Todos los capítulos de กบฏรักหัวใจปรารถนา: Capítulo 61 - Capítulo 70

มองภายนอกอาจแค่บังกะโลหลังกะทัดรัด แต่พอเข้าไปข้างในกลับพบว่ามีห้องสำหรับใช้สอยครบ ทั้งห้องนั่งเล่น ห้องนอนหนึ่งห้อง ครัวทันสมัยมีโต๊ะกินข้าวขนาดสี่ที่นั่งอยู่มุมหนึ่งห้องแรก เมื่อเดินขึ้นบันไดสามขั้น ผ่านระเบียงกว้างยื่นยาวออกมาพ้นชายคา มีต้นไม้ใหญ่ช่วยบังเงาแดดบ่าย คือห้องนั่งเล่น มีโซฟาตัวใหญ่เข้ามุมเป็นรูปตัวแอล อยู่ทางซ้ายของประตูชิดผนังด้านใน วางตู้ไซด์บอร์ดตลอดแนว ขณะนี้มีเพียงโทรทัศน์จอแบนตั้งอยู่ ชั้นถัดลงมา ใช้วางเครื่องเสียง ข้างๆ มีแผ่นซีดีอยู่สามสี่แผ่น มุมหนึ่งของห้องนั่งเล่น ชิดหน้าต่าง ตั้งโต๊ะรูปทรงรี ความยาวประมาณเมตรครึ่ง มีเก้าอี้สองตัวที่หัวและท้ายโต๊ะ ห้องนอนไม่มีอะไรมาก มีเพียงเตียงขนาดหกฟุตลาดฟูกหนา ตู้เสื้อผ้าเป็นแบบฝังผนัง ห้องน้ำ สามารถเปิดประตูเข้าไปได้จากในห้องนอน มีขนาดย่อมกว่าห้องนอนเพียงเล็กน้อย เปิดประตูเข้าไป ทางซ้ายมือมีอ่างล้างหน้าฝังลงในเคาน์เตอร์หินอ่อน เหนือเคาน์เตอร์ติดกระจกขนาดครึ่งตัว ความกว้างเท่ากับความยาวของเคาน์เตอร์ มองเข้าไปสำรวจภายในห้องน้ำ มีระบบน้ำฝักบัวในฉากกั้นกระจกนิรภัยแบบมุมป้าน โถสุขภัณฑ์อยู่ลึกเข้าไปในสุด มีฉากกั้นส

“ว่าไงคะ” ปัญจมาทวงคำตอบ“ว่าไงอะไรล่ะ”“ก็ที่แจ้ถาม แหม! ทำเป็นแกล้งลืม”“ไม่เคย”คำตอบเรียบๆ ทำเอาคนอยากรู้เบนลำตัวออกห่างแข็งแกร่งสมชาย เพื่อมองหน้าสะอาดคมสันชัดๆ“จริงอะ?”“จริง” เขาลงน้ำหนักที่น้ำเสียงกว่าปกตินิดหนึ่งเหมือนจะยืนยัน “ไม่อยากจะเชื่อ ผู้หญิงเป็นร้อยที่ผ่านเข้ามาในชีวิตอากัณห์ จะไม่มีสักคนเลยหรือคะที่อากัณห์ใช้ปากด้วย”“แจ้จ๋าแจ้” เขาเรียกหล่อนเสียงกลั้วหัวเราะ กึ่งขบขัน กึ่งเอ็นดู พูดติดต่อกันไป“ขืนอามีผู้หญิงเป็นร้อยจริงๆ วันๆ คงไม่ต้องทำมาหากินกันละ เอาเวลามาบริการผู้หญิงหมด”อีกครั้งที่ดวงตากลมโตสีน้ำตาลสดใสในกรอบขนตางอนมองเขาอย่างกังขา“แจ้อาจจะเห็นว่าอามีเพื่อนผู้หญิงเยอะ แต่ก็มีหลายคนที่อาไม่ได้มีอะไรกับเขาเกินความเป็นเพื่อนกิน เพื่อนเที่ยว และที่แจ้ถามอา คำตอบก็คือแจ้เป็นคนแรกจริงๆ ที่อา... ใช้ปากด้วยอย่างสนิทสนม”“แจ้ดีใจ”“เรื่องอะไร”“ก็ที่อากัณห์ไม่เคยใช้ปากกับ... ตรงนั้นของผู้หญิงอื่น”“ผู้ชายส่วนใหญ่จะออรัลให้ก็แต่ผู้หญิงที่รู้สึกพิเศษด้วยจริงๆ ถ้าแค่มีเซ็กส์เพราะอยากปลดปล่อยอารมณ์ใคร่ มักจะผ่านตรงนั้นไป มีตั้งมากมายหลายจุดบนร่างกายผู้หญิง

ปัญจมาไม่ทันจะเปิดปาก ร่างอ้อนแอ้นของหล่อนถูกผลักมือเบาให้กลับลงไปนอนหงายบนเตียง ขาเหยียดระพื้นข้างเตียง โหนกเป็นกระเปาะตรงต้นข้าบรรจบกันลอยเด่นเหมือนหลังเต่าแววตาคมเข้มจัดทอดมองลงมาสำรวจเรือนร่างเปลือย ก่อนสบตาหล่อนประมาณสองวินาที ทำให้หล่อนปลื้มปริ่ม ที่ตนเป็นที่ต้องการของผู้ชายคนหนึ่งมากมายขนาดนี้ อกัณห์จัดท่าร่างอ้อนแอ้นให้สะโพกกลมมนพาดกับขอบเตียง ขาเรียวถูกจับแยกห่างออกพอให้ร่างของเขาแทรกอยู่ได้ตรงกลาง จากนั้นร่างสูงทรุดลงนั่งกับพื้น ทิ้งน้ำหนักลงบนเข่าและปลายเท้า จับขาเรียวพาดบ่าจากท่านั้นทำให้เขายลนวลเนื้อสาวเต็มตา เขาหายใจแรงเกือบเป็นกระเส่า เมื่อเห็นติ่งยื่นขมิบขับหยาดน้ำหวาน ไม่ต้องเสียเวลาคิด เขาจำแลงแปลงท่วงท่าให้กลายเป็นแมลงที่หลงในกลิ่นน้ำหวานทันทีหน้าคมสันแนบซบเข้ากับแอ่งกักเก็บ ปักลิ้นแทรกลงไปกวาดต้อนดื่มกินอย่างสราญใจ“อะ...อากัณห์! สะ....เสียว!”ปัญจมาไม่คิดจะกักเก็บเสียงครางครวญทุกครั้งที่ลิ้นสากแบ ตวัดเป็นจังหวะ เหมือนลูกแมวตวัดเลียนมในภาชนะอกัณห์เหลือบตามองใบหน้าที่วางบนที่นอน ส่ายสะบัดปากก็ครางฮือๆ บอกความรู้สึกให้เขาได้รับรู้ ด้วยความพึงพอใจเขาเปลี

ปัญจมายิ้มให้ลูกอินที่เดินหิ้วปิ่นโตเข้าประตูมาตลอดปีกว่าที่ผ่านมา นับแต่หล่อนออกจากบ้านนภนนท์มาอยู่หอพักของป้ามาลัย แม่สายก็จะคอยส่งเสบียงมาให้มิได้ขาด หากมาช่วงหล่อนไปมหาวิทยาลัย ป้ามาลัยจะเป็นคนรับไว้ให้ “ไง ลูกอิน วันนี้มีอะไรมาให้”ปัญมาทักเด็กสาวผู้ทำหน้าที่ผู้นำส่ง “ซี่โครงอบน้ำแดง น้ำพริกไข่ปู กับยำสามกรอบค่ะ”“แล้วอะไรอยู่ในถุงนั่นล่ะ”“อ๋อ...ถุงนี้แกงจืดลูกรอกค่ะ ป้าสายใส่ถุงมาให้ ถ้าใส่มาในปิ่นโตกลัวลูกอินจะทำหก ส่วนถุงนี้พายกรอบกับขนมปังกล้วยหอม คุณกัณห์ฝากมาให้คุณแจ้กินกับน้ำชาเวลาท่องหนังสือดึกๆ ค่ะ”หัวใจปัญจมาอ่อนยวบเพียงได้ยินชื่อเจ้าหัวใจเพื่อไม่ให้เกิดความตื้นตันจนน้ำตาคลอหน่วยจึงแกล้งพูดเล่นไปเสีย“อย่าบอกนะ ว่าคุณกัณห์ของลูกอินเข้าครัวทำพายกับขนมปังเอง”ลูกอินหัวเราะคิก ความเป็นคนเส้นตื้นไม่เคยเปลี่ยน“เปล่าค่ะ เห็นคุณกัณห์บอกป้าสายว่าซื้อมาจากร้านเจ้าประจำที่คุณแจ้ชอบนี่คะ คุณแจ้คะ”ลูกอินคุยจ๋อยๆ เมื่อตามหญิงสาวเข้ามาในบ้าน ตรงไปยังครัวกว้างที่ใช้ร่วมกันทั้งบ้าน“ว่าไง”“อีกนานมั้ยคะคุณแจ้ถึงจะกลับไปอยู่บ้านเรา”เหมือนมีอะไรกระแทกเข้าที่อกจนจุกไปชั่วครู่

“โอ!” เขาครางชิดลำคอบอบบาง ที่ชีพจรกำลังเต้นตุบๆ ทันทีที่ส่งมือลงไปรั้งกระโปรงอัดพลีทสูงขึ้นจากนั้นก็ส่งฝ่าไปทักทายเนินโหนกเป็นกระเปาะ ที่เขาไม่ได้สัมผัสมาเป็นเวลาหนึ่งปี หกเดือน กับอีกสิบเอ็ดวันครึ่งแค่พบว่าเป้ากางเกงในเนื้อบางเกาะตะโพกกลมมนเปียกชื้น เขาก็ลืมหมดสิ้นความควรไม่ควร เหมาะสมไม่เหมาะสม“อาทนไม่ไหวแล้ว!”สิ้นคำ ก็ยกร่างในวงแขนไปยืนหน้าโต๊ะทำงาน ปัดเลื่อนแฟ้มเอกสารพอมีที่ให้สะโพกกลมมนนั่งจากแววตา อกัณห์รู้ว่าสาวน้อยของเขายังงงงวยจากจูบ และสัมผัสของเขาตากลมเบิกกว้างนิดหนึ่ง บ่งบอกให้รู้ว่าสติที่แตกกระเจิงเริ่มคืนมา เมื่อเขาจัดแจงรูดชั้นในตัวน้อยลงจากสะโพก ดึงมาตามขาเรียว กระทั่งพ้นปลายขาอารมณ์ปรารถนารุนแรงที่ครอบงำเขา ทำให้อกัณห์ลืมนึกไปว่าเลขาของเขาอาจจะเปิดประตูเข้ามาตอนไหนก็ได้ปากบางอิ่มเผยอ เมื่อเขาปลดเข็มขัดและรูดซิบ แต่ไม่มีคำห้ามปรามอกัณห์ก้มจูบปากเผยอ สอดลิ้นล่วงล้ำเข้าสู่โพรงปากนุ่มเขาไม่เสียเวลาถอดกางออกพ้นกายทั้งชั้นนอกชั้นในทันทีที่ตัวตนบ่งบอกความเป็นชายพ้นจากการกักขัง จับตรงเป้าที่อ้ารอ เขาก็กระแทกจนเสี้ยวส่วนจมลึกลงในโพรงนุ่มฉ่ำเยิ้มในจังหวะเดียว โ