All Chapters of ลีลาว้ากวิศวะ: Chapter 41 - Chapter 50

รถยนต์เคลื่อนตัวเข้าจอดหน้าหอพักเกรดกลางหลังกลับจากทำกิจกรรมนอกสถานที่ แบทส่งแฟนสาวขึ้นห้องพร้อมโบกมือลา ความจริงเขาอยากจะตามไปนอนกอดซุกอกอุ่น ๆ ให้หายเหนื่อยเพราะเมื่อคืนกว่าจะปล่อยเธอกลับไปหาเพื่อนได้ก็ล่อไปตีสองกว่า แต่เพราะต้องทำโปรเจ็กต์ช่วงบ่ายจึงจำใจกลับคอนโดของตนก่อนค่อยมาหาเธอในช่วงเย็น“อื้อ~ เหนื่อยฉิบหาย”เจ้าของห้องบ่นพึมพำกับตัวเองขณะปลดล็อกกลอนประตู ร่างเล็กก้าวเท้าอย่างสบายใจเมื่อถึงพื้นที่ปลอดภัยของตนเองทว่าเธอต้องเบิกตากว้างไล่กวาดสายตาไปทีละจุด เพราะสภาพห้องตอนนี้โดนรื้อเรียกว่าไม่มีชิ้นดี ของหลายอย่างพังกระจัดกระจายไม่อยู่กับร่องกับรอย“ฉันบอกให้แกเลิกยุ่งกับผู้ชายคนนั้น แกจะไม่ฟังใช่ไหม ฮะ !”เพียะ ! สิ้นประโยคนั้นฝ่ามือเหี่ยวย่นก็ลอยประทับใบหน้าหญิงสาวเจ้าของห้องทันที ตาแดงก่ำจ้องมองลูกสาวนอกไส้ด้วยความโกรธแค้น“แบทเป็นแฟนหนู ! มันอยากได้แฟนพี่น้องดี ๆ ที่ไหนเขาทำกัน !”นัยน์ตาดื้อรั้นโต้เถียง น้ำเสียงที่เคยยินยอมอ่อนน้อมมาตลอดบัดนี้กลับกระด้างกระเดื่องขึ้นอย่างรวดเร็วจนภารตรีเองก็ตกใจเพียะ ! ฝ่ามือฟาดลงที่ข้างแก้มเป็นครั้งที่สองด้วยความเกลียดชัง กระพุ้งแก้มกระ

จังหวะนั้นศศินไม่คิดอะไรมาก ความแค้นกับอดีตแฟนเก่าเขาทดไว้ในใจพร้อมเช็กบิลเมื่อพร้อม แต่ตอนนี้เขารู้ดีว่าคนตัวเล็กกำลังคิดและรู้สึกอย่างไรก๊อก ก๊อก ก๊อก ! เสียงเคาะประตูดังก้องทว่าเจ้าของห้องก็ไม่มีทีท่าว่าจะเปิด ความร้อนใจของเขาไม่ได้น้อยไปกว่าคนด้านในเลยxxproudxx : คุณกลับไปก่อนเถอะ เรายังไม่พร้อมthebat : มันไม่ไม่ใช่แบบที่พราวด์คิดเขากดข้อความตอบกลับแต่ไม่ทันได้ส่งถึงปลายทางก็บล็อกไปเสียก่อน แบททิ้งตัวลงหน้าห้องอย่างหมดหนทาง เขาเข้าใจเธอทุกอย่างเพราะถ้าได้ยินผู้ชายพูดแบบนั้นกับเธอเขาก็คงสติแตกอดอาละวาดไม่ได้แบท : แบทรอข้างนอกนะ พร้อมเมื่อไหร่ค่อยออกมาคุยกันเขาส่งข้อความหาเธอทางเบอร์โทรศัพท์ ที่ไม่อยากโทรเพราะรู้ดีว่าคนน้องยังไม่พร้อมที่จะรับฟังในตอนนี้ เขาแค่ต้องรอให้เธอใจเย็นลงก่อนชายหนุ่มนั่งชันเข่าข้างหนึ่งเฝ้ารอคนในห้อง ตาคมเฉี่ยวหลุบต่ำจ้องมองหน้าจอมือถือเผื่อว่าเธอจะตอบกลับมาบ้าง เขาคิดไล่เลียงอย่างหนักกับเรื่องที่เกิดขึ้นกะทันหันวันนี้ทั้งที่ความสัมพันธ์ของทั้งสองกำลังไปได้ดี แต่วันนี้เธอกลับบอกเลิกเขากะทันหัน หนำซ้ำคือแฟนเก่าเขารู้เรื่องนี้ด้วยทั้งที่เขาพึ่งบอกเลิกไ

แบทจ่อปืนสาดไปทางสองแม่ลูก เขาเหมือนถูกผีร้ายเข้าสิง นัยน์ตาเพชฌฆาตพร้อมปลิดชีพคนในบ้านได้ทุกเมื่อ แม้แต่ลูกน้องคนสนิทยังตื่นกลัว“ถ้าอยากแก่ตายก็เอาทุกอย่างของพราวด์มาให้หมด !”เขาว่าพร้อมกับกระชับปืนในมือ ฝ่าเท้าหนักก้าวเชื่องช้าด้วยความมั่นคง ปลายกระบอกปืนเคลื่อนเข้าหาสองแม่ลูกทีละนิดจนพวกเธอต้องร่นถอยหนีตาย“ใคร !”เสียงผู้เป็นใหญ่ของบ้านเอ่ยขึ้นจากที่ไกล ๆ แบทมองตามเสียงกลุ่มผู้มาใหม่ร่วมครึ่งร้อย เขาไม่มีอาการหวั่นกลัวอยู่เลยแม้แต่น้อย“ใครมันกล้าวางอำนาจในบ้านกู !”“กูเอง ! มึงจะทำไม”ไม่ใช่เสียงของชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่า แต่เป็นเสียงหนักแน่นขอสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชื่อดังพ่อของเขาต่างหาก แบทหรี่ตามองผู้มาใหม่ด้วยความแปลกใจไม่ใช่แค่เขาที่มีอาการเมื่อเห็นชายวัยกลางคนรูปร่างสง่าเดินเข้ามา เพราะเจ้าของบ้านเองก็ถึงกับต้องเปลี่ยนท่าทีจากแข็งกร้าววางอำนาจเป็นนอบน้อมถ่อมตนต้อนรับ“ทะ.. ท่านครับ มีเรื่องอะไรให้ผมรับใช้หรือเปล่าครับ”“พ่อมาทำไม !”สรรพนามที่เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นยิ่งทำให้พงษ์เทพเกือบทรุด ตามกรอบใบหน้าเหี่ยวย่นชุ่มไปด้วยเหงื่อยางตาย ยังดีที่ตนยังไม่ได้ล่วงเกินเขามากเท่าไหร่“ถ้า

พราวด์ไปตามนัดเพียงลำพัง แม้ว่าคนพี่จะประท้วงไม่เห็นด้วยแต่เพราะอำนาจเมียอยู่เหนือสิ่งอื่นใดสุดท้ายเขาจึงต้องยอม“มีอะไร”“ฉันคืนดีกับแบทแล้ว”“แล้ว?”ประโยคแรกที่แฟนเก่าเขาเอ่ยขึ้นก็เรียกสายตาของผู้มาเยือนได้อย่างรวดเร็ว ทว่าพราวด์ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดใด ๆ เพียงแต่เธอรังเกียจวิธีการที่บุษราใช้“ฉันก็แค่ไม่อยากให้เธอโง่”บุษเอ่ยอย่างผู้เหนือชั้นกว่า ความหวังดีของเธอเคลือบอาบไปด้วยยาพิษร้าย หากเผลอรับไว้เกรงว่าจะไม่รอด พราวด์จิบน้ำส้มวางท่านิ่งขรึมไม่รู้สึกอะไร“อ๋อ.. ขอบคุณนะคะพี่ แต่ไม่ต้องสะเหล่อ !”“นี่ !”แต่มีหรือที่พราวพริมาจะเล่นตามเกมที่หล่อนวางไว้ คำพูดเสียดแทงจิตใจรุนแรงจนคนฟังเสียการควบคุม ความร้อนรนในใจเด่นชัดที่ดวงตา บุษรากำหมัดแน่นหายใจเข้าปอดรวบรวมสติ“ฮึ ! ตัวจริงเขากลับมาแล้ว คู่นอนชั่วคราวอย่างเธอถึงเวลาต้องไปแล้วแหละ”“เหนื่อยไหมคะ ตอแหลขนาดนี้ ฉันนั่งดูยังเหนื่อยแทนเลย”“อีพราวด์ !”“พูดโกหกจนเป็นนิสัย สันดานต่ำช้าขนาดนี้ใครสอนมาคะ”ว่าแล้วก็ลุกขึ้นยืนเตรียมจะกลับ เพราะเธอรู้ว่ายิ่งคุยมากไปกว่านี้ยิ่งจะไม่เป็นผลดี แฟนเก่าเขาคงไม่มีทางรามือง่าย ๆ“อ๊ะ ! อึก !”ทว่ายัง

เช้าตรู่ของวันใหม่ พราวพริมาแต่งตัวในชุดกระโปรงสีขาวยาวพลิ้ว พร้อมทั้งมัดผมแกละอย่างเช่นที่แม่ชอบทำให้ตั้งแต่ยังเด็ก ใบหน้าสวยหวานดีใจทว่าปนความเศร้าไว้อยู่ทั้งสองเดินลงจากรถพร้อมชุดสังฆทาน แบทเดินตามคนน้องไปติด ๆ ทุกการกระทำของเธอมีเขาอยู่ข้าง ๆ เสมอเสร็จพิธีทางศาสนา พราวพริมาเดินนำคนพี่สู่ลานกว้างบริเวณตั้งธาตุอัฐิของมารดา แบทรับรู้ได้ว่ายิ่งเข้าใกล้รอยยิ้มของแฟนสาวก็ยิ่งจางหายไปเรื่อย ๆร่างแบบบางนั่งลงกับพื้น ใช้ผ้าขาวสะอาดเช็ดตามกรอบรูปของมารดาอย่างเบามือ เธอพยายามกลัดกลั้นน้ำตาไม่ให้เอ่อคลอต่อหน้าแม่อย่างยากลำบาก“แม่~ หนูไม่โกรธแม่เลยนะที่แม่ทิ้งหนูไป หนูเข้าใจแม่ทุกอย่าง ฮึก~”เพียงประโยคแรกที่เอ่ยอย่างแผ่วเบาก็ทำให้น้ำตาร่วงแหมะอาบแก้ม สาวน้อยก้มลงสะอึกสะอื้นร่ำไห้อย่างห้ามไม่อยู่ จนชายหนุ่มที่นั่งข้างกันต้องลูบหลังปลอบโยนพร้อมทั้งหยิบยื่นทิชชูให้เพื่อซับน้ำตา“แล้วก็.. หนูจะแนะนำคนหนึ่งให้แม่รู้จัก นี่พี่แบท เป็นแฟนหนูเอง”เธอฝืนยิ้มเจื่อน ๆ ให้รูปมารดาขณะที่เอ่ยถึงผู้ชายด้านข้าง แบทรีบยกมือไหว้ทำความเคารพต่อผู้ใหญ่ทันทีเมื่อน้องพูดจบ“แม่ไม่ประสบความสำเร็จด้านความรัก แต่ห