All Chapters of หวงรักคนเก่า: Chapter 101 - Chapter 110

หลังจากนั้นเขาก็ขยับตัวขึ้นมากดจูบเธอทันที ลิ้นร้อนสอดลึกกวาดต้อนลิ้นเล็กของเธออย่างดูดดื่ม มือหนาเลื่อนลงมาแยกขาเรียวของเธอออกกว้าง ก่อนจะจับเอ็นร้อนที่ยังแข็งคัดสอดปลายหัวบานเข้าไปในร่องรักชื้นแฉะของเธอช้า ๆ “อื้อ~” ริชาครางแผ่วในลำคอเมื่อรู้สึกถึงความจุกที่ค่อย ๆ แทรกเข้ามา เขาสอดลึกทีละนิด จนสุดลำ “ซี้ดดดด แน่น” เสียงทุ้มหลุดออกมาขณะก้มลงจูบเธอต่อ ริมฝีปากยังไม่ปล่อยจากปากเธอ ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกช้า ๆ ดึงออกเกือบหมดแล้วกระแทกกลับเข้าไปสุดลำทุกครั้ง ความร้อนและความคับแน่นจากร่องรักของเธอบีบรัดเอ็นร้อนของเขาจนแทบขาด ร่างเล็กตัวสั่นสะท้าน มือเล็กโอบกอดรอบคอเขาแน่น เล็บจิกลงบนแผ่นหลังแกร่ง ทุกครั้งที่ถูกตอกอัดเข้าสุดลำ ความเสียวพุ่งขึ้นจนเธอต้องหลับตาพริ้ม ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! เขาเร่งจังหวะเร็วขึ้นเล็กน้อย กระแทกหนักและลึกขึ้นทีละน้อย เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังชัดขึ้น “อ๊าสสส พะ พี่...” เสียงหวานครางออกมาไม่เป็นภาษา จูบที่ดูดดื่มก่อนหน้าหลุดออกมาจากกัน ใบหน้าหล่อเหลาเครียดขรึม ขบกรามเข้าหากันแน่น รู้สึกได้ถึงร่องรักที่ตอดรัดเขาแรงขึ้นทุกครั้งที่กระแทกเข้าสุด เขาไม่มีผ่อนจั

“เอางั้นเหรอคะ” เธอถามพลางจ้องหน้าเขา ทั้งที่ปกติเขาจะไปไหนก็ไม่เคยบอกเธออยู่แล้ว ทว่าวันนี้ทำไมเธอถึงรู้สึกแปลก ๆ กับแววตาของเขาที่มองมา “พรุ่งนี้จะมารับ” “ไม่เป็นไร ถ้าพี่ไม่มีเรียนเช้า” “ฉันมีเรียนเช้า” เขาพูดพลางลุกขึ้นเริ่มแต่งตัวและเก็บของ ก่อนจะหันมายืนยันกับเธอว่าจะมารับไปเรียน แล้วก็เดินออกไปจากห้องเธอทันที มือเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาสี่ทุ่มครึ่ง ก็ได้แต่นิ่วหน้าด้วยความสงสัยว่าเพราะอะไรคนที่นอนหลับไปพร้อมกับเธอ ถึงได้ตื่นขึ้นมาและบอกว่าอยากกลับไปนอนคอนโด หรือว่าเพราะเขาไม่มีชุดนักศึกษา คิดได้แบบนั้นเธอก็คลายความกังวล ก่อนจะเอื้อมมือปิดไฟตรงหัวเตียงและนอนหลับไปทันที เวลาต่อมา ริกเตอร์ขับรถมาถึงผับในเวลาห้าทุ่มกว่า เขาเดินตรงไปยังโต๊ะที่เพื่อนนั่ง สายตาเหลือบไปมองตรงเคาท์เตอร์บาร์ ที่ยังเห็นร่างเล็กของลิลลี่นั่งอยู่ “ให้กูคิดไงวะ” ธีร์เริ่มเปิดประเด็นขึ้นมาทันที เมื่อเห็นหน้าเพื่อน “แค่กูส่งข้อความไป มึงก็เหยียบรถมาทันที ทั้งที่นอนกอดกับริชา” ริกเตอร์ไม่ได้ตอบโต้ประโยคของเพื่อน เขายกแก้วที่บิ๊กบอสส่งมาให้ขึ้นดื่มรวดเดียวหมด “ก็ปกติป่าววะ ที่น้องเขาจะมาดื่มบ้า

เช้าต่อมา ริชาตื่นนอนในตอนเช้าเพราะเสียงนาฬิกาปลุก วันนี้เธอมีเรียนเก้าโมงเช้า เลยรีบลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว ระหว่างที่กำลังนั่งทาโลชั่นอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง สายตาก็เหลือบไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงเงียบสนิทเป็นระยะ ในใจก็รู้สึกวูบโหวงอย่างประหลาด หันไปมองนาฬิกาก็บอกเวลาเกือบแปดโมงแล้ว เธอพยายามจะไม่คิดฟุ้งซ่านอะไรทั้งนั้น ทว่าจังหวะการเต้นของหัวใจกลับเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ก๊อก! ก๊อก! ผ่านไปจนแปดโมงสิบนาทีเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ริมฝีปากบางเผยอยิ้มออกเล็กน้อย เพราะคิดว่าเป็นคนที่กำลังรออยู่ ทว่าพอเปิดประตูออกจึงได้เห็นว่าเป็นพราวฟ้าเพื่อนสนิทยืนรออยู่หน้าห้อง “ทำไมทำหน้าเหมือนผิดหวังเลยวะ” พราวฟ้าอดที่จะค่อนขอดท่าทางของเพื่อนออกมาไม่ได้ ที่แสดงแววตาผิดหวังออกมาอย่างเห็นได้ชัด “เปล่าสักหน่อย” “คิดว่าเป็นพี่ริกเตอร์ล่ะสิ” ริชาไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา เธอกลับไปนั่งที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งอีกครั้ง โดยมีสายตาของพราวฟ้ามองจับผิดตลอดเวลา “พี่เขาไปไหนว่ะ” “มึงรู้ได้ไงว่าพี่เขาไม่อยู่” “กูลงไปเอาผ้าข้างล่างไง ไม่เห็นรถจอดอยู่ แต่งตัวเสร็จก็เลยเดินขึ้นมาหามึง” “เขาบอกกลับไปนอนคอนโด” พราวฟ

ระหว่างทางไปคอนโด โทรศัพท์ของริชาก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดูก่อนจะเห็นเป็นข้อความจากริกเตอร์ ริกเตอร์: เธออยู่ไหน? ริกเตอร์: ฉันมีธุระเลยไม่ได้ไปรับ ร่างเล็กยิ้มเยาะออกมากับข้อความนั้น จนถึงตอนนี้เขาก็เลือกที่จะโกหกเธอ ต่อให้ระหว่างเขากับผู้หญิงคนนั้นจะไม่ได้มีอะไรกัน เธอก็คงจบทุกอย่างกับเขาอยู่ดี เพราะเธอคงทนไม่ได้ที่จะต้องฟังคำโกหกของเขาซ้ำ ๆ นิ้วเรียวเลือกที่จะกดบล็อกเบอร์ บล็อกไลน์ของเขา และช่องทางการติดต่อทุกช่องทางที่คิดว่าเขาจะติดต่อมาทันที ก่อนจะเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง คิดเสียว่าไม่จบกันวันนี้ ยังไงวันหน้าก็ต้องจบ ความสัมพันธ์แบบคู่นอนมันจะมีอะไรยั้งยืน ในเมื่อความรู้สึกเป็นแค่เธอฝ่ายเดียวที่มีให้เขา ที่ลานจอดรถของคณะวิศวะ ริกเตอร์กำลังกดโทรออกหาริชาอย่างบ้าคลั่ง ทั้งโทรไลน์ โทรเบอร์ ส่งข้อความ แต่โทรเท่าไหร่ก็ไม่ติด “ปิดเครื่องทำไมว่ะ” คนตัวสูงหงุดหงิดจนอยากจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้ง ก่อนจะเดินไปใต้อาคาร เจอกลุ่มเพื่อนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะประจำ โดยทั้งกลุ่มหันมามองเขาเป็นตาเดียว ราวกับเห็นเขาเป็นตัวประหลาด “เอ้า ดาราดังเรามาแล้วว่ะ” ธีร์เอ่ยติดตลก พลางสอดส่

“การที่ฉันหลบหน้าพี่ มันยังไม่พอที่จะทำให้คนแบบพี่เข้าใจใช่ไหมคะ งั้นพี่ฟังให้ดีนะคะ” “.....” “หลังจากนี้มันจะไม่มีเรื่องของเราอีก ฉันจะไม่ยอมพี่อีกแล้ว จะไม่ยุ่งกับพี่ เราสองคนจบกันแค่นี้ค่ะ” ดวงตากลมโตสั่นระริกมองเขานิ่ง มีน้ำสีใสคลอออกมา ทว่าเธอก็กดมันไว้ไม่ให้ไหล ตอนนี้บริเวณใกล้ ๆ มีนักศึกษากำลังยืนมุงดูเหตุการณ์ เธอจึงคิดว่าการพูดออกไปแบบนี้ คงจะทำให้ผู้ชายแบบเขาไม่กล้ามายุ่งกับเธออีก “ปล่อยกูไอ้จอม!” ร่างสูงสะบัดตัวจนแขนทั้งสองข้างเป็นอิสระ ก่อนจะแสยะยิ้มออกมา “ได้สิ อยากจบก็จบ ฉันเองก็อยากฟังแค่นี้แหละ” เขาพูดจบก็เดินกลับไปขึ้นรถของตัวเองทันที ก่อนรถคันหรูจะเหยียบคันเร่งออกจากมหาลัยด้วยความเร็วสูง “เป็นยังไงบ้าง เราเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ริชาส่ายหน้าไปมา น้ำตาไหลออกมาอาบสองแก้ม “แล้วนายไปทำแผลซะด้วยนะ อีกอย่างเป็นรุ่นน้องทะเลาะกับรุ่นพี่ไม่ดีหรอก ต่อให้จะทำเพื่อปกป้องเพื่อนก็เถอะ เรื่องแบบนี้มันมีแต่เสียกับเสีย” เฟยเอ่ยเตือนสติความใจร้อนของไนท์ เพราะการทะเลาะกันในมหาลัยมันไม่ใช่เรื่องสนุก อาจจะถึงขั้นโดนตัดคะแนนกิจกรรม “ถ้าหากเพื่อนฉันถูกหักคะแนน ให้ฝ่ายปกครองหักของ