หลังจากลมหายใจกลับมาเป็นปกติ ริชาก็เอ่ยบอกเขาด้วยเสียงแหบแห้ง “พอได้แล้วค่ะ... ฉันไม่ไหวแล้ว” เสียงหวานแผ่วเบา ขาทั้งสองข้างที่เกี่ยวเอวเขาคลายแรงลงช้า ๆ คนตัวสูงไม่ได้พูดอะไร แค่ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะดึงตัวตนออกจากเธอ มือหนาจับใต้ต้นขาทั้งสองข้างอุ้มร่างเล็กที่ยังตัวสั่นออกจากห้องน้ำทันที โดยที่น้ำยังไหลเจิ่งนองอยู่บนพื้นห้องน้ำ เขาเดินตรงไปที่เตียงโดยไม่สนใจที่จะนุ่งผ้าขนหนู ทิ้งตัวลงนอนพร้อมกับอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน มือหนาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของเขาและเธอจนถึงอก ริชานอนตะแคงเข้าหาอกแกร่งของเขา ใบหน้ายังแดงก่ำ หายใจหอบเบา ๆ เขาไม่พูดอะไรอีก กอดกระชับเอวบางเธอไว้แน่น จนร่างเล็กในอ้อมแขนค่อย ๆ คลายความเกร็งลง ไม่นานเสียงหายใจของทั้งสองคนก็สม่ำเสมอ หลับไปทันทีเพราะความเหนื่อยล้า เวลาต่อมา ในช่วงดึกริชารู้สึกหนาวมากจนตัวสั่น เธอจึงใช้มือควานหาผ้าห่ม ก่อนจะพบว่ามันกองอยู่ที่เอว จึงรีบดึงขึ้นมา ทว่าก็ตกใจลืมตาขึ้น เมื่อนึกขึ้นได้ว่าริกเตอร์นอนอยู่ข้างเธอ ก่อนที่เธอจะหลับไป แต่ตอนนี้ข้างกายเธอกลับเหลือเพียงความว่างเปล่าที่เย็นเฉียบ ราวกับว่าเจ้าของร่างสูงได้หายไปจากเตียงหล
Last Updated : 2026-10-22 Read more