All Chapters of กบฏรักหัวใจปรารถนา: Chapter 11 - Chapter 20

มือสีน้ำตาลจางประกอบด้วยนิ้วเรียวยาว กำลังจัดแจงรูดปราการด่านสุดท้ายลงไปตามสะโพกสอบ เปิดเปลือยสัญลักษณ์บ่งบอกความเป็นเพศชายเต็มม่านตาสาวสิบแปดถ้าไม่มัวแต่ตกตะลึง หรือเพียงแต่มือไม้จะไม่แข็งชาไปชั่วขณะใหญ่ๆ บางทีอาจจะพอยับยั้งการปลดเปลื้องอาภรณ์ตัวน้อยชิ้นสุดท้ายของชายหนุ่มได้ทันแต่เพราะมัวยืนปากคอแห้งผาก แขนขาชาดิก กางเกงในผ้าฝ้ายเนื้อดีสีขาว จึงมีอันถูกสลัดพ้นปลายเท้าไปเป็นที่เรียบร้อยแม้จะคลายจากอาการตกตะลึง แต่ตากลมก็ยังแทบจะไม่กระพริบ ขณะกวาดมองช้าๆ ไปตามเรือนกายกำยำของบุรุษที่เต็มไปด้วยความแข็งแกร่งถึงจะแก่นกล้ายังไง ก็ยังรู้สึกร้อนผ่าวที่หน้า ขณะสายตาจับจ้องที่อวัยวะสำคัญกลางลำตัวชายหนุ่ม ยิ่งจ้อง ก็ยิ่งรู้สึกไปว่ามีมือกวักเรียกให้เข้าไปชมใกล้ๆที่จริงควรจะรู้สึกอาย แต่ก็ไม่ราวกับมีเรดาร์รับรู้ในการจับจ้องของหล่อน จู่ๆสัญลักษณ์แห่งบุรุษเพศที่หลับใหลก็ขยับไหวเปลี่ยนสภาพจากหลับสนิท เป็นกึ่งหลับกึ่งตื่นปัญจมากลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอที่กำลังแห้งผากไม่ต่างจากทะเลทรายถูกแดดเผา เนื้อตัวก็พลอยร้อนวูบวาบราวถูกแดดเลียหล่อนเคยรู้สึกรังเกียจ กึ่งๆ ขยะแขยง เมื่อดูคลิปโป๊อวดอวัยวะเพศชา

“อากัณห์คะ”หล่อนส่งเสียงเรียก หลังจากเคาะประตูเบาๆ แล้วไม่มีเสียงตอบออกมา“แจ้เหรอ เข้ามาสิ ประตูไม่ได้ล็อก” เสียงตอบออกมาฟังว่าแว่วมาไกลพอสมควรมือเรียวผลักประตูเข้าไปข้างใน เตียงขนาดใหญ่พิเศษตั้งอยู่กลางห้อง มีรอยคนนอน แต่ไม่มีตัวคน“มีอะไรรีบด่วนหรือเปล่า ขึ้นมาหาอาถึงในห้อง”ปัญจมาเดินตามเสียง พบเจ้าของห้องยืนอยู่หน้ากระจกในห้องแต่งตัว หันหลังให้ประตู กำลังแตะใบหน้าตัวเองเอียงไปมาหล่อนชะงัก เบิกตากว้างขึ้นนิดหนึ่ง เมื่อพบว่าเจ้าของห้องอยู่ในสภาพที่ไม่ค่อยจะเรียบร้อยนักร่างกำยำมีเพียงผ้าเช็ดตัวสีขาวพันร่างกายท่อนล่างอย่างน่ากลัวว่าจะเลื่อนหลุดนาทีใดนาทีหนึ่ง เห็นชายหนุ่มสนใจเฉพาะเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก จึงฉวยโอกาสมองไล่แต่เท้าเปลือย น่องแข็งแรงได้รูปโผล่พ้นชายผ้าออกมา หยุดที่สะโพกแคบเพรียวใต้ผ้าขนหนูนานหน่อย จึงค่อยขยับสายตาขึ้นหาเอวสอบสู่แผ่นหลังเปลือยแข็งแรงกว้างออกเป็นโครงรูปตัววีเพื่อรองรับไหล่หนา มองเห็นกล้ามแข็งเป็นลอนขยับไหว เมื่อเจ้าตัวเคลื่อนมือขึ้นหาใบหน้าแต่พอสายตาเลื่อนขึ้นถึงท้ายทอย ก็ปะทะกับสายตาเข้มๆ ที่มองออกมาจากกระจก“อากัณห์ทำอะไรคะ” ถามแก

อกัณห์ยิ้มอย่างที่เด็กสาวเห็นว่าไม่น่ารักเลย เพราะเยาะๆ หยันๆ อย่างไรชอบกลอยู่“ถ้าแจ้เป็นเด็กจริงๆ อาคงสบายกว่านี้”“พูดอย่างนี้หมายความว่ายังไงคะ?”“หมายความว่าแจ้คงว่านอนสอนง่ายอย่างแต่ก่อนนะสิ”“อ้อ! ที่แท้อากัณห์ก็ชอบคนหัวอ่อนนี้เอง” “ปกครองง่ายดีไม่ใช่หรือ”เขาตอบกลับเหมือนไม่รู้ว่าหล่อนประชด ปัญจมายืนเม้มปากอยู่อึดใจใหญ่จึงโพล่งขึ้นอย่างหัวเสีย“แจ้ไม่อยากจะเถียงกับอากัณห์”“ในรอบหลายเดือนมานี้ดูเหมือนเราเพิ่งมีความเห็นตรงกันนี้แหละ”จากนั้นเขาก็กลับไปใส่ใจกับแผ่นเสียงบนชั้นวาง ปัญจมายืนทำตาคว่ำใส่คนหันหลังให้ ขบริมฝีปากด้วยไรฟันคมอยู่เกือบครึ่งนาทีจึงโพล่งขึ้น“ตกลงอากัณห์จะไม่ยอมให้แจ้ได้ไปเที่ยวกับเพื่อนๆใช่มั้ยคะ” “อาก็ว่าอาพูดชัดแล้วนะ ทำไมต้องถามซ้ำ แต่ถ้าอยากได้ยินคำยืนยันอีกรอบก็ได้ อาไม่อนุญาต จะไปเที่ยวกับเพื่อนฝูงบ้างอาไม่ว่า แต่ไม่อนุญาตให้ไปค้างคืน” อกัณห์คิดว่าจะได้ยินเสียงเถียงฉอดๆ ก็เลยออกจะผิดคาด เพราะคำพูดตอบกลับมาคือเสียงถามเรียบๆ“ที่ไม่ยอมให้แจ้ไปเที่ยวชายทะเลกับเพื่อนๆ แจ้หวังว่าอากัณห์จะมีเหตุผลนะคะ” “เยอะแยะไปเหตุผล หนึ่งละ อาเห็นว่าไม่

“ดี! แต่อย่าให้มีอะไรไม่ว่าตอนนี้หรือตอนไหนจะดีกว่า พี่ก็เข้าใจหรอกนะ แต่ทั้งนัสทั้งยายกัญเพิ่งอายุเลยวัยรุ่นตอนต้น อนาคตยังอีกยาวไกล อย่าชิงสุกก่อนห่ามเป็นดีที่สุด”“อุ๊ย! ฟังพี่ชายกัญพูดสิพวกเรา เทศนาได้เพราะจัง แต่แหม... กัญยังไม่ลืมหรอกนะพี่ตรี ที่เคยแอบได้ยินพี่ตรีคุยกับเพื่อนๆ ของพี่ตรีว่า เสียหนุ่มตั้งแต่อายุสิบสามสิบสี่น่ะ ฮิ ฮิ”แล้วสุกัญญาก็จับบทหัวเราะคิกคัก คล้ายจะขบขันมากมาย“เรานี่ไม่ไหวเลยยายกัญ พี่ชักจะหมดสนุกแล้วนะ” ตรีทศยุทธ์พูดเสียงเข้มเมื่อชำเลืองมาทางปัญจมาที่นั่งอยู่ทางขวามือของเขา หน้าขาวๆ ก็แดงเล็กน้อย เพราะคำพูดไม่มีหูรูดของน้องสาว“อย่าไปสนใจยายกัญเลยพี่ตรี” ทาริการ้องบอกมาเสียงใส “พี่ตรีเล่นกีต้าร์ดีกว่า ริกาจะร้องเพลงคลอให้เอง ริการ้องเพลงได้แทบทุกเพลงเลยนะไม่อวดหรอก”“โอ๊ย!” สันธานร้องเหมือนถูกเจ็บ “ไม่อาว อย่ายอมนะพี่ตรี อย่าให้ยายนี่ร้องคลอเป็นเด็ดขาด เสียงจิ้งหรีดแก่ดีๆ นี่เอง ผมไม่อยากไปหาโสตแพทย์”คำพูดของสันธานอย่างไม่ไว้หน้า ทำให้ทาริกาซัดตุบตับ เรียกความสรวลเสเฮฮา“มีด้วยหรือนายสันธาน โสตแพทย์ เคยได้ยินแต่ทันตแพทย์ หรือสัตวแพทย์”“มีสิ

“โธ่! อากัณห์ขา อย่าค่ะ อย่าทำร้ายแจ้อย่างนี้เลย” หล่อนครวญเมื่อถูกดึงกระชากเข้ามาชิดร่างสูงใหญ่ล่ำสัน แล้วเสียงร้องครางของหล่อนก็มีอันขาดหายกลางคัน เมื่อปากตึงแน่นแนบลงมาจูบดุดันไม่มีความอ่อนโยน ห่างไกลความอ่อนหวาน มีก็แต่การลงทัณฑ์ป่าเถื่อนปัญจมารู้สึกว่าปากทั้งปากกำลังระบมอยู่ใต้ปากกระด้างของชายหนุ่มหล่อนพยายามทุบอก ทุบไหล่กว้างของเขา เมื่อถูกกดตัวลงบนที่นอนมือหนากระชากเสื้อที่ขาดสะพายแล่งอยู่แล้ว จากน้ำมือเขาหยกๆ ออกพ้นตัวหล่อนยกทรงลูกไม้บอบบางถูกดึงขาดตามติดไปอีกในเวลาไล่เลี่ยกันมือร้อนซ่านตะปบลงมากุมเนินอวบนุ่มไว้มั่นแทนกรวยยกทรงเขายังจูบ จูบเหมือนจะฆ่าหล่อน ด้วยการดูดซับเอาอากาศออกจากร่าง ให้หล่อนขาดใจตายเพราะจุมพิตโกรธเกรี้ยว เต็มไปด้วยอารมณ์ลงทัณฑ์นั้นปัญจมาโรยแรงตามลำดับ เพราะอ่อนใจเต็มทีแล้วที่จะต่อสู้เรี่ยวแรงที่เหนือกว่ามากพอหล่อนสงบนิ่งสักพัก อย่างปลงๆ สุดแต่ว่าเขาจะทำโทษเช่นไรเป็นลำดับต่อไป จูบดุดันป่าเถื่อนก็พลอยเพลา กลายเป็นจูบเรียกร้อง ดูดดื่ม เต็มไปด้วยความเร่าร้อนของอารมณ์ปรารถนา ที่กำลังกรุ่นขึ้นมาแทนความโมโหกราดเกรี้ยวจากเพลิงโทสะ“แจ้ แจ้... อาขอโทษ