Alle Kapitel von หวงรักคนเก่า: Kapitel 31 – Kapitel 40

กว่าไนท์จะทานก๋วยเตี๋ยวเสร็จ และขับรถพาริชาไปถึงร้านเหล้าใกล้มหาลัยก็ปาเข้าไปเกือบสองทุ่ม ภายในร้านมีแสงไฟสลัว เสียงดนตรีที่เล่นสดบนเวทีด้านในกำลังขับกล่อมบทเพลงช้า ๆ กลิ่นแอลกอฮอล์และน้ำหอมคละเคล้ากันไปทั่ว มาริวและพราวฟ้าที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะมุมเห็นทั้งสองคนเดินเข้ามาก็บ่นพึมพำออกมาทันที “ช้ามาก!” พราวฟ้าบ่นเสียงดังชัดเจน ขณะที่มาริวยกมือขึ้นดูนาฬิกาแล้วส่ายหน้า “กูสั่งเหล้ารอไปสองรอบแล้ววะ” ริชาและไนท์เพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วเดินไปนั่งลงโดยไม่พูดอะไรแก้ตัว ความเงียบของทั้งสองคนทำให้มาริวกับพราวฟ้าตัดใจเปลี่ยนเรื่องคุย เพราะกลัวจะหมดสนุก “เอาค็อกเทลมาเพิ่ม” พราวฟ้าโบกมือเรียกพนักงาน ส่วนมาริวก็ยกขวดเหล้าขึ้นมาชงใส่แก้วให้ไนท์อย่างคล่องแคล่ว แล้วยื่นไปตรงหน้าเพื่อนสนิท “ขอบใจวะ” หลังจากนั้นทั้งสี่คนก็นั่งพูดคุยกัน คลอเคล้าไปกับเสียงดนตรีสดช่วยกลบความเงียบในช่วงแรก ริชาค่อย ๆ จิบค็อกเทลทีละน้อย ความเหนื่อยของวันเริ่มบรรเทาลงบ้าง เธอยิ้มให้กับเรื่องเล่าของพราวฟ้าและมาริวเป็นครั้งคราว ขณะที่ไนท์นั่งพิงพนักเก้าอี้ ยกแก้วขึ้นดื่ม พลางเหลือบตามองเธอเป็นระยะเหมือนทุกครั้ง ทว่าในช่วงเ

“แน่ใจนะ?” เขาถามย้ำอีกครั้ง “ท่าทางเธอดูเหมือนเพิ่งหนีอะไรมาเลย” ริชาบังคับตัวเองให้ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ไปไม่ถึงดวงตา แล้วส่ายหน้าไปมา “ไม่มีอะไรจริง ๆ แค่คนเยอะนิดหน่อย เลยรีบเดินออกมาน่ะ” ไนท์ยังคงมองเธออยู่อีกสองสามวินาที ราวกับกำลังตัดสินใจว่าจะเชื่อหรือไม่ แต่ในที่สุดเขาก็พยักหน้า แล้วยื่นมือออกมาแตะแขนเธอ พาเดินแหวกกลุ่มผู้คนที่เดินผ่านไปมา “งั้นเราเดินกลับไปที่โต๊ะกันดีกว่า สองคนนั้นรออยู่” ริชาพยักหน้ารับ แล้วทั้งสองคนก็หันหลังเดินกลับไปตามทางเดินยาว ไนท์เดินเคียงข้างเธออย่างเป็นธรรมชาติ มือข้างหนึ่งยังคงวางอยู่ใกล้แผ่นหลังเธอราวกับพร้อมจะพยุงหากเธอจะล้มอีกครั้ง ส่วนริชาเองก็พยายามรักษาสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด แม้หัวใจจะยังคงเต้นรัวและภาพใบหน้าริกเตอร์ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ในขณะเดียวกัน... ที่มุมมืดใกล้ประตูห้องน้ำ ริกเตอร์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หลังจากเพิ่งเดินออกมาไม่นาน เขายังไม่ทันได้เดินกลับไปที่โต๊ะ ก็มาเห็นฉากสำคัญเสียก่อน มือหนากำเข้าหากันแน่น เมื่อสายตาบังเอิญเหลือบไปเห็นภาพที่ห่างออกไปไม่กี่เมตร ริชากำลังเดินเคียงข้างผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งเขาไม่รู้ว่าผ

จนกระทั่งเห็นกลุ่มของริชาลุกขึ้น ร่างของเขาแข็งทื่อในเสี้ยววินาที ดวงตาคมจับจ้องทุกการเคลื่อนไหว เห็นริชาเก็บกระเป๋า เห็นเพื่อนของเธอมองมาที่เขาแล้วกระซิบอะไรบางอย่างข้างหูเธอ แล้วเห็นเธอเดินตามหลังผู้ชายสองคนออกจากร้านโดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง บางอย่างในอกของริกเตอร์เดือดพล่านขึ้นมาอย่างรุนแรง เขาลุกขึ้นทันที โดยไม่สนใจสายตาประหลาดใจของเพื่อน “มึงไปไหน?” ธีร์เอ่ยถาม แต่ริกเตอร์ไม่ได้ตอบ เขาเดินตรงไปยังลานจอดรถด้วยฝีเท้าเร่งรีบ กดปลดล็อครถ แล้วขึ้นนั่งในรถสปอร์ตสีดำภายในไม่กี่วินาที เครื่องยนต์ดังขึ้น ไฟหน้ารถสว่างวาบ เขารอจนเห็นรถคันที่ริชานั่งขับออกจากลานจอด แล้วค่อยขับตามออกไปอย่างเงียบเชียบ ถนนยามดึกเงียบสงัด ไฟถนนสีส้มทอดยาวเป็นทาง รถของริชาขับไปข้างหน้าด้วยความเร็วปานกลาง ขณะที่รถของริกเตอร์ตามห่างพอสมควร ไม่ใกล้จนเกินไป แต่ก็ไม่ไกลจนหลุดสายตา หัวใจของเขายังคงเต้นแรง มือที่จับพวงมาลัยกำแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน ความโกรธและความรู้สึกที่ถูกกดทับมานานสองเดือน ผสานกันจนกลายเป็นไฟที่ลุกโชนอยู่ในอก เขาขับตามรถคันนั้นไปเรื่อย ๆ ผ่านสี่แยก ผ่านตึกสูง ผ่านร้านค้าที่ปิดไฟมืดมิด จนกระทั่

พูดจบเขาก็ปล่อยมือพราวฟ้า แล้วเดินตรงไปหาผู้หญิงกลุ่มนั้นทันที แม้สายตาของผู้ชายบางคนจะยังจับจ้องอยู่ก็ตาม “ขอโทษนะครับ” มาริวพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพเมื่อเดินไปถึง “ขอถามหน่อยว่าห้องชมรมของคณะวิศวะอยู่ที่ไหนครับ?” นักศึกษาหญิงคนหนึ่งเงยหน้าขึ้น มองเขาก่อนจะอมยิ้มเล็กน้อย “ห้องชมรมอยู่ชั้นสามตึกนี้เลยค่ะ ขึ้นลิฟต์ไปได้เลย” มาริวพยักหน้ารับพร้อมกับเอ่ยคำขอบคุณ ก่อนจะรีบเดินกลับมาหาเพื่อน “ชั้นสาม ตึกนี้” เขาบอกสั้น ๆ “ไปกันดีกว่า” ทั้งสี่คนจึงหันไปทางบันไดทันที ฝีเท้าเร่งขึ้นเล็กน้อย ราวกับต้องการหนีจากสายตาที่ยังเกาะติดอยู่ด้านหลังให้เร็วที่สุด ริชาเดินตามหลังทุกคนอย่างเงียบ ๆ หัวใจยังคงเต้นไม่เป็นจังหวะ ความรู้สึกปกป้องจากไนท์ที่เดินอยู่ข้าง ๆ และการที่มาริวจับมือพราวฟ้าไว้ก่อนหน้านี้ ทำให้เธอรู้สึกถึงความอบอุ่น ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนที่เพิ่งจะเจอกันได้เพียงวันเดียว ทั้งสี่คนเดินตามทางเดินยาวของตึกวิศวะขึ้นมาถึงชั้นสาม อากาศในอาคารร้อนกว่าข้างนอก แต่กลับทำให้ริชารู้สึกหนาวโดยไม่เกี่ยวกับอุณหภูมิ แสงไฟหลอดยาวบนเพดานสะท้อนพื้นปูนมันวาว พร้อมกับเสียงฝีเท้าของทั้งสี่คนดังก้องในโถงที่ค

ริชาตัวสั่นไปทั้งตัว หัวใจแทบจะหยุดเต้น ภาพเมื่อสองเดือนก่อนโผล่ขึ้นมาในหัว ภาพที่เธอเดินออกจากคอนโดของเขาด้วยจิตใจที่พังยับเยิน และภาพในห้องน้ำร้านเหล้าเมื่อคืน ที่เขากำลังนัวอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง หรือแม้แต่คำทักทายเหมือนคนที่ไม่รู้สึกอะไรกับการกระทำที่ผ่านมาของตัวเอง ทั้งหมดถาโถมเข้ามาพร้อมกัน น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ตั้งแต่เห็นหน้าเพื่อนของเขาอย่างบิ๊กบอส ตอนนี้เอ่อขึ้นมาจนตาพร่ามัว ที่แย่กว่าการเห็นหน้าของเขา... คือรอยยิ้ม รอยยิ้มนั้นไม่ใช่รอยยิ้มปกติของคนบังเอิญเจอรุ่นน้อง ไม่ใช่รอยยิ้มของคนที่ไม่รู้จักกัน มันเป็นรอยยิ้มของคนที่ไม่คิดมาก่อนว่าจะได้เจอเธอที่นี่ แต่เมื่อเจอแล้ว ก็ไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยให้เธอเดินออกไปง่าย ๆ ดวงตาของริกเตอร์หรี่ลงเล็กน้อย ประกายในนั้นเย็นชา จนริชารู้สึกเหมือนเพิ่งทำอะไรผิด และกำลังถูกจับได้คาหนังคาเขา ทั้งที่เธอไม่เคยทำอะไรผิดต่อเขาสักนิด ส่วนธีร์ที่ได้เห็นริชาก็ชะงักไปเช่นกัน ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะในลำคอ และเดินไปนั่งรวมกลุ่มกับเพื่อนคนอื่นที่โซฟา ต่างจากริกเตอร์ที่ยังยืนนิ่งมองตรงมาที่เธอกับเฟย ริชาอยากวิ่งไปที่ประตู อยากตะโกนขอความช่วยเหลือจากไนท์ อ