All Chapters of หวงรักคนเก่า: Chapter 51 - Chapter 60

“จมูกไวนะพวกมึง” เจ้าของห้องเอ่ยขึ้นมาโดยไม่มองหน้า ทว่าก็ไม่ทำให้ธีร์และบิ๊กบอสสะเทือนกับคำพูดเหน็บแนมนั้น ทั้งสองคนเดินผ่านริชา พยักหน้าให้เธอเป็นการทักทาย ก่อนจะชูของในมือที่หิ้วกันมาให้เจ้าของห้องดู “กูซื้อกับแกล้มมาเต็มเลย คิดไม่ผิดว่ามึงน่าจะมีแขก” ธีร์เอ่ยออกมาเป็นประโยคล้อเลียนกลับไปบ้าง ทำเอาคนที่ได้ฟังอย่างริชาถึงกับหน้าร้อนผ่าว ก่อนจะเหลือบไปเห็นเซญ่าที่เดินเข้ามาเป็นคนสุดท้าย โดยสายตาไม่ละจากเธอแม้แต่วินาที นัยน์ตาคู่สวยเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ที่ไม่ได้มาจากความหึงหวงธรรมดา แต่มันเป็นอะไรที่มากกว่านั้น โดยที่ริชาไม่รู้ตัวเลยว่าเธอไปเดินเหยียบจุดไหนของผู้หญิงคนนั้น ถึงได้มองเธอด้วยแววตาน่ากลัวขนาดนั้น ห้องนั่งเล่นที่ก่อนหน้านี้ยังมีแค่เธอคนเดียว ทว่าตอนนี้เต็มไปด้วยผู้ชายที่เธอคุ้นหน้า และเจอมาหลายครั้ง ทว่าทุกสถานการณ์ที่เจอกันก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าจดจำ รวมไปถึงเซญ่าที่มองราวกับเธอไม่ควรอยู่ในห้องนี้ ริชาเดินกลับไปนั่งบนโซฟาอีกครั้ง เธอนั่งก้มหน้านิ่งไม่มองสบตาใครทั้งนั้น ก่อนที่ริกเตอร์จะเดินมาหยุดยืนที่ด้านหลังเธอ เอามือวางบนพนักพิงใกล้ไหล่เธอครู่หนึ่ง ไม่ได้ถึงขนาดแ

ความโกรธกับความเกลียดทวีคูณจนมือเย็นเฉียบปลายนิ้วชา หน้าอกบีบเข้าหากันแน่น เธอยืนตัวสั่น แต่ไม่คิดจะเดินเข้าไป ไม่อยากส่งเสียงให้ทั้งสองคนรู้ตัว และไม่คิดจะผลักประตูเพื่อมองภาพอุดจาดตาให้ชัดขึ้น การวิ่งหนีออกจากห้องนี้เหมือนสองเดือนที่แล้ว สำหรับเธอตอนนี้ไม่ใช่ทางออกที่ดี เธอไม่ได้ต้องการเป็นคนแพ้และยอมถอยออกไปง่าย ๆ การที่เขาเอาเธอกลับมา เปอร์เซ็นต์ที่เธอจะเป็นคนชนะมันย่อมมีมากกว่า การเอาคืนผู้ชายแบบเขาจึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด ถ้าเธอออกไปตอนนี้ เธอจะเป็นได้แค่ภาพผู้หญิงขี้แพ้และโดนถีบออกจากคอนโดของเขาเกือบเที่ยงคืน ปล่อยให้เขาได้เสวยสุขกับเพื่อนรักที่ไม่รู้ว่าแอบทำแบบนี้กันมานานแค่ไหนแล้ว เธอจึงค่อย ๆ หันหลังเดินกลับไปล้มตัวลงนอนหนุนศรีษะที่เดิมบนโซฟา ดึงกระเป๋าผ้ามากุมไว้ใกล้หน้าท้อง หลับตาลงและปรับระดับลมหายใจให้สม่ำเสมอเหมือนคนกำลังนอนหลับไม่รู้เรื่อง ทั้งที่ภาพยังฉายชัดในหัว ไม่นานเสียงคนคุยในห้องน้ำดังอู้อี้มาถึงห้องนั่งเล่น ทว่าไม่สามารถจับใจความได้ว่าทั้งสองคนคุยอะไรกัน มีบางช่วงที่ดังและบางช่วงที่เบา มีเสียงคนขยับตัวที่ไม่สามารถคิดเป็นแบบอื่นได้ ก่อนจะเงียบลงไปอีกครั้ง

“อื้อ~” เสียงครางหวานหลุดจากลำคอของริชาพร้อมความจุกที่พุ่งจากท้องน้อยถึงหน้าอก แท่งเนื้อร้อนฉ่าถ่างร่องเธอเต็มขนาดโดยไม่มีเครื่องป้องกัน เธอเบิกตาโพลง เผยอริมฝีปากอ้าออก เล็บจิกลงบนแผงอกแกร่งของเขาด้วยความเสียดเสียว “ซี้ดดด แน่นฉิบหาย” คนตัวสูงขบกรามเข้าหากันแน่น เมื่อถูกร่องสาวตอดรัดเอ็นร้อนจนแทบขาด ก่อนเอวสอบจะหมุนควงสะโพกช้า ๆ ให้ร่องรักของเธอปรับขนาดให้เข้ากับเขา และยังทำให้เธอรู้สึกถึงทุกตารางนิ้วของความใหญ่ยาว ก่อนจะเริ่มกระแทกเข้าใส่ร่องสีหวานอย่างหนักหน่วง จนเตียงโยกขยับ ศรีษะเธอเด้งขึ้นลงบนหมอน เสียงเนื้อกระทบดังตั้งแต่เริ่ม ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! “เอาเช้า ๆ แบบนี้โคตรดี” เขาพูดเสียงแหบพร่าชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารินรดตรงซอกคอหอม สะโพกสอบซอยลึกสุดโคนทุกครั้ง ไม่เร่งความเร็วตั้งแต่แรก แต่เน้นจังหวะที่หนักหน่วงจนริชาครางออกมาไม่หยุด มือที่ถูกกดไว้เหนือศรีษะถูกคลายออก เมื่อเขาคว้าหมับเข้าที่อกอวบอิ่ม โดยการดึงเสื้อเธอขึ้น ก้มลงดูดจุกสีหวานเข้าปาก ดูดแรงจนเธอแอ่นอกส่งให้เขาที่ดูดเม้มสลับกับตวัดลิ้นเลียถี่รัว "อ๊ะ อ๊าสส" เสียงหวานครางออกมาอย่างไม่อาจกลั้

เขาถามออกไปทั้งที่รู้อยู่เต็มอก... เขาเห็นตั้งแต่เธอลงจากรถของผู้ชายคนนั้น เป็นรถคันเดียวกับเมื่อวานที่คณะวิศวะ อีกทั้งยังเห็นเจ้าของรถเปิดกระจก เลยเดาได้ไม่ยากว่าเธอคงยังไม่กลับหอ ทว่าที่เขาถามจึงไม่ใช่ถามเพราะอยากรู้คำตอบ แต่มันเป็นช่องให้เธอพูด ถ้าเธอยังอยากจะพูดทุกอย่างกับเขา ทว่าคำถามของเขากลับได้รับเพียงความเงียบและสีหน้าลำบากใจ ร่างเล็กเม้มปากแน่น ดวงตาคู่สวยมีน้ำสีใสคลออยู่ ไม่ใช่เพราะเธออยากร้องไห้ต่อหน้าเขา แต่เพราะเธอกลั้นน้ำตามาตลอดทางตั้งแต่คอนโดของริกเตอร์จนถึงหน้าคณะ เธออยากโกหกว่าไม่มีอะไร อยากยิ้มให้เพื่อให้เรื่องที่เกิดขึ้นเบาลง แต่ทว่าปากเธอกลับอ้าไม่ออก ได้แต่หลุบสายตาต่ำมองพื้น ไนท์มองเธออีกคู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจไม่ถามซ้ำอีกครั้ง จึงเดินนำเธอพ้นกลุ่มสายตา เลี้ยวไปหลังตึกคณะ ที่ม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ จนเสียงซุบซิบก่อนหน้าค่อย ๆ หายไป “นั่งก่อน” เขาไม่ได้จับมือเธอ แค่นั่งลงฝั่งหนึ่งของม้าหิน เว้นที่ให้อีกฝั่ง ริชาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะนั่งลงแล้วเอากระเป๋าวางบนตัก ไนท์ไม่ได้เริ่มเอ่ยถามขึ้น ทั้งที่เขาอยากรู้ทุกอย่าง แต่เขากลับนั่งมองเธอนิ่ง เพราะต้องการรอเว

ทั้งสี่คนเก็บของเตรียมตัวไปเข้าเรียนคาบเช้า โดยเดินจากม้าหินอ่อนกลับไปทางหน้าตึก มาริวเดินคุยเรื่อยเปื่อยกับพราวฟ้าไปตลอดทาง ส่วนไนท์เดินข้างริชาในระยะที่ไม่แนบชิดจนคนอื่นสงสัย แต่ก็ไม่ห่างเหมือนทุกครั้ง ริชาจับสายกระเป๋า พยายามสลัดภาพทุกอย่างในหัวออกไปให้หมด เธอไม่อยากให้เรื่องนี้ตามหลอกหลอนจนเธอไม่เป็นอันเรียน กระทั่งถึงหน้าห้องเรียน พราวฟ้าก็ก้าวมาชิดเธอด้วยท่าทางปกติในสายตาคนอื่น แต่สำหรับเพื่อนที่คบกันมานาน เธอรู้ว่าพราวฟ้าไม่ใช่คนโง่ แต่เพื่อนแค่ไม่พูดและถามในสิ่งที่เธอไม่อยากตอบ อีกทั้งคงแค่รอเวลาที่จะคุยกับเธอแค่สองคนเท่านั้น เวลาต่อมา ช่วงพักเที่ยงกลุ่มของริชาลงมาที่โรงอาหารของคณะ พบว่าวันนี้นักศึกษาแน่นจนไม่มีที่นั่งและไม่มีที่ว่างให้เบียดเข้าไปได้ เสียงช้อนส้อมและเสียงพูดคุยดังก้องจนรู้สึกเวียนหัว ริชายืนถือกระเป๋ารั้งท้ายกลุ่ม มองหาช่องว่างแล้วยอมแพ้ในไม่กี่วินาที ส่วนพราวฟ้าก็ขมวดคิ้ว มาริวหันซ้ายขวาแล้วถอนหายใจ มาริวเลยเสนอให้ไปทานร้านอาหารตามสั่งหลังมหาลัย เพราะเขาได้ยินมาว่าอร่อยและเป็นขวัญใจของนักศึกษาที่นี่ “ไปร้านหลังมอเถอะ เป็นร้านอาหารตามสั่ง” ซึ่งทั้งกล