All Chapters of ลีลาว้ากวิศวะ: Chapter 21 - Chapter 30

ราวชั่วโมงกว่าศึกรักเร่าร้อนกลางวันแสก ๆ ถึงจบลง พราวพริมาลงจากรถจัดผมเผ้าอาภรณ์ให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อนจะเดินนำอย่างไม่รีรออีกฝ่ายคนทั้งสองเข้าที่ของตนในเวลาไล่เลี่ยกันจนเพื่อนสนิทจับพิรุธได้ แถมท่าทางของเขาตอนไปกับตอนกลับมาแตกต่างกันลิบลับ ราวกับอารมณ์ยุ่งเหยิงก่อนหน้าถูกจัดการแล้ว“ไปไหนมาครับ ตามเยิ้มมาเลยนะ”“หึ ก็เยิ้มอยู่”เขาเอ่ยตอบเหมอย่างผู้มากเล่ห์ เสียงพึมพำในลำคอพานให้คนฟังเกิดความหมั่นไส้ ท่าทางของเขากวนอวัยวะเบื้องล่างเพื่อนทั้งสองเป็นอย่างมากขณะที่ตอบเขาไม่ได้มองหน้าคนถามด้วยซ้ำ สายตาคมกริบเอาแต่จ้องมองคนตัวเล็กแถวล่างที่กำลังกระเถิบก้นหนีเพื่อนชายของเธอราวกับต้องการรักษาระยะห่างมุมปากคลี่ยิ้มน้อย ๆ การกระทำนี้ของเธอยิ่งพาให้เขาลำพองใจมากยิ่งขึ้นจน รู้สึกได้ว่าการลงโทษเมื่อครู่จะทำให้เธอจำอยู่บ้างไม่มากก็น้อย“ยังรู้ความว่าผัวนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ ฮึ”เขาเปรยผะแผ่วแล้วจึงยกน้ำกระดกคลายความกระหาย เพราะก่อนหน้านี้เสียให้เธอไปเยอะพอสมควรต้องเติมลงไปบ้างกิจกรรมเชื่อมสัมพันธ์ห้าสาขาเดินทางมาจนถึงวาระสุดท้ายของงาน อธิการบดีกล่าวปิดงานอย่างเป็นทางการแล้วปล่อยให้

กว่าที่เธอจะหลับลงก็กินเวลาไปกว่าชั่วโมง โดยมีคนพี่คอยกอดปลอบอยู่ไม่ห่าง ทั้งที่อีกคนสงบลงแล้วแต่ใจเขากลับวนคิดซ้ำ ๆ ปลงไม่ตกเสียทีร่างสูงโปร่งหยัดกายลุกขึ้นจัดผ้าห่มให้เจ้าของห้องอย่างดีแล้วหลบออกมาที่ริมระเบียง นิ้มมือกดต่อสายหาลูกน้องคนสนิทพ่ออย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจว่าตอนนี้กี่โมงกี่ยามแล้ว“เรื่องที่ให้สืบถึงไหนแล้วครับ”(ตอนนี้ทราบข้อมูลเบื้องต้นคร่าว ๆ ครับ)“ส่งมาก่อนแล้วรีบตามต่อให้แบทหน่อย”(ครับจะเร่งให้ครับคุณแบท)เขาหงุดหงิดเล็กน้อยที่เรื่องราวยังไม่คืบหน้า แต่พอเห็นข้อมูลที่ส่งมาว่าเธอเป็นลูกเต้าเหล่าใครก็พอจะเข้าใจเหตุใดเรื่องถึงเดินช้า“เธอมีกี่ด้านกันแน่”หัวใจที่เคยเจ็บปวดจากผู้หญิงคนหนึ่งถูกหล่อหลอมขึ้นใหม่จนแข็งแกร่งดั่งหินผา ทว่าตอนนี้กลับรู้สึกจุกอกอย่างบอกไม่ถูกเมื่อได้รู้ลึกถึงภูมิหลังของเธอเขาเพียงแค่สงสารไม่ได้มีความรู้สึกอื่นใดปลอมปน..ก๊อก ก๊อก ก๊อก ! เสียงเคาะกึ่งทุบประตูดังขึ้นจากหน้าห้องรบกวนผู้ที่หลับพักผ่อนอยู่ เจ้าของห้องปรือตาขึ้นเล็กน้อยก่อนจะลุกเดินออกมาด้วยสภาพผมที่แทบจะดูไม่ได้“มาแล้วค่ะ ใครคะ”ขณะที่เอ่ยถามมือก็บิดเปิดประตูไปด้วย ทว่าความงัวเงี

12 ปีก่อน“นี่น้าตรี แล้วพริ้มน้องสาวของแก ต่อไปพวกเขาจะมาอยู่กับเราที่นี่”คนเป็นพ่อเอ่ยบอกลูกสาวด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ ทว่าเด็กสาวไร้เดียงสาที่อายุเพียงแปดขวบไม่เข้าใจว่าความหมายที่แท้จริงของประโยคนั้นคืออะไร“พราวด์ลูกเข้าไปเล่นในห้องก่อนนะ”“ค่ะแม่”หญิงสาวอุ้มตุ๊กตาหมีตัวโปรดเข้าห้องนอนส่วนตัวของเธอไป แต่ยังไม่ลืมจะหันหลังกลับมาส่งยิ้มหวานให้ผู้เป็นแม่แวบหนึ่ง แม้จะยังเด็กแต่เธอรู้สึกได้ว่ารอบดวงตาของแม่แดงก่ำเหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ“ทำไมคุณทำแบบนี้ ! คุณมีเมียน้อยฉันทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นมาโดยตลอด ทำไมต้องพามันเข้าบ้าน !”ให้หลังลูกสาวนงนาถก็เอ่ยถามผู้เป็นสามีทันที ดวงหน้าสวยเปื้อนคราบน้ำตาเหลืออดกับการกระทำของเขา“คุณช่วยมีเหตุผลหน่อยได้ไหม พวกเขาอยู่ข้างนอกมาตั้งแปดปีแล้ว คุณจะให้ผมปล่อยลูกเมียตัวเองเร่ร่อนตามยถากรรมรึไง !”พงษ์เทพสบถราวกับว่ามีเหตุผล เขาไม่ยอมรับและไม่รู้สึกว่าตัวเองผิด ยิ่งไม่ต้องถามถึงคำขอโทษต่อภรรยาหลวง“หึ แปดปี ตั้งแปดปีที่คุณนอกใจฉันไปนอนกับคนอื่น แล้วคุณไม่คิดถึงหัวอกฉันบ้างรึไง !”ความเจ็บปวดที่สะสมมานานตีตื้นขึ้นจนจุกกลางอก เธอทนมาแรมทศวรรษแต่บัดนี้เขากลับ

หลังเลิกคลาสชายหนุ่มก็บึ่งรถตรงมายังหอพักเกรดกลางเพื่อรับคนน้องไปทานข้าวในทันที ใบหน้าบึ้งตึงของเขาบอกชัดเจนว่ากำลังโกรธคนข้างกาย“ขาดเงินทำไมไม่บอก ลงรูปทำไม”“ทำไมคะ หรือพี่หวง”ทันทีที่คนตัวเล็กขึ้นรถเสียงเข้มก็เอ่ยถามขึ้นโดยที่ไม่หันมองหน้าเธอด้วยซ้ำ สาวน้อยเอียงคอมองคนด้านข้างพร้อมรอยยิ้ม เธอไม่ได้รู้สึกว่าเขาโกรธแต่กำลังหวงเธอต่างหาก“หรือต้องให้บอกอีกรอบว่าเธอเป็น.. ของฉัน”ยังไม่จบประโยคริมฝีปากอวบอิ่มก็ประทับลงข้างแก้มราวกับกำลังง้อชวนให้คนหัวร้อนเข้าสู่สภาวะปกติ เขาเสียงอ่อนลงจากเดิมเหมือนเป็นคนละคน“อย่าให้มีครั้งที่สอง”คนพูดไม่ได้หันมองคนด้างข้าง ฝ่ามือหนาเข้าเกียร์พร้อมควบคุมพวงมาลัยรถขับออกไปยังร้านอาหารชื่อดังใกล้มหาวิทยาลัย พราวด์สังเกตเห็นว่ามุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย เขากลั้นยิ้มอย่างหนักเพื่อไม่ให้เธอเห็นคนทั้งสองนั่งในโซนลมโกรกไม่ร้อนและไม่ได้ปิดบังใบหน้าอย่างเช่นแต่ก่อน คนพี่ไม่ได้สนใจสายตาที่มองมาและปากที่ขยับนินทาในสายตาเขามองแค่คนตรงข้าม..“วันศุกร์นี้ขอลารับน้องได้ไหมคะ”“ทำไม ไปไหน”“ไปงานกาชาดค่ะ”เมื่อสั่งอาหารเรียบร้อยพราวด์ก็เอ่ยถามรุ่นพี่ในสาขาเธอทันท

คนทั้งสองกอดกันกลมบนเตียงหนานุ่มราวกับเป็นคู่รัก ร่างเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ใดปิดแนบสนิทชิดกันเหมือนเป็นแม่เหล็กคนละขั้ว“ต่อไปห้ามลงรูปโป๊อีก !” เขาเอ่ยเสียงเข้ม“ทำไม หวงพราวด์ ?”คนตัวเล็กย้อนถามทันที ใบหน้าสวยเชิดมองคนพี่ยักคิ้วหลิ่วตาแสดงสีหน้าเยาะเย้ยจนเขาอยากจับเธอกดอีกสักรอบให้หลาบจำ“ยังจะถามอีกเหรอ หื้ม !”ทันความคิดในเดี๋ยวนั้นเลย ร่างหนาหยัดตัวขึ้นคร่อมร่างบางจนสาวเจ้าตั้งตัวไม่ทัน แถมส่วนนั้นยังถูสัมผัสเนินสามเหลี่ยมเธอเบา ๆ พานให้มีอารมณ์อีกครั้งก๊อก ก๊อก ก๊อก ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ ชายหนุ่มงุนงงเล็กน้อยก่อนจะลงจากตัวหญิงสาวหยิบเสื้อคลุมสวมหลวม ๆ พอให้ไม่น่าเกลียดจนเกินไปติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ! หากแต่ความชาก็พลันแล่นผ่าขั้วหัวใจเมื่อได้ยินการกดรหัสผ่านกลอนประตูดิจิตอลล็อก นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่มีคนกดมันนอกจากเขามีเพียงเขาและ ‘เธอคนนั้น’ ที่รู้..ชายหนุ่มเจ้าของห้องมองบานประตูสลับกับห้องนอน ใจของเขาระส่ำระสายว้าวุ่นไม่สามารถประมวลผลได้ชั่วขณะ ยืนละล้าละลังจนกระทั่งประตูบานใหญ่ถูกเปิดออก“แบท~”ผู้มาใหม่ตกใจเล็กน้อยที่เห็นเขายืนอยู่หน้าประตู เสียงหวานเอ่ยเรียกอดี