All Chapters of ลีลาว้ากวิศวะ: Chapter 11 - Chapter 20

“ถอยได้แล้ว !”“ตะโกนดังกว่านี้สิ เอาให้คนทั้งสาขาได้ยินเลยเผื่อเพิ่มยอดฟอลให้เธอได้สักสิบยี่สิบฟอล !”พราวด์ตระหนกกับคำพูดของเขา เธอลืมไปว่าหากมีคนมาเห็นทั้งสองอยู่ด้วยกันในระยะที่ใกล้ขนาดนี้อาจจะเกิดเสียงนินทาจนตนเสียหายได้“ฮึ ว่าง่าย ๆ เหมือนวันนั้นหน่อยสิ”เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบลง ชายหนุ่มก็ขยับเข้าใกล้ทันที น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยพลางเขี่ยปอยผมสาวเบา ๆ ชวนให้ใจหวิวหวั่น“จบคือจบสิ หรือพี่ติดใจหนูเหรอคะ”มีหรือที่เธอจะยอมให้เขารุกอยู่ฝ่ายเดียว ปลายเล็บสีแดงก่ำกรีดลงหน้าอกแกร่งบริเวณหัวนมโดยตรง ยิ่งเธอรู้สึกได้ว่ามันกำลังสั่นเร้าเพียงใดรอยยิ้มของผู้ชนะก็แย้มออกกว้างมากเท่านั้น“หัวนมยังแข็งขนาดนี้ แล้วหัว.. ล่างจะขนาดไหนคะ”“อ๊ะ !”“ไม่อยากป่วยอีกรอบ ก็อย่าทำเก่ง !”เอวบางถูกเขากระชากเข้ามากอดจนส่วนโอฬารสัมผัสกับสะดือโดยมีเสื้อผ้ากั้นกลางอยู่ เธอรู้สึกได้ถึงความแข็งของมันและนั่นทำให้เธออยากแกล้งเขาต่อ“ฮึ ก็เก่งจนคนแถวนี้ติดใจอ่ะ”“ฉันติดใจเธอ หึ คิดไปเองปะ ?”เขาย้อนถามกึ่งประท้วง ทว่ากลับไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายสลดลงได้เลย เพราะการกระทำของเขาแสดงออกชัดเจนว่าความเร่าร้อนในค่ำคืนนั้นยังต

เกือบเที่ยงคืนเปลือกตาสีไข่กระพือเปิดด้วยความยากลำบาก ร่างกายแบบบางบอบช้ำขยับทีละนิดเอื้อมหยิบโทรศัพท์มือถือข้างเตียงพราวด์หันมองคนด้านข้างที่ยังหลับอยู่ ความหล่อเหลาเด่นชัดที่สันจมูกโด่งคิ้วหนาตาคมเป็นต้นแบบของพ่อพันธุ์ที่ดีเลยก็ว่ายกเว้นก็แต่นิสัย..ร่างเล็กโป๊เปลือยค่อย ๆ ย่องลงจากเตียงด้วยความเงียบที่สุดหยิบเอาผ้าเช็ดตัวก่อนจะเข้าห้องน้ำชำระร่างกายอันเหนื่อยล้าร่อยรอยแดงจ้ำตามเนื้อตัวทั้งหน้าหลังสะท้อนกระจกสู่สายตาเจ้าของร่าง ยังดีที่อยู่ในร่มผ้าไม่เช่นนั้นเธอคงไม่มีหน้าจะออกไปไหนเป็นแน่เท้าเรียวสวยเดินออกจากห้องน้ำหลังจากที่จัดการธุระส่วนตัวเสร็จ เธอนั่งลงข้างเตียงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นอัปเดตข่าวสารจากแอ็กเคานต์ลับของตน แน่นอนว่าการที่เธอหายไปเมื่อคืนมีแฟนคลับถามหาจำนวนมากจนการแจ้งเตือนไม่สามารถระบุตัวเลขได้เธอคว้าเอากระเป๋าสะพายลุกขึ้นหมายจะกลับห้องพัก แต่ทว่ายังไม่ทันออกไปไหนชายหนุ่มคู่นอนของเธอก็ตื่นขึ้นก่อน“จะไปไหน นัดคนอื่นต่อ ?”ทันทีที่ตื่นคำพูดไม่น่าฟังก็พ่นออกจากปากพานให้คนฟังไม่สบอารมณ์ตั้งแต่ลืมตา พราวด์หันมองชายบนเตียงด้วยสีหน้าเอือมระอาพลางสูดหายใจหนักหน่วงเพื่

“มานี่ดิ๊”ขณะที่พราวด์กับสไปร์ทคุยกันอยู่นั้นเสียงเข้มก็แทรกขึ้น หญิงสาวมองผู้มาใหม่ด้วยความไม่เข้าใจ แต่เหมือนว่าเขาจะไม่ได้เรียกเธอ เป็นเพื่อนชายในกลุ่มต่างหาก“ทำไมแต่งตัวผิดระเบียบ”พี่ว้ากเอ่ยถามรุ่นน้องทันทีที่พ้นสายตาผู้คน เขายืนกอดอกวางมาดเข้มข่มอีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด ไม่รู้ว่าในฐานะพี่ว้ากหรือเพราะโกรธเรื่องส่วนตัวกันแน่“พึ่งเรียนเสร็จครับ”“พี่สันบอกว่าไง”“ให้เอาชุดมาเปลี่ยนครับ”“แล้ว ?”“ลืมครับ”เหตุผลที่ไม่เข้าหูชวนให้ไฟโทสะในอกลุกโชน เขาแสยะยิ้มประสานแววตาโหดร้ายแวบหนึ่ง แล้วจึงถอยหลังไปหลายก้าวเพื่อให้พื้นที่กับอีกฝ่าย“จะรับคนเดียวหรือจะให้เพื่อนช่วย”“คะ.. คนเดียวครับ”“วิดพื้นสามสิบครั้ง !”เขาออกคำสั่งราวสายฟ้าฟาดตามกฎสูงสุดของการรับน้อง สายตานิ่งขรึมวางมาดมีผู้อำนาจน่าเกรงขาม“สามสิบครั้ง หนึ่ง สอง..”สไปร์ทเอนตัวลงดันพื้นตามคำสั่งลงโทษผู้เป็นรุ่นพี่ แบทยืนกอดอกมองรุ่นน้องด้วยสายตาพึงพอใจ ทรวงอกที่หนักอึ้งเริ่มคลี่คลายความขุ่นเคืองลงได้บ้างการกระทำของคนทั้งสองอยู่ในสายตาว้ากที่นั่งอยู่อีกฝั่ง เหมันต์และเตชินทร์เฝ้าดูพฤติกรรมแปลกประหลาดของเพื่อนราวกับว่าไม่เคยเ

หลังเสร็จจากศึกอันเร่าร้อนคนตัวเล็กก็สลบเหมือดด้วยความเหนื่อยล้าหลับพริ้มอยู่ในอ้อมแขนของผู้บุกรุก ดวงตากลมโตที่เคยแสดงความดื้อรั้นปิดสนิท ไร้พิษภัยราวกับเป็นเด็กน้อยผู้เชื่อฟังคนหนึ่ง“เด็กพยศ ! ตอนหลับเชื่องเหมือนลูกแมว”ว่าพลางเกลี่ยปอยผมที่ปิดบังใบหน้า แก้มเนียนขาวชวนมองบัดนี้เต็มไปด้วยรอยแดงผลมาจากการกระทำของเขาร่างหนาเอนกายลงนอนข้างเจ้าของห้อง คืนนี้เป็นค่ำคืนแรกที่เขาค้างนอกห้องกับผู้หญิงอื่นที่ ‘ไม่ใช่แฟน’ และไม่มีความรู้สึกเขาไม่ได้พิศวาสอะไรเธอขนาดนั้น..เพียงแต่เสียดายเงินห้าหลักที่จ่ายไปก่อนหน้านี้ หากไม่เก็บทบต้นทบดอกเขาคงรู้สึกเสียเปรียบเธออย่างแน่นอนProud Talk ;เช้าที่เหมือนจะสดใสแต่ปวดเนื้อปวดตัว ฉันตื่นมาในอ้อมแขนของเฮดว้ากหมาบ้านี่จนได้ ทั้งที่โกรธเขาจนควันออกหูหลบหน้ามาทั้งอาทิตย์ แต่กลับเสียท่าเพราะ ลีลาอันเร่าร้อน ของเขาใบหน้าได้รูป คิ้วหนาผมดก จมูกขึ้นสันแมลงวันยังไม่กล้าบินผ่านกลัวโดนเสียบ คือรวม ๆ แล้วก็หล่อนั่นแหละ “แต่น่ารำคาญฉิบหาย !”ปากหมา สันดานแย่ ชอบดูถูกคนอื่น เผด็จการ ผู้ชายแบบนี้ฉันจัดให้อยู่ในหมวดหมู่ที่ ‘ไม่เอาทำผัวเด็ดขาด’ เพราะไม่รู้ว่าต่อไป

วันซ้อมใหญ่ - สนามกีฬามหาวิทยาลัยก่อนพิธีเปิดกีฬาสัมพันธ์หนึ่งวัน นักศึกษาห้าสาขารวมกันที่สนามกว้าง เสียงกลองแต่ละสาขาประสานกันดังกระหึ่มก้องมหาวิทยาลัย“ดรีม ! ทำไงดีน้องตาล้มข้อเท้าพลิก !”“ฮะ !”รองประธานรุ่นยังไม่ทันกินข้าวอิ่ม งานที่ฝากฝังไว้กับเพื่อนก็เกิดปัญหาขึ้นเมื่อผู้นำหลักของกองเชียร์ประสบอุบัติเหตุระหว่างการซ้อม แถมเหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งวันเท่านั้นสำหรับการคัดเลือกผู้นำคนใหม่“เอาใครดีอ่ะ ไม่ใช่แค่จำท่าได้ไหนจะบทพูดอีก”“น้องบึ้มบั้มไง อยู่เซ็นเตอร์หนิ”เหมเสนอพลางเปรยตามองเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ข้างกัน คิ้วหนาของคนถูกมองย่นเล็กน้อยอย่างไม่เห็นด้วยแล้วจึงหมุนตัวเดินออกห่างจากกลุ่มเพื่อนอย่างรวดเร็ว“เอ้า ! มึงว่าไงไอ้เหี้ย”“ไม่ได้ ยัยเตี้ยนั่นของกู”เหมเดินตามมาติด ๆ ต้องการขอความคิดเห็น ทว่าก็โดนเขาปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมาพานให้คนฟังตะลึงไม่น้อย“มึงหวง ?”“พวกมึงก็รู้กูไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับของของกู ยิ่งของเล่นชิ้นโปรดแม้แต่มองก็ไม่ได้”คำตอบยาวเหยียดของเขาเรียกสายตาไม่อยากเชื่อจากเพื่อนทั้งสองที่เดินตามมาติด ๆ สีหน้าราบเรียบเย็นชาทว่าจริงจังของผู้พูดทำให้พวกเขาไม่กล้าแย้งใด