดเรียกจอมเฉย ๆ เลยเหรอวะ” ริชาเม้มปากแน่น เธอก้มมองการแต่งกายของตัวเองในชุดเดรสแขนตุ๊กตาสีฟ้า แล้วได้แต่ส่ายหน้าไปมา ลืมคิดไปเสียสนิทว่ามันไม่เข้ากับการแต่งตัวมาร้านเหล้าแบบนี้เลยสักนิด “ฉันไม่เข้าไปได้ไหม ฉันไม่อยากเจอพวกพี่ว๊าก” “เจอมันแล้วจะ

ตอนนี้ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามแผนการของเขา ที่ทำแบบนี้เขาไม่ได้มีเจตนาไม่ดีกับริชา เขาแค่อยากสั่งสอนผู้ชายที่เห็นผู้หญิงเป็นของเล่นแบบริกเตอร์เท่านั้น รอยยิ้มที่มุมปากจอมทัพผุดขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับเหล้าอีกแก้วที่เขายกขึ้นดื่มจนหมด สายตายังคงเหลือบไปมองริชาเป็นระยะ ยิ่งมองเห็นแววตาของเธอสั่นระริก ก็ยิ่งสงสารจับใจที่เธอดันมาตกหลุมพรางผู้ชายแบบริกเตอร์ได้ ส่วนริชานั้นยิ่งเวลาผ่านไป เธอก็ยิ่งสมเพชตัวเองที่ต้องมาตกอยู่ในสภาพที่ไร้ค่าแบบนี้ เป็นเพียงตัวตลกในสายตาทุกคน ตอนนี้ความหวังที่เกมท้าทายบ้า ๆ นี่จะหยุด ดูเหมือนริบหรี่เต็มที เพราะริกเตอร์ยังคงไม่ยอมแพ้ ถึงขนาดดวงตาแดงก่ำ และส่ายศรีษะไปมาหลายครั้ง เขาก็ยังคงสู้ยกแก้วขึ้นดื่มไม่หยุด ในขณะที่จอมทัพนั้นแทบไม่แสดงอาการอะไรเลยด้วยซ้ำ เสียงเชียร์รอบตัวเริ่มเบาลง มีหลายคนลุกออกจากโต๊ะไปเพราะมีอาการเมาและไม่สามารถอดทนดูบทสรุปของเกมนี้ได้ "ไอ้ริกสภาพมึงไม่ไหวแล้ววะ" ธีร์ที่นั่งข้างกัน เข้ามาสะกิดแขนของริกเตอร์ที่เริ่มทิ้งตัวลงบนโต๊ะ "มึงอย่าเสือกไอ้ธีร์ คนที่มึงควรบอกคือไอ้จอมมากกว่า" จอมทัพส่ายหน้าไปมา อาการเมาของเขายังไม่ถึงครึ่งหน

วันต่อมา ริกเตอร์ตื่นนอนเพราะรู้สึกปวดหัวอย่างหนัก เขาลุกขึ้นเอามือกุมหัวก่อนจะนิ่วหน้าเพราะความเจ็บแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แสงแดดยามเช้าเล็ดลอดผ่านม่าน ห้องเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ทว่าพอกวาดสายตามองไปรอบห้องและพบว่าเป็นห้องนอนของตัวเอง เขาก็รีบดีดตัวลุกขึ้นทันที เดินตามหาร่างเล็กของริชาไปทั่วทั้งคอนโด แต่กลับพบเพียงความเงียบและความว่างเปล่า ห้องนั่งเล่นไม่มีใคร ห้องน้ำเปิดไฟทิ้งไว้แต่ไม่มีรอยเปียก บนโต๊ะอาหารยังมีจานที่ไม่ได้เก็บจากเมื่อคืน คนตัวสูงรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะโทรออกหาร่างเล็ก ทว่าก็มีข้อความในไลน์เป็นชื่อของจอมทัพปรากฏอยู่บนหน้าจอ นิ้วเรียวยาวรีบกดเปิดเข้าไปทันที ก่อนดวงตาคมกริบจะเบิกกว้างเมื่อเห็นรูปที่จอมทัพส่งมา เป็นรูปที่เขานอนคอพับคาโต๊ะที่ร้านเหล้า โดยที่มันยืนอยู่ข้างเขาในสภาพที่ปกติ บนโต๊ะมีแก้ววางเรียงต่อหน้าเขา ส่วนจอมทัพยิ้มเจ้าเล่ห์ ในมือถือแก้วเหล้าที่ยังไม่หมด มือหนากำโทรศัพท์แทบจะแหลกคามือ ขบกรามแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่ลำคอ เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าตัวเองพ่ายแพ้แบบหมดรูป ทั้งที่เขาขึ้นชื่อว่าเป็นคนคอแข็งที่สุดในกลุ่ม ไม่ว่าจะท้าพนันกัน