Semua Bab หวงรักคนเก่า: Bab 41 - Bab 50

เฟยเงียบไปทันที ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำแบบนั้นทำไม ปากบอกให้ริชามาที่ห้องนี้ตอนเลิกเรียน ทั้งที่รู้เห็นแก่ใจว่าเพื่อนตรงหน้าไม่ได้มองน้องรหัสของเขาด้วยสายตาปกติ บางทีอาจเป็นความอยากรู้ อยากเห็นว่าทำไมสาวน้อยคนนั้นถึงหน้าถอดสีตั้งแต่เห็นริกเตอร์ อยากรู้ว่าทั้งคู่มีปัญหาอะไรมาก่อน และอยากรู้ว่าความตกใจของเธอไม่ได้เกิดจากอยู่ในห้องที่มีผู้ชายแปลกหน้า แต่เกิดจากคน ๆ เดียวในห้องนี้ ความเงียบของเฟยทำให้ริกเตอร์เอ่ยออกมาอีกประโยค “เรามาตกลงกันดีกว่าไอ้เฟย” เฟยขมวดคิ้ว “ตกลงเหี้ยไร” “กูช่วยมึงเรื่องเซญ่า” ริกเตอร์พูดช้า ๆ เหมือนวางไพ่เด็ดลงทีละใบ “ส่วนมึงก็แค่ไสหัวไปจากห้องนี้หลังบ่ายสาม แล้วพาไอ้พวกเหี้ยนี่ไปด้วย” บิ๊กบอสแกล้งโวยวายขึ้นมาทันที “สัด!! นี่พวกมึงมีดีลกัน แล้วกูกับไอ้ธีร์ได้อะไรวะ” ยังไม่ทันจบประโยค สายตาคมของริกเตอร์ก็หันไปจ้องจนบิ๊กบอสหุบปากแทบไม่ทัน มือที่กำลังจะชี้เข้าหาตัวเองค่อย ๆ ลดลง ส่วนธีร์ก็แค่ทำเสียงฮึดฮัดในลำคอ แล้วนั่งพิงพนักต่อโดยไม่อยากมีเรื่อง เฟยยังไม่ตอบ ซึ่งริกเตอร์เห็นความลังเลในดวงตาเรียวเล็กของเพื่อน จึงตอกย้ำความจริงลงไปอีกข้อ “ตกลงว่าไง เรื่อ

ร่างเล็กเดินลัดเลาะไปอีกทางห่างจากเพื่อนทั้งสาม เธออ้อมหลังตึกเรียนคณะบริหาร ผ่านคณะนิเทศศาสตร์ ก่อนจะถึงตึกคณะวิศวะ เส้นทางนี้เป็นทางอ้อมที่นักศึกษาคณะบริหารแทบไม่ใช้กัน ช่วงเย็นจะมีคนน้อยกว่าช่วงเช้ามาก ทางเดินโล่งจนได้ยินเสียงลมหายใจตัวเองชัดเจน เท้าเล็กค่อย ๆ ก้าวขึ้นบันไดไปชั้นสาม โถงชั้นบนเงียบสนิท ป้ายห้องชมรมอยู่สุดทางเหมือนเมื่อเช้า แต่คราวนี้ไม่มีมาริวเดินนำหน้า ไม่มีไนท์ยืนข้างตัว และไม่มีพราวฟ้าคอยจับมือกัน รู้ตัวอีกที เธอก็หยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตู ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ ยกกำปั้นขึ้นเคาะประตูสามครั้ง ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! แกร๊ก!!! ประตูถูกเปิดออกกว้างจากด้านในทันที เธอเพ่งมองเข้าไปในห้อง แสงไฟเปิดไว้เพียงดวงเดียว ตรงมุมโซฟาว่างเปล่า ไม่มีใครนั่งรอเธออยู่ตรงนั้น เรียกง่าย ๆ ว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่บริเวณนั้นเลย “ว้าย!!!” จังหวะที่เธอยื่นหน้าเข้าไปมอง มือของเธอก็ถูกกระชากเข้าไปข้างในอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บ ร่างของเธอเซเข้าไปในห้องตามแรงดึง ประตูปิดตามหลังเสียงดัง ปัง!!! ริชาหันไปมองด้วยความตกใจ ทว่าดวงตากลมโตเบิกโพลง ตกใจแทบเสียสติ เมื่อเห็นร่างสูงของริกเตอร์ยืนกอดอกพ

คนตัวสูงไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที ยังคงตวัดเลียต่อถี่รัว ให้สะโพกสวยกระตุกปลดปล่อยออกมาจนหมด แล้วจึงย้ายริมฝีปากไปกดจูบด้านในต้นขาขาวแผ่วเบา ช้อนสายตาคมขึ้นมองคนใต้ร่างที่กำลังหายใจหอบถี่ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ท่วงท่าของเธอนั้นช่างดูยั่วยวนให้อารมณ์ของเขาแตกกระเจิง มือเล็กยกขึ้นปิดบังใบหน้าเพราะความเขินอาย แต่ทว่าขาเล็กของเธอกลับอ้าค้างไว้ต่อหน้าเขา ไม่ได้หุบขาเข้าเหมือนคนที่อยากให้ทุกอย่างจบ หลังจากนั้นไม่นาน คนตัวสูงก็ขยับตัวขึ้นมาทาบทับเธออีกครั้ง น้ำหนักของเขากดลงบนร่างเล็กจนที่นอนยุบ ผิวเนื้อร้อนฉ่าบดเบียดสัมผัสกัน รู้สึกได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่เร็วขึ้น เขากดจูบมุมปากริชาหนึ่งที แล้วใช้มือจับท่อนเอ็นร้อนผ่าวรูดไปมาตามร่องรักที่ยังเปียกชุ่มจากการเสร็จสมของเธอ เขาใช้ส่วนหัวปัดป่ายอย่างหยอกเย้า จนเจ้าของร่างกายตัวสั่นระริกขึ้นมาอีกครั้ง “พะ พี่” เสียงหวานดังคล้ายกำลังอ้อนวอน ก่อนที่เขาจะสอดท่อนเนื้อแดงก่ำเข้าไป สะโพกหนากดลงทีละนิด จนส่วนหัวแยกกลีบอวบอูมออกจากกัน แล้วค่อย ๆ ตอดตุบต้อนรับขนาดที่ไม่ธรรมดาของเขา ริชาเบิกตากว้าง มือกุมแผ่นหลังเขาไว้แน่น ความจุกปนเสียวพุ่งขึ้นมาจากท้อง

หลังจากนอนนิ่งอยู่สักพัก จนร่างกายเริ่มมีแรงขึ้นมา ริชาก็ขยับตัวหนีอ้อมแขนแกร่งทีละนิด ไหล่ที่เคยแนบกับแผงอกเขาถูกดึงออก ลมเย็นในห้องเล็กปะทะแผ่นหลังเปลือยเปล่า ทำให้เธอตัวสั่นทั้งจากอุณหภูมิและความอายที่เพิ่งกลับมาแทนที่อาการเคลิบเคลิ้ม ริกเตอร์ขมวดคิ้ว ความขัดใจชัดบนใบหน้าหล่อเหลาเมื่อวงแขนว่างลงโดยไม่ได้รับอนุญาต “เป็นอะไร” “ปล่อยฉันได้แล้ว” ริชาตอบทันที โดยไม่หันมามองเขา “ฉันจะกลับหอ” เธอพูดจบก็ลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มถูกกระชับขึ้นมาปิดถึงลำคอ สายตากวาดหาเสื้อผ้าที่ตกเกลื่อนพื้น เสื้อนักศึกษาที่กระดุมหลุด ชุดชั้นใน กระโปรง ทุกชิ้นกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น ตกอยู่คนละทิศละทาง “ปิดทำไม” เขาเอนพิงพนัก เอ่ยน้ำเสียงเยาะ “ฉันเห็นเธอทุกซอกทุกมุมแล้ว” ริชาแสยะยิ้มออกมาอย่างขมขื่น รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง “นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่พี่จะได้เห็นฉันแบบนี้” เธอเอ่ยเสียงดังฟังชัด ให้เขาได้ยินทุกคำ “ต่อไปอย่ามายุ่งกับฉันอีก ฉันขยะแขยงผู้ชายแบบพี่ที่สุด บังคับข่มเหงรังแกผู้หญิงโดยที่เขาไม่เต็มใจ พี่มันยิ่งกว่าเลว” ประโยคนั้นหลุดจากปากผู้หญิงที่ไม่เคยหยาบคายกับใครมาก่อนในชีวิต แต่เธอกลับต่

ริชาเหลือบไปมองเห็นไฟหน้าจอสะท้อนมัว ๆ ก่อนที่ริกเตอร์จะหยิบขึ้นมาเอง ไนท์... สายตาคมหรี่ตาลงทันที นิ้วเรียวยาวยังไม่กดรับ ทว่าจะกดตัดสายก็ไม่กด ปล่อยให้สั่นอยู่ในฝ่ามือราวกับกำลังให้เธอเลือกเองทางใดทางหนึ่ง แต่สุดท้ายเขาก็ทนไม่ไหว “รับ” คำเดียวที่หลุดออกมาเป็นการตัดจบทุกอย่าง ร่างเล็กยื่นมือไป ทว่าเขายังไม่ยื่นให้เธอทันที เพราะอยากต่อรองอะไรบางอย่าง “เปิดลำโพง” เธอกลืนน้ำลาย แล้วเอาโทรศัพท์มากดรับ พร้อมเปิดลำโพงตามคำสั่ง เสียงเครื่องยนต์รถหรูที่แทบไม่ได้ยินเสียง ไม่สามารถกลบเสียงของปลายสายแบบที่เธอแอบคิดเอาไว้ได้ (ชารับสายสิ) น้ำเสียงไนท์ฟังดูร้อนรนและหอบเล็กน้อย เหมือนเพิ่งเดินตามมาจนสุดลาน (ฉันเห็นเธอแล้วนะ เพิ่งเดินออกจากตึกวิศวะกับผู้ชายคนนั้น) นิ้วเรียวของริชากำชายกระโปรงแน่น เธอไม่รู้ว่าไนท์เห็นทุกอย่างตั้งแต่ที่ร้านเหล้า เห็นสายตาคู่หนึ่งจ้องมองด้านหลังของเธอจนเขาสงสัย วันนี้เขาเห็นภาพนั้นซ้อนกับภาพจริงตรงหน้า ร่างสูงคนเดิม เดินแนบชิดกับเธอราวกับคนสนิทสนมกัน อีกทั้งยังเอากระเป๋าของเธอไปสะพายบนไหล่เขา แล้วเธอก็เพิ่งขึ้นรถหรูสีดำของผู้ชายคนนั้น มันคือเรื่องราวทั้งหมด