“อิ่มจัง! แวะเดินเล่นที่ชายหาดกันก่อนนะคะ”ปัญจมาชวนขณะพากันเดินออกจากร้านอาหาร ‘ครัวชายเล’วันนี้แขกค่อนข้างบางตา เพราะยังอยู่ในช่วงวันทำงานปลายสัปดาห์ กระทั่งบริเวณชายหาดทอดยาวก็เงียบ มีเพียงเสียงสาดซัดของลูกคลื่นกระทบฝั่ง“ได้สิ” อกัณห์ยอมตามใจ แล่นรถออกจากจุดจอดหน้าร้านอาหารมาไกลพอสมควรก็ชะลอแล้วจอดชิดขอบถนนเลียบหาด“ดูสิคะ ทะเลสวยจัง ระยิบระยับยังกะเกล็ดเพชรแน่ะ”“อาเพิ่งรู้ว่าแจ้ก็โรแมนติกกับเขาด้วย” พูดขันๆ มองคนตากลมใสอย่างเอ็นดู“เขาไหนคะ”“ทั้งนั้นแหละ ที่พอเห็นพระจันทร์ เห็นดาวก็ทำท่าเคลิบเคลิ้ม”“ก็มันสวยนี่คะ”เดินกันไปเงียบๆ สักครู่หนึ่ง ปัญจมาก็ทำลายความเงียบคล้ายกับว่าเพิ่งนึกขึ้นได้“อากัณห์คะ”“ว่าไง”“บังกะโลที่เราพัก เอ้อ อากัณห์วางแผนไว้หรือเปล่าคะ”“ถ้าหมายถึงวางแผนจะปล้ำแจ้เป็นของอา เปล่า อาแค่ต้องการที่ทางเป็นส่วนตัวเงียบๆ พอที่จะอบรมสั่งสอนแจ้โดยไม่มีใครมากวนแค่นั้นแหละ ไม่ได้ตั้งใจหรอกว่าจะให้อะไรๆ มันบานปลายออกมาแบบนี้”อกัณห์ไม่บอกว่า ภาพที่เขาเห็นหล่อนจูบแก้มหนุ่มที่มาเที่ยวด้วยกันนั้นแหละทำให้ลืมตัว เขาเกรงมาตลอดว่าถ้าได้เข้าถึงเนื้อตัวหล่อนอีก อาจ
Zuletzt aktualisiert : 2026-08-05 Mehr lesen