All Chapters of ลีลาว้ากวิศวะ: Chapter 51 - Chapter 60

คำโปรยความเท่ของเธอสะดุดตาอันธพาลประจำวิทลัย ตรงไทป์จนละสายตาไม่ได้“คนเหี้ยอย่างฉันก็มีหัวใจ เธออยากได้ไหมล่ะ”แนะนำเรื่องเล่นกับใจเกินไปแล้วโชโช โชตะ21Y 189/78 เลขมงคล 58ลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่นช่างยนต์ปวส. ปี 2 เกเรซ้ำชั้นแก่กว่าใครในวิทยาลัยเอาแต่ใจ ขี้หงุดหงิด ขี้โมโหอาศัยว่ารวย เส้นใหญ่ ต่อยตีกับใครแม่ก็เคลียร์ให้อยู่ดีตาล รวิตา20Y 159/59 Cup Dสาวคอมพิวเตอร์ธุรกิจปวส. ปี 2เท่ ห้าวเกรียน มั่นใจในตัวเองสูงทำงานส่งเสียตัวเองเรียน เก่ง สตรองแอนตี้ผู้ชายเพราะพ่อเหี้ย จนแม่ตรอมใจตาย“หืม ไม่เคยจริงดิ ?”“อืม ประสบการณ์ใช้นิ้วห้าปีเต็ม”ตาล รวิตา20Y 159/59 Cup Dสาวคอมพิวเตอร์ธุรกิจปวส. ปี 2เท่ ห้าวเกรียน มั่นใจในตัวเองสูงทำงานส่งเสียตัวเองเรียน เก่ง สตรองแอนตี้ผู้ชายเพราะพ่อเหี้ย จนแม่ตรอมใจตาย“หืม ไม่เคยจริงดิ ?”“อืม ประสบการณ์ใช้นิ้วห้าปีเต็ม”ตอนที่ 1โลกหยุดหมุนเสียงกลองดังกระหึ่มผสานกับเสียงตะโกนเชียร์ฟังไม่ได้ศัพท์ ทำให้อากาศร้อนระอุในช่วงบ่ายแก่ ๆ ยิ่งดูน่าหงุดหงิดขึ้นเป็นทวีคูณ บรรยากาศภายในห้องชมรมจิตอาสาของวิทยาลัยเทคนิคเอกชนแห่งนี้เต็มไปด้วยความวุ่นว

เข็มนาฬิกาบนข้อมือบอกเวลาล่วงเข้าสู่วันใหม่ ทว่าความศิวิไลซ์ของเมืองหลวงกลับไม่เคยหลับใหล แสงไฟนีออนยังคงสว่างไสวแข่งกับดวงจันทร์บนฟากฟ้าโชตะควงพวงมาลัยรถสปอร์ตคันหรูเลี้ยวเข้าจอดเทียบท่าหน้าร้านบุฟเฟต์เจ้าดังย่านมหาลัย ไม่ใช่เพราะพิศวาสรสชาติของน้ำซุปหรือเนื้อนำเข้าจากต่างประเทศระดับพรีเมียมอะไร แต่เพราะใครบางคนที่เขาพึ่งได้ช่องทางการติดต่อมาเมื่อตอนบ่ายหมาด ๆ นั่นเองกริ๊ง~เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเมื่อมือใหญ่ผลักบานประตูเข้าในร้าน กลิ่นน้ำซุปหอมฉุยผสมกับไอความร้อนลอยคลุ้งปะทะเข้ากับจมูก เสียงจอแจของผู้คนกระทบช้อนชามเซรามิกดังระงมไปทั่วร้านบรรยากาศอึกทึกครึกโครมชวนให้ปวดเศียรเวียนเกล้า แต่สายตาคมกริบกลับกวาดหาเป้าหมายได้อย่างแม่นยำร่างเล็กในชุดยูนิฟอร์มพนักงานเสิร์ฟถูกดัดแปลงเล็กน้อยให้เข้ากับสไตล์ของเจ้าตัว เสื้อยืดสีดำสกรีนโลโก้ร้านถูกมัดปมที่เอวเผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบไร้ไขมัน กางเกงยีนส์ขาม้าดูคล่องแคล่ว แม้ใบหน้าจะฉายแววเหนื่อยล้าจากงานหนัก แต่แววตาดื้อรั้นคู่นั้นยังคงทอประกายไม่ยอมใครชายหนุ่มผู้เป็นลูกค้าเลือกที่นั่งมุมอับสายตาแต่สามารถมองเห็นเธอได้ถนัด พร้อมสั่งเครื่อง

​บรรยากาศยามสายของวิทยาลัยเอกชนชื่อดังยังคงคึกคัก โซนอาคารช่างอบอวลเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนตามสไตล์ถิ่นเสือสิงห์กระทิงแรดเสียงเครื่องจักรจากตึกปฏิบัติการดังกระหึ่มผสานกับเสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายของเหล่านักศึกษาชายฉกรรจ์ที่จับกลุ่มกันอยู่ตามม้าหินอ่อนใต้ตึก​โชตะนั่งเอกเขนกอยู่บนโต๊ะไม้ตัวยาวประจำกลุ่ม มือข้างหนึ่งไถหน้าจอโทรศัพท์อย่างเบื่อหน่าย ขณะที่หูต้องคอยทนฟังเสียงแซวระยำตำบอนของพวกเพื่อนรุ่นน้องที่รุมล้อมอยู่“ไปกินชาบูกับใครครับพี่โช”เพื่อนสนิทตัวดีเปิดประเด็นขึ้นพร้อมกับยื่นหน้าจอสตอรี่เมื่อคืนมาจ่อหน้าแทบจะกระแทกตาเขาอยู่แล้ว จนโชต้องเอนกายถอยหลบพร้อมกับปัดมือเพื่อนออกอย่างเบื่อหน่ายสายตาดุดันตวัดมองทีละคน ยิ่งน้ำเสียงก่อกวนอวัยวะเบื้องล่างดังใกล้หูเท่าไหร่ก็ยิ่งเกิดความรำคาญมากเท่านั้น​“เสือก !”เขาตอบสั้น ๆ ได้ใจความ พยายามตีหน้านิ่งกลบเกลื่อนความพิรุธ ไม่อยากแสดงความขวยเขินเสียทรงต่อหน้าเหล่าเพื่อนรุ่นน้องเช่นนี้“เด็กใหม่เหรอวะ แต่ปกติแดกเงียบนี่”“เออ มีลงสตอรี่ด้วย แปลว่าคนนี้ไม่ธรรมดาอะดี๊”เหล่าเพื่อนฝูงยังคงจับผิดอย่างไม่ลดละ ทั้งกลุ่มกรูมองเขาเป็นสายตาเดียวกันจนน

เขายืนนิ่งเป็นหุ่นปั้น มองดูแผ่นหลังแบบบางที่เดินออกห่างจากตนไปไกล สมองที่เคยร้อนรุ่มด้วยโทสะเริ่มเย็นลง สติสัมปชัญญะค่อย ๆ ไหลย้อนกลับคืนมา‘กูทำอะไรลงไปวะ !’เขาไม่เคยกลัวเลือด ไม่เคยกลัวเจ็บ แต่ทำไมแค่เห็นน้ำตาของผู้หญิงคนนั้นเขากลับรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว มือไม้สั่นทำอะไรไม่ถูก ความเจ็บปวดที่แผลหายไปจนหมดสิ้นเหลือเพียงความเจ็บแปลบตรงหน้าอกข้างซ้ายอย่างน่าประหลาด...โชตะกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ แล้วสาวเท้าพุ่งเข้าหาคนตัวเล็กอย่างสำนึกผิด ทว่าเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ทันรีบก้าวหลบก่อนที่เขาจะคว้าเธอไว้ได้ทัน“อย่ามายุ่งกับฉัน !”เธอย้อนคำพูดของเขาเสียงแข็ง แววตาบัดนี้แข็งกระด้างขึ้นไร้แววความเป็นห่วงอย่างเช่นก่อนหน้า จนเขานึกเสียใจที่ตอนนั้นไม่มีสติตักตวงมันไว้“ตาล...”เสียงเขาอ่อนลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ ตาคมเฉี่ยวหรี่ลงดูโอนอ่อนต่ออีกฝ่ายอย่างชัดเจนจนสัมผัสได้“ไม่ต้องมายุ่ง ! นายเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอ !”เธอตวาดกลับด้วยอารมณ์เดียวกับเขาก่อนหน้า แล้วจึงสาวเท้าออกจากตรงนั้น หลีกหนีความวุ่นวายหากแต่โชตะไม่ยอมให้เธอจากไปง่าย ๆ เช่นนี้แน่ ขาเรียวยาวก้าวพรวดเดียวแล้วคว้าแขนดึงรั้งร่างเล็กเข้า

“ขอปลอบมากกว่านี้ได้ไหม”​ว่าพลางปรับเบาะที่นั่งฝั่งคนขับให้เอนราบลงไปด้านหลังจนสุด แล้วดึงรั้งร่างเล็กให้ข้ามคอนโซลเกียร์มานั่งคร่อมอยู่บนตักเขาในท่าล่อแหลมขาเรียวแยกออกกว้างคร่อมเอวสอบของอีกฝ่ายไว้หมิ่นเหม่ สะโพกมนบดเบียดลงมาสัมผัสกับความแข็งขืนจนคับเป้ากางเกง​“นั่งทับมันแบบนี้ รู้สึกไหมว่ามันอยากเข้าไปข้างในแค่ไหน”เขากระซิบเสียงพร่า จับเอวเธอขยับถูไถกับแก่นกายภายใต้เนื้อผ้าจน​ตาลหน้าแดงเถือก เพราะรับรู้ถึงความใหญ่โตดุนดันอยู่ใต้ก้นนิ่ม“ได้เอาอะไรยัดไว้ไหม”“ไม่ มันใหญ่เอง”รวิตาถึงกับประหม่าเพราะความอวบใหญ่ที่สัมผัสได้นั้นใกล้เคียงกับแขนของตน เธอนึกภาพไม่ออกเลยว่าหากได้เห็นหรือสัมผัสมันโดยตรงจะเป็นเช่นไร“อยากให้มันเข้าไปไหม ?”โชตะถามเสียงพร่ามีเสน่ห์ คำถามล่อแหลมเล่นกับใจคนจนสาวน้อยหน้าแดงซ่านเขินอายเผลอกัดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ อย่างชั่งใจ“ยะ... ยังไม่พร้อม ใช้มือแทนได้ไหม”“หืม ไม่เคยจริงดิ ?”“อืม แต่ประสบการณ์ใช้นิ้วห้าปีเต็มนะ”เธออวดอ้างราวกับว่าเป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจ ทว่าเรื่องเล่าของเธอกลับทำให้ชายหนุ่มใต้ร่างไม่ค่อยพอใจเสียอย่างนั้น“มือคนอื่น ?” เขาถามเสียงแข็งขึ้น