جميع فصول : الفصل -الفصل 210

รถยนต์สีดำแล่นผ่านประตูรั้วเหล็กของคฤหาสน์ในช่วงเวลาที่แสงอาทิตย์กำลังลาลับขอบฟ้า แสงสีทองอ่อนทอดยาวไปตามสนามหญ้า ก่อนจะค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับเงาของต้นไม้ที่ยืดยาวขึ้นทุกขณะ ตลอดเส้นทางกลับจากพื้นที่โครงการ แพรมุกแทบไม่ได้พูดอะไรเลย เธอนั่งนิ่งอยู่ข้างหน้าต่าง ดวงตาจับจ้องทิวทัศน์ด้านนอกที่เคลื่อนผ่านไปเรื่อยๆ แต่ความจริงแล้วสิ่งที่เธอมองเห็นกลับไม่ใช่ถนนหนทาง ในหัวของเธอยังคงมีเพียงชายปริศนาคนนั้นน้ำเสียงเย็นชา สายตาที่เหมือนรู้จักจอมทัพมานาน คำเตือนให้พวกเธอออกจากพื้นที่และประโยคที่ยังคงติดอยู่ในความคิดไม่ยอมจางหาย ล้มเลิกโครงการ The River Crown ไปซะ ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นอีก คำว่า “อีก” ทำให้แพรมุกใจหายทุกครั้งที่นึกถึง เหมือนชายคนนั้นกำลังพูดถึงเหตุการณ์บางอย่างที่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เหตุการณ์ที่พวกเธอยังไม่รู้ รถจอดสนิทหน้าบันไดทางเข้าคฤหาสน์ แพรมุกเปิดประตูลงจากรถทันที จอมทัพมองตามแผ่นหลังของเธอ ก่อนจะลงจากรถแล้วเดินตามเข้าไปโดยไม่ได้พูดอะไร ภายในบ้านเงียบสงบกว่าปกติพนักงานในบ้านต่างหลบออกจากทางเมื่อเห็นสีหน้า

“ฉันไม่รู้ค่ะ ยังไม่มั่นใจแต่เหมือนความทรงจำบางอย่าง...ที่ฉันอาจลืมไป...” แพรมุกตอบตามตรง “ตอนนี้ฉันเริ่มสงสัยแล้วว่า...ทำไมคนคนหนึ่งถึงต้องมาที่บ้านของเรา แล้วบอกตัวเองว่าเป็นผู้ถือหุ้นของโครงการ” เธอเงียบไป นิ้วเรียวแตะลงบนชื่อที่ปรากฏในเอกสารอีกครั้ง เริ่มที่ชื่อบริษัท ชื่อผู้ลงทุน ชื่อผู้มีสิทธิ์แต่ไม่มีชื่อมัตสึโตะอยู่ตรงนั้น แพรมุกพลิกเอกสารอีกแผ่นก็ยังไม่มี อีกแผ่น...ไม่มีเช่นเดิม “ทำไมชื่อของเขาหายไป” เธอพึมพำ “ชื่อของเขาไม่มีอยู่ในเอกสารชุดนี้เลย” จอมทัพมองกองกระดาษตรงหน้า “แต่เขากลับรู้รายละเอียดของโครงการทั้งหมด” “ใช่” แพรมุกเงยหน้าขึ้น “และรู้ว่าควรมาหาคุณถึงที่บ้าน หรือว่าฉันในชาติที่แล้วจะรู้อะไรบางอย่างคะจอมทัพ” ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเพราะคำถามหนึ่งเริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ ถ้ามัตสึโตะไม่ได้อยู่ในรายชื่อผู้ลงทุน...แล้วเขาเอาข้อมูลของ The River Crown มาจากไหน แพรมุกก้มหน้าลงอีกครั้ง เธอหยิบเอกสารฉบับที่เก่าที่สุด

“ผู้แทนมาเรวาชิ” แพรมุกชะงัก จอมทัพก็เห็นเช่นกัน “ผู้แทน?” “ไม่มีชื่อ” เธอพลิกดูด้านหลัง ไม่มีอะไร พลิกกลับมายังคงมีเพียงคำว่า ผู้แทนมาเรวาชิ แพรมุกจ้องคำสองคำนี้อยู่ครู่หนึ่ง “ถ้ามีผู้แทน...แปลว่าตอนนั้นต้องมีคนจากตระกูลมาเรวาชิเข้าร่วม” “แต่เราไม่รู้ว่าใคร” “ใช่” เธอพูดช้าๆ “และบางทีอาจไม่ใช่มัตสึโตะ” ความเงียบปกคลุมห้องอีกครั้งประโยคนั้นทำให้ทั้งคู่คิดถึงสิ่งที่เคยพบก่อนหน้านี้ทันที มัตสึโตะ มาเรวาชิ ทั้งชื่อเดียวกันแต่คนละเอกสาร คนละช่วงเวลาและที่สำคัญ...พวกเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามัตสึโตะที่พวกเขากำลังตามหาคือคนเดียวกับมัตสึโตะในอดีตหรือไม่เพราะตอนนี้มีหลักฐานอีกอย่างหนึ่งอยู่ในมือของพวกเขา คนชื่อมัตสึโตะมีพี่น้องฝาแฝด คนหนึ่งตายไปแล้วอีกคนยังมีชีวิตอยู่ แพรมุกนึกถึงข้อความในซองดำขึ้นมา ความเย็นวาบไหลผ่านแผ่นหลัง “จอมทัพ” “ฉันอยู่ตรงนี้” “ถ้าสิ่งที่อยู่ในเอกสารพวกนี้เกิดขึ้นก่อนที่เราจะรู้จักมัตสึโตะ...” เธอเว้นจังหวะ “แล้วมัตสึโ

แพรมุกพึมพำชื่อโครงการออกมาเบาๆ ก่อนจะหันกลับมามองแฟ้มในมืออีกครั้ง มันเป็นแฟ้มเก่ามาก เก่าจนสีของปกแทบกลืนไปกับฝุ่นที่เกาะอยู่บนชั้นวาง แต่สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกแปลกกลับไม่ใช่ความเก่าของมัน เป็นเพราะแฟ้มเล่มนี้ไม่มีรหัสจัดเก็บ ไม่มีชื่อบริษัท ไม่มีวันที่ ไม่มีแม้แต่ตราของฝ่ายเอกสารมีเพียงตัวอักษรสองตัว R.C. จอมทัพเดินเข้ามาใกล้ เขามองแฟ้มในมือของเธอ ก่อนจะยื่นมือออกมา “เอามาให้ฉัน” แพรมุกส่งให้ จอมทัพพลิกดูทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ไม่มีอะไร เขาลองเปิดแฟ้ม หน้าแรกว่างเปล่า หน้าที่สองเป็นกระดาษเก่าที่มีเพียงตราประทับจางๆ ไม่มีรายละเอียดโครงการ ไม่มีชื่อผู้ลงทุน ไม่มีตัวเลข ไม่มีอะไรที่ควรอยู่ในแฟ้มโครงการสำคัญระดับนั้น แพรมุกขมวดคิ้ว “มันเหมือนแฟ้มเปล่า” “แต่ทำไมถึงถูกเก็บไว้ตรงนี้?” จอมทัพตอบ แพรมุกเดินเข้าไปใกล้ชั้นวาง “มันไม่ได้อยู่ในตำแหน่งเดียวกับเอกสาร The River Crown ที่เหลือ” เธอชี้ไปยังช่องว่าง “ดูสิคะ เอกสารของโครงการถูกจัดไว้ตามปี แต่แฟ้มนี้ถูกสอดอยู่ด้านในสุด” จอมทัพมองตาม “เห

แพรมุกนิ่งไป คำพูดของจอมทัพทำให้สายตาของเธอกลับไปหยุดอยู่ตรงลายเซ็นที่ถูกหมึกสีดำขีดทับอีกครั้ง หากชื่อที่อยู่ใต้หมึกนั้นคือจุดเริ่มต้นของทุกอย่างจริง...คนที่ลงมือปิดบังมันมาตลอดก็ต้องรู้ว่าเจ้าของชื่อนั้นสำคัญแค่ไหน และบางที...การที่เอกสารหลายชุดถูกย้ายออกจากบริษัท อาจไม่ใช่เพราะต้องการซ่อนโครงการแต่อาจต้องการซ่อนคนคนหนึ่ง “ถ้าอย่างนั้นเราต้องเอาหมึกออก” จอมทัพหันมองเธอ “ทำยังไง?” “ฉันยังไม่รู้ค่ะ แต่เอกสารเก่าขนาดนี้น่าจะมีวิธีอ่านร่องรอยหมึกเดิมได้” แพรมุกก้มลงมองกระดาษ “เราไม่ควรขูดหรือลบมันเอง เพราะถ้าทำให้กระดาษเสีย เราอาจเสียหลักฐานไปเลย” จอมทัพพยักหน้า “ฉันจะให้คนที่เชี่ยวชาญตรวจ” เขากำลังจะปิดแฟ้ม แต่แพรมุกกลับจับข้อมือเขาไว้ “เดี๋ยวก่อน” “อะไร?” เธอชี้ลงไปด้านล่างของหน้ากระดาษ ตรงมุมขวาล่างมีตัวเลขเล็กๆ เขียนด้วยดินสอ 02 จอมทัพขมวดคิ้ว “หมายเลขเอกสารเหรอ?” “ไม่แน่ใจค่ะ” แพรมุกพลิกไปหน้าก่อนหน้า แต่หน้าอื่นกลับไม่มี พลิกไปหน้าถัดไปก็ยังไม่มี มีเพียงหน้าที่ถูกขีดทับเท่