“อาถามหมอมาแล้วนะ” เขาพูด เพื่อเบี่ยงความสนใจของตัวเองมากกว่าอื่น “คงต้องอยู่โรงบาลต่อไปอีกสองอาทิตย์แหละ”“น่าเบื่อ ขออยู่แค่อาทิตย์เดียวไม่ได้หรือคะ”“อาถามแล้ว หมอว่าไม่ได้ แล้วถึงกลับไปบ้านก็ต้องอยู่อย่างคนไข้พักฟื้นต่ออีกหนึ่งเดือนเป็นอย่างต่ำ”การพูดถึงอาการบาดเจ็บของคนในวงแขน ทำให้ระลึกได้ว่าเกือบเสียหล่อนไปตลอดกาลมากแค่ไหน ช่วยดับอารมณ์ปรารถนาที่กรุ่นขึ้นมาลงได้ชั่วครู่ พอที่จะพาคนเจ็บเข้าไปส่งในห้องน้ำได้สำเร็จ“ดีนะที่แจ้สอบเสร็จพอดี แต่ก็เลยอดลงซัมเมอร์...... อากัณห์ออกไปได้แล้วค่ะ” หล่อนบอก หลังจากถูกผ่อนร่างลงยืนหน้าโถส้วม แต่ร่างสูงยังยึดพื้นที่ ณ จุดเดิม“จะดีหรือ เผื่อจู่ๆ แจ้หมดแรงล่ะ” เสียงถามกลับคล้ายไม่แน่ใจ“ไม่หรอกค่ะ”“อาอยู่ด้วยในนี้ดีกว่า”“ฮื้อ! อากัณห์อยู่ แล้วแจ้จะทำธุระได้ยังไงละคะ”“ทำไมต้องอายด้วยนะ ก็แค่ฉี่” “อากัณห์ไม่อาย แต่แจ้อายนี่ ไปค่ะ มัวเถียงกันอยู่อย่างนี้แจ้อาจหมดแรงจริงๆ” เขายอมจำนน แต่ไม่วายสั่งเสียงเอาจริงก่อนยอมเดินออกจากห้องน้ำ“ถ้าไม่ไหว หรือเกิดหน้ามืดจะเป็นลมขึ้นมา ร้องเรียกอาดังๆ เลยนะ”ปัญจมารีบทำธุระส่วนตัว เสร็จ
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-11
เข้าสู่ระบบ
