Alle Kapitel von หวงรักคนเก่า: Kapitel 21 – Kapitel 30

วันต่อมา ริชาไม่ได้ลงมากินข้าวเช้า เธอนอนซมอยู่บนเตียง ผ้าห่มคลุมสูงถึงอก ใบหน้าแดงก่ำด้วยพิษไข้ ผมเผ้ายุ่งเหยิงเพราะพลิกตัวไปมาทั้งคืน ความร้อนในตัวผสมกับความหนาวสั่นสลับกันไปมาไม่หยุด ส่วนหนึ่งมาจากการที่เธอตากฝนจนเปียกไปทั้งตัว ทว่าอีกส่วน… มาจากหัวใจที่บอบช้ำจนร่างกายรับไม่ไหว ทุกครั้งที่หลับตา ภาพและเสียงของเหตุการณ์เมื่อวานจะวนเวียนกลับมาไม่หยุด 'เราก็แค่เอากันไหมวะ' 'เธอควรดีใจนะ ที่ฉันยอมเอาเธอ' คำพูดเหล่านั้นเหมือนเชื้อไข้ที่กัดกินหัวใจทีละน้อย พรึ่บ!!! ประตูห้องถูกเปิดออกจากด้านนอก คนเป็นแม่เดินถือถาดอาหารและยาเข้ามาในห้อง ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลเมื่อเห็นลูกสาวนอนนิ่งอยู่บนที่นอน “ตื่นหรือยัง?” ริชาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองแม่ด้วยสายตาพร่ามัวจากพิษไข้ “แม่…” เสียงหวานของเธอแหบแห้งจนน่าใจหาย ทำให้คนเป็นแม่รีบวางถาดลงบนโต๊ะข้างเตียงแล้วนั่งลง ยกมืออุ่นวางลงบนหน้าผากลูกสาวเบา ๆ “ร้อนมากเลยนะลูก แม่เอาข้าวต้มกับยาลดไข้มาให้ กินก่อนนะ ไม่งั้นไข้จะไม่ลด” ริชาพยายามลุกนั่งขึ้น แต่ร่างกายอ่อนแรงจนต้องให้แม่ช่วยพยุง เธอทานข้าวต้มไปทีละช้อนอย่างช้า ๆ รสชาติจืดชืดในปากที่แห

ลานหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ตอนนี้ก็คึกคักไม่แพ้คณะอื่น หลังจากรุ่นพี่ปล่อยให้น้องปีหนึ่งแยกย้ายกลับไปเข้าเรียน กลุ่มของริกเตอร์ก็ยังคงนั่งอยู่ที่ม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงหน้าอาคารหลัก รอเวลาเรียนวิชาถัดไป "เห้ออออ" บิ๊กบอสถอนหายใจยาว แล้วเอนหลังพิงพนักหินอ่อนอย่างหงุดหงิด “กูเบื่อการรับน้องที่สุด” เขายกขวดน้ำขึ้นจิบ แล้วนึกขึ้นได้ว่าตัวเองต้องเข้าไปร่วมกิจกรรมในฐานะกลุ่มพี่ว๊ากปีสามจนกว่ากิจกรรมรับน้องจะสิ้นสุด “ทั้ง ๆ ที่พวกเราก็ไม่ได้เป็นพี่ว๊ากโดยตรง กูไม่ชอบทำกิจกรรมแบบนี้เลยวะ” เซญ่าที่นั่งไขว่ห้างอยู่ข้าง ๆ พยักหน้าเห็นด้วยทันที “จริง กูก็ไม่ชอบเหมือนกัน” เธอพูดเสียงราบเรียบ แต่แววตาแฝงความรำคาญ “เสียเวลา” ส่วนริกเตอร์นั่งเงียบที่สุดในกลุ่ม เขาเอนตัวพิงพนัก กางแขนข้างหนึ่งไปกับพนักพิง อีกข้างถือโทรศัพท์ไว้แต่ไม่ได้เล่น ดวงตาคมจ้องไปยังกลุ่มน้องปีหนึ่งที่ยังรวมตัวกันอยู่ไม่ไกล กลุ่มผู้หญิงหลายคนแอบส่งสายตามองเขาเป็นระยะ บางคนกระซิบกระซาบกัน บางคนยิ้มเมื่อสายตาบังเอิญเฉียดกัน ธีร์สังเกตเห็นทุกอย่าง เขาเอนตัวเข้าไปใกล้เพื่อน แล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ “กูว่าไม่ถึงอาทิตย์” ธีร์เอ่ย

โรงอาหารคณะบริหารธุรกิจในช่วงเที่ยงคึกคักไม่แพ้คณะอื่น แต่อากาศดูผ่อนคลายและเป็นกันเองกว่าคณะวิศวะเล็กน้อย เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยดังระงมไปทั่ว โดยเฉพาะกลุ่มนักศึกษาปีหนึ่งที่ดูจะตื่นเต้นกับการเข้าเรียนมหาลัยเป็นครั้งแรก จึงมีเรื่องให้พูดคุยทำความรู้จักกันมากกว่าปกติ กลุ่มของริชาเลือกนั่งที่โต๊ะใกล้ทางออก มาริวเป็นคนถือจานข้าวมาวางก่อน รองลงมาคือพราวฟ้า ริชา และไนท์ตามลำดับ เพียงไม่ถึงครึ่งวันหลังจากที่ทำความรู้จักกัน ทั้งสี่คนก็สนิทกันอย่างรวดเร็ว สาเหตุหลักมาจากพราวฟ้ากับมาริว เป็นตัวเชื่อมความสัมพันธ์ในครั้งนี้ ทั้งสองคนเป็นคนช่างคุยและเปิดใจที่จะทำความรู้จักกัน เรียกได้ว่าพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง ตั้งแต่เรื่องเรียน เรื่องการใช้ชีวิตที่ผ่านมา ไปจนถึงเรื่องซีรีย์ที่เคยดู เสียงหัวเราะของทั้งสองคนดังขึ้นเป็นระยะจนคนโต๊ะข้าง ๆ ต้องเหลือบมามอง “เมื่อเช้าเธอโดนรุ่นพี่ปีสองด่าตอนรวมแถวไหม?” มาริวถามพลางตักข้าวผัดใส่ปาก “โดนสิ!” พราวฟ้าตอบทันที ดวงตากลมโตเป็นประกายขึ้นมา “พี่คนนั้นหน้าดุมาก ฉันยืนผิดแถวนิดเดียวก็โดนตะโกนใส่” พูดจบทั้งสองคนหัวเราะพร้อมกัน ส่วนอีกสองคนที่นั่งอยู่ตร

ส่วนมาริวกับพราวฟ้ายังคงกุมขมับกับคำใบ้ของตัวเอง “ผักขม… ผักขมหมายถึงอะไร?” มาริวถอนหายใจ “ผักใบเขียวที่กินแล้วแข็งแรงไหมวะ หรือจะเป็นชื่อเล่น?” “ของกูยากกว่า” พราวฟ้าบ่น ตอนนี้เธอกับมาริวพูดคุยกันถูกคอถึงขั้นใช้สรรพนามว่ากูมึงกันแล้ว “เป็นที่หนึ่ง… เป็นที่หนึ่งด้านเรียน หรือด้านกีฬา หรือว่าเคยเป็นดาวเดือนมหาลัย แล้วเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายวะ” ทั้งสองคนถกเถียงกันไปมาโดยไม่มีข้อสรุป ริชานั่งฟังเงียบ ๆ บางครั้งก็ช่วยเสนอไอเดียบ้าง แต่ส่วนใหญ่เธอกับไนท์จะปล่อยให้สองคนที่ช่างพูดคุยกันเอง เวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว แสงแดดค่อย ๆ อ่อนลง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีหม่น “เกือบหกโมงแล้ว” พราวฟ้ามองนาฬิกาแล้วลุกขึ้นยืน “เอาเป็นว่าวันนี้พอแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ กูหิวแล้ววะ” มาริวและไนท์พยักหน้าเห็นด้วย “งั้นให้พวกกูไปส่งกลับหอไหม” มาริวพูดขึ้น “กูเอารถมาทั้งคู่” แต่ทว่าทั้งริชาและพราวฟ้าส่ายหน้าพร้อมกัน “ไม่ดีกว่า” พราวฟ้าตอบยิ้ม ๆ “หออยู่ข้างมหาลัยนี่เอง กูสองคนเดินไม่กี่นาทีก็ถึง” “ใช่... ใกล้แค่นี้เอง” ริชาเสริมเสียงแผ่ว “แต่ยังไงก็ขอบใจพวกนายสองคนมากนะ” "แน่ใจนะว่าไม่อยากให้ไปส่

ริชาอยากจะเอ่ยปฏิเสธไปอีกครั้ง ทว่าในใจเธอรู้ดีว่าพราวฟ้าพูดถูก แต่ความเหนื่อยล้าและความอยากอยู่เงียบ ๆ คนเดียวก็ยังติดหนึบอยู่ในใจของเธอ พราวฟ้าที่เห็นเพื่อนมีท่าทีลังเล ก็ใช้มือผลักไหล่เพื่อนเบา ๆ “ไปอาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยวกูเลือกชุดให้” สุดท้ายริชาก็ยอมแพ้ เธอลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำ เปิดฝักบัวอาบน้ำอุ่นนานกว่าปกติ พยายามชำระความเหนื่อยของวันนี้ให้เจือจางลง เมื่อออกจากห้องน้ำ พราวฟ้าก็ยื่นเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนตุ๊กตากับกางเกงยีนส์สีเข้มให้ “ใส่ชุดนี้แหละ ดูสบาย ๆ แต่ก็ยังสวยและดูดี” ร่างเล็กรับชุดจากเพื่อนเข้าไปแต่งตัวในห้องน้ำ ก่อนจะออกมาจัดการแต่งหน้าอ่อน ๆ และหวีผมหน้าม้าที่เธอดัดลอนตรงปลายให้ดูน่ารัก ขณะเธอกำลังดูความเรียบร้อยของตัวเองในกระจก โทรศัพท์ก็สั่นแจ้งเตือนข้อความพอดี มาริว: รออยู่ด้านล่างหอแล้วนะ พราวฟ้าอ่านข้อความแล้วยิ้มกว้าง “ไปกัน!” ทั้งสองคนเดินออกจากห้อง ลงลิฟต์ไปชั้นล่าง ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ภาพตรงหน้าก็ปรากฏชัด มาริวและไนท์ยืนรออยู่หน้าหอพัก ทั้งสองคนสวมเสื้อยืดตัวเรียบกับกางเกงยีนส์ที่ดูเรียบหรูและเท่ห์ในแบบของผู้ชายที่ไม่ต้องพยายาม ซึ่งมาริวก็ยิ้มให