บททั้งหมดของ เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว: บทที่ 51 - บทที่ 56

“เจ้าไม่อยากแข่งขันกับผู้ใดหรือ”เหม่ยเหรินส่ายหน้า “หม่อมฉันฐานะต่ำต้อย เพียงได้อยู่ในวังอย่างสงบก็พอใจแล้วเพคะ”หลินเวยยิ้มบาง “เช่นนั้นหรือ”ทั้งสองพูดคุยกันเพียงไม่นาน ก่อนแยกย้าย เมื่อเดินพ้นสวน ชิงหลัวจึงถาม“พระองค์คิดอย่างไรเพคะ”“คำตอบสมบูรณ์เกินไป”“หมายความว่า”“คนที่ตอบโดยไม่คิด ย่อมมีช่องโหว่” หลินเวยกล่าว “แต่เหม่ยเหรินตอบทุกคำราวกับเตรียมไว้ล่วงหน้า”คืนนั้น หวังอี้นำข่าวใหม่เข้ามา“ฮองเฮาเพคะ”“ว่ามา”“วันนี้หลังพระองค์กลับจากสวน เหม่ยเหรินไม่ได้กลับตำหนัก”“นางไปที่ใด”“ตำหนักฉือหนิง”ชิงหลัวขมวดคิ้ว “ไปเข้าเฝ้าไทเฮาหรือ”หวังอี้ส่ายหน้า “แปลกตรงที่...นางไม่ได้เข้าทางประตูใหญ่ แต่เข้าทางประตูด้านหลัง”หลินเวยลุกขึ้นทันที “อยู่ในนั้นนานเท่าใด”“ประมาณครึ่ง

หลินเวยมองเงาหลังของเหม่ยเหรินที่ลับหายไป“เพราะข่าวนี้เกี่ยวข้องกับทุกคน นางไม่มีทางกล้าเก็บไว้”ภายในตำหนักฉือหนิง ไทเฮาประทับอยู่หลังโต๊ะไม้แกะสลักเมื่อเหม่ยเหรินมาถึง นางได้รับอนุญาตให้เข้าทางประตูหลังเช่นเดิม และคุกเข่าลงทันทีเมื่ออยู่ต่อหน้าพระพักตร์ไทเฮามองนางด้วยสายตาเฉียบคม“ฮองเฮาพูดสิ่งใด”เหม่ยเหรินเล่าทุกอย่างโดยไม่ตกหล่น ตั้งแต่เรื่องยาห้ามครรภ์ การตายของอวิ๋นผิน จนถึงสถานที่ซ่อนหลักฐานหลังหอพระ เมื่อฟังจบ ไทเฮาก็วางถ้วยชาลงช้า ๆ“เจ้ามั่นใจหรือว่านางไม่ได้จงใจให้เจ้าได้ยิน”เหม่ยเหรินก้มหน้าลง“หม่อมฉันคิดว่านางไว้ใจหม่อมฉันเพคะ เพราะนางสั่งให้ชิงหลัวออกไปก่อน และยังห้ามไม่ให้ทูลไทเฮา”ไทเฮาหัวเราะเย็น “ยิ่งห้ามไม่ให้ข้ารู้ ก็ยิ่งน่าสงสัย”เหม่ยเหรินเงยหน้าขึ้นอย่างกังวล “เช่นนั้นพระองค์จะทรงทำอย่างไรเพคะ”ไทเฮาไม่ได้ตอบทันที นางเพียงเรียกแม่นมหลี่เข้ามา แล้วสั่งให้ส่งคนไปแจ้งสนมบางตำหนักอย่างลับ ๆ โดยให้ข่าวแตกต่างกันเล

ยามไฮ่ท้องฟ้ามืดสนิท เมฆหนาทึบบดบังแสงจันทร์ หลินเวยเปลี่ยนเป็นชุดสีดำเรียบง่าย มีเพียงชิงหลัวและหวังอี้ติดตาม ทั้งสามออกจากประตูเล็กด้านหลังตำหนักคุนหนิงอย่างเงียบเชียบวัดหลวงตั้งอยู่ทางตะวันตกของพระราชวัง ใช้เป็นสถานที่ประกอบพิธีสำคัญของราชวงศ์ จึงได้รับการดูแลอย่างดี แม้ในยามค่ำคืนก็ยังมีพระและคนเฝ้าวัดเดินตรวจตรา ทั้งสามซ่อนตัวอยู่หลังแนวต้นสน ไม่นาน รถม้าคันหนึ่งก็แล่นมาหยุดที่ประตูหลังชายวัยกลางคนในชุดพ่อค้ารีบลงจากรถ ก่อนยกหีบไม้สามใบส่งให้พระลูกวัด ชิงหลัวกระซิบ“ของถวายอีกแล้วเพคะ”หลินเวยไม่ตอบ นางเพ่งมองหีบไม้ ทุกใบเล็กเกินกว่าจะใส่ข้าวสารหรือผ้าไตร แต่หนักจนคนสองคนต้องช่วยกันยก หลังหีบถูกนำเข้าไปด้านใน รถม้าก็รีบจากไปทันที ผ่านไปไม่นาน พระชรารูปหนึ่งเดินออกมาจากอาคารด้านใน ด้านหลังของเขา...คือเต๋อเฟยนางไม่ได้สวมเครื่องทรงหรูหรา แต่แต่งกายเรียบง่ายเหมือนสตรีผู้ศรัทธาในธรรม มือถือสายประคำ ใบหน้าสงบนิ่ง ผู้ใดเห็นคงคิดว่านางเพียงมาทำบุญ แต่แทนที่จะเข้าอุโบสถ นางกลับเดินอ้อมไปยังเรือนเก็บของด้านหลังวัด หลินเวยหรี่ตา