Todos os capítulos de เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว: Capítulo 71 - Capítulo 80

“หม่อมฉันไม่ทราบเพคะ”“แล้วช่วงนี้กุ้ยเฟย เจาอี๋ ซูเฟย หรือเต๋อเฟยมีผู้ใดไปตำหนักฉือหนิงบ้าง”นางกำนัลครุ่นคิด“ได้ยินว่าคนของเต๋อเฟยส่งของทำบุญไปถวาย ส่วนกุ้ยเฟยก็ส่งจดหมายผ่านแม่นมหลี่เพคะ”แววตาของเหม่ยเหรินเปลี่ยนทันที“พวกนางกำลังแย่งตำแหน่งข้าหรือ”นางเริ่มคิดว่าหนึ่งในสนมทั้งสี่อาจนำข่าวเรื่องแผนปลอมไปบอกไทเฮาก่อน และกล่าวหาว่านางรายงานช้าหรือปิดบังบางส่วน“ส่งคนไปสืบทุกตำหนัก”เหม่ยเหรินสั่งเสียงต่ำ“ข้าต้องรู้ว่าผู้ใดกำลังพูดถึงข้าลับหลัง”ในเวลาเพียงวันเดียว สนมทั้งห้าต่างเพิ่มคนเฝ้า ปิดประตูตำหนัก และเริ่มตรวจสอบคนของตนเอง ไม่มีใครไปมาหาสู่กันเหมือนก่อน แม้แต่ข่าวจากไทเฮาก็ถูกตั้งคำถามว่าถูกส่งมาเหมือนกันหรือไม่รุ่งเช้าวันต่อมา มีการเข้าเฝ้าตามธรรมเนียมที่ตำหนักคุนหนิงกุ้ยเฟยมาถึงก่อนเวลา แต่เลือกนั่งห่างจากเจาอี๋ ซูเฟยไม่ยอมแตะชาที่นางกำนัลของตำหนักอื่นรินให้ เต๋อเฟยถือสายประคำตลอดเวลา ส่วนเหม่ยเหรินเงียบกว่าปกติและ

กุ้ยเฟยหลุบตาลง “น่าเสียดาย...เจาอี๋ช่างประมาท”แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่ภายในใจกลับถอนหายใจโล่งอก อย่างน้อย...สายตาของทุกคนก็หันไปที่เจาอี๋แล้วค่ำวันนั้น เจาอี๋ถูกกักตัวอยู่ในตำหนัก แม้ยังไม่ได้รับโทษ แต่ก็ห้ามออกนอกตำหนักจนกว่าจะสอบสวนเสร็จ นางนั่งนิ่งอยู่คนเดียว ตรงหน้าคือตลับเครื่องหอมที่กรมวังนำมาให้ตรวจอีกครั้ง หลันเซียงเดินเข้ามาช้า ๆ“พระนาง...”เจาอี๋ถามโดยไม่เงยหน้า“เจ้าเชื่อหรือไม่”“เพคะ”“มีคนหักหลังข้า”หลันเซียงนิ่งเงียบ“ตอบมา”“หม่อมฉัน...คิดว่าใช่เพคะ”เจาอี๋หัวเราะอย่างขมขื่น “รู้หรือไม่ คนที่รู้ว่าของเหล่านี้เหลืออยู่ที่ใดมีเพียงสามคน หม่อมฉัน กุ้ยเฟย และราชครูเกา”หลันเซียงตกใจ “พระนางสงสัยกุ้ยเฟยหรือเพคะ”“ไม่ใช่สงสัย” เจาอี๋เงยหน้าขึ้น แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับเย็นเฉียบ “ข้าแน่ใจว่านางผลักข้าทิ้งแล้ว”หลันเซียงรีบถาม

หลินเวยจ้องมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มเล็กน้อย “อย่างน้อยคำตอบนี้ก็จริง”เจาอี๋สูดลมหายใจลึก “พระองค์ต้องการสิ่งใดจึงจะช่วยหม่อมฉัน”“ข้าไม่รับปากช่วย”“แต่หม่อมฉันนำหลักฐานมาให้แล้ว”“หลักฐานที่ช่วยตัวเจ้าเองมากกว่าช่วยข้า”หลินเวยตอบทันที “ข้าไม่แลกความปลอดภัยของตนกับคำพูดจากคนที่เคยพยายามทำลายข้า”เจาอี๋กำมือแน่นใต้โต๊ะ “เช่นนั้นพระองค์เรียกหม่อมฉันเข้ามาเพื่ออะไร”“เจ้าเป็นคนมาหาข้าเอง”คำตอบสั้น ๆ ทำให้เจาอี๋พูดไม่ออก หลินเวยรินชาเพิ่มให้ตนเองอย่างสงบ ก่อนกล่าวต่อ“แต่ข้าบอกเจ้าได้อย่างหนึ่ง”เจาอี๋รีบเงยหน้าขึ้น “สิ่งใดเพคะ”“กุ้ยเฟยไม่หยุดเพียงโยนความผิดเรื่องเครื่องหอมให้เจ้า”สีหน้าของเจาอี๋เปลี่ยนทันที “พระองค์หมายความว่าอย่างไร”“เจ้ารู้ความลับของตระกูลหลี่มากเกินไป และยังมีบัญชีอยู่ในมือ หากข้าเป็นกุ้ยเฟย ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าอยู่รอดจ

แม่นมหลี่ยอบกายเล็กน้อย “เช่นนั้นเชิญเสด็จเพคะ”หลินเวยลุกขึ้น ชิงหลัวรีบหยิบเสื้อคลุมขนจิ้งจอกมาสวมให้ นางยังไม่ทันจัดสายผูกให้เรียบร้อย แม่นมหลี่ก็กล่าวขึ้นอีกครั้ง“ไทเฮาตรัสว่า วันนี้เป็นการสั่งสอนเรื่องกฎระเบียบ ฮองเฮาไม่ต้องทรงเครื่องเต็มยศ และไม่ต้องใช้เสลี่ยงเพคะ”ชิงหลัวเงยหน้าขึ้นทันที “ให้ฮองเฮาเดินฝ่าหิมะไปหรือ”แม่นมหลี่ตอบอย่างเรียบเฉย “เป็นพระประสงค์ของไทเฮา”หลินเวยมองหญิงสูงวัยตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบาง“นำทางเถิด”ขบวนของฮองเฮาออกจากตำหนักคุนหนิงโดยไม่มีเสลี่ยง มีเพียงชิงหลัว เสี่ยวอัน และขันทีอีกสองคนติดตาม หิมะตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ลมหนาวพัดเข้าปะทะใบหน้าจนรู้สึกเจ็บ ผืนหินใต้เท้าลื่นและเย็นจัด แต่หลินเวยยังคงเดินด้วยแผ่นหลังตั้งตรง ไม่ยอมให้ผู้ใดเห็นว่านางกำลังฝืนร่างกายเพียงใด ชิงหลัวเดินประคองอยู่ด้านข้าง“ฮองเฮาเพคะ หากไม่ไหว โปรดพักสักครู่เถิดเพคะ”“ยังไม่ถึงตำหนักฉือหนิง”“แต่พระหัตถ์ของพระองค์เย็

ไข้สูงในคืนหิมะหิมะยังคงตกต่อเนื่องตั้งแต่ช่วงบ่ายจนเข้าสู่ค่ำ คืนนี้พระราชวังต้าเยี่ยนถูกปกคลุมด้วยสีขาวโพลน ลมหนาวพัดผ่านแนวระเบียงจนโคมแดงแกว่งไกวไปมา เสียงกระดิ่งลมดังแผ่วเบาท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมทั้งวังภายในตำหนักคุนหนิง เตาถ่านถูกเติมฟืนจนเต็ม แต่ความอบอุ่นกลับไม่อาจขับไล่ความเย็นที่ซึมลึกเข้าสู่ร่างของหลินเวยได้หลังกลับจากตำหนักฉือหนิง นางฝืนตรวจเอกสารอยู่พักหนึ่ง ก่อนเริ่มรู้สึกหนาวจนมือสั่น ริมฝีปากซีดขาว และใบหน้าค่อย ๆ แดงผิดปกติ ชิงหลัวรีบเข้ามาประคอง“ฮองเฮาเพคะ พระองค์ทรงไข้แล้ว”หลินเวยพยายามวางพู่กันลง“เพียงพักสักครู่ก็หาย”ยังไม่ทันพูดจบ นางก็ไอขึ้นหลายครั้ง ก่อนร่างจะโอนเอนไปด้านหน้า ชิงหลัวร้องตกใจ“ฮองเฮา!”หวังอี้กับเสี่ยวอันรีบวิ่งเข้ามาช่วยประคองขึ้นเตียงทันที หมอหลวงที่ถูกเรียกตัวมาตั้งแต่เย็นรีบจับพระชีพจร สีหน้าค่อย ๆ เคร่งเครียดขึ้น“พระวรกายอ่อนแอจากพิษเดิม ยังไปคุกเข่าท่ามกลางหิมะนานหลายชั่วยาม ไอเย็นเข้ากระดูกจนเกิดไข้