Todos os capítulos de เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว: Capítulo 61 - Capítulo 70

ทุกคนเงียบลงทันที ชิงหลัวมองหลินเวยแล้วอดถามไม่ได้“พระองค์ตั้งใจปล่อยเขาเพื่อให้เขาหวาดระแวงเจ้านายของตนหรือเพคะ”“ไม่เพียงเท่านั้น” หลินเวยเดินเข้าไปหยิบยาทาแผล แล้วเรียกชิงหลัวให้นั่งลง “กุ้ยเฟยคิดว่าการทำร้ายเจ้าจะทำให้ข้ากลัว”นางใช้ผ้าสะอาดแตะยาเบา ๆ บนแก้มชิงหลัว“ข้าจึงต้องทำให้นางเห็นว่า การแตะต้องคนของข้าไม่ได้ทำให้ข้าถอย แต่ทำให้ข้ารู้ว่าใครควรถูกจัดการก่อน”ชิงหลัวเม้มริมฝีปาก น้ำตาคลอเล็กน้อย “หม่อมฉันทำให้พระองค์ต้องวุ่นวายอีกแล้ว”หลินเวยหยุดมือ “เจ้าไม่ได้เป็นภาระ”“แต่เพราะหม่อมฉัน ศัตรูจึงกล้าเตือนพระองค์”“ผิดแล้ว” หลินเวยมองนางตรง ๆ “ศัตรูเลือกเจ้าเพราะรู้ว่าเจ้าเป็นคนสำคัญของข้า นั่นไม่ใช่ความผิดของเจ้า แต่เป็นความผิดของคนที่คิดว่าข้าจะยอมให้ใครใช้คนของข้าเป็นเครื่องมือ”นางทายาเสร็จแล้วจึงลุกขึ้น “จากนี้ไป ห้ามไปที่ใดลำพัง”ชิงหลัวรีบรับคำ “เพคะ”ทางด้านตำ

เยี่ยนจิ่งเฉินมองใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้า นี่ไม่ใช่ฮองเฮาคนเดิม หญิงที่เคยร้องไห้ทุกครั้งเมื่อถูกกล่าวหา ไม่ใช่คนที่ก้มหน้ายอมรับทุกคำตำหนิ แต่เป็นสตรีที่ยืนตัวตรง แม้จะถูกคนทั้งวังหมายเอาชีวิต เขาถามขึ้นอีกครั้ง“แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่มาขอให้ข้าปกป้อง”หลินเวยยิ้มบาง “เพราะหม่อมฉันรู้ว่า คนที่ปกป้องตัวเองไม่ได้ ต่อให้ฝ่าบาทปกป้องวันนี้ วันหน้าก็ต้องตายอยู่ดี”คำตอบนั้นทำให้ฮ่องเต้หัวเราะออกมาครั้งแรก “เจ้าเปลี่ยนไปมาก”“เพคะ”“เพราะเหตุใด”หลินเวยมองเปลวไฟในตะเกียง“เมื่อคนคนหนึ่งเกือบตาย เขาจะมองโลกไม่เหมือนเดิมอีก”เยี่ยนจิ่งเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินไปหยุดที่โต๊ะ เขาเห็นรอยหมึกที่เพิ่งแห้งบนกระดาษ แม้หลินเวยจะเก็บเอกสารสำคัญทัน แต่ยังมีรอยเส้นบาง ๆ ที่ลากเชื่อมชื่อขุนนางไว้ไม่หมด เขาใช้นิ้วแตะรอยหมึกนั้น แล้วกล่าวเบา ๆ“ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง”“เพคะ”“เจ้ากำลังสืบผู้ใด”หลินเวยมองแผ่นหลั

“ฝ่าบาทต้องการคำตอบของฮองเฮา หรือคำตอบของคนที่นั่งร่วมโต๊ะกับพระองค์เพคะ”“ต่างกันอย่างไร”“ในฐานะฮองเฮา หม่อมฉันควรตอบว่าอย่ายุ่งกับราชสำนักฝ่ายหน้า”“แล้วในฐานะอีกอย่างหนึ่ง”หลินเวยสบตาเขา “แบ่งอำนาจโดยไม่ทำให้เขารู้สึกว่าถูกปลด”เยี่ยนจิ่งเฉินนิ่งฟัง“เริ่มจากย้ายแม่ทัพรองที่ภักดีต่อราชสำนักเข้าไปในกองทัพ ให้เหตุผลว่าแบ่งเบาภาระ จากนั้นหมุนเวียนเสบียง อาวุธ และคำสั่งผ่านกรมกลาโหมโดยตรง ไม่ให้ตระกูลเดียวควบคุมทุกอย่าง สุดท้ายจึงเลื่อนตำแหน่งคนในตระกูลบางคนเข้าราชสำนัก เพื่อให้พวกเขาอยู่ใกล้พระองค์แต่ห่างจากกองทัพ”“เจ้าจะให้รางวัลคนที่อาจเป็นภัย?”“ให้ตำแหน่งที่ดูสูง แต่ไม่มีทหารในมือ” หลินเวยตอบทันที “คนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าตำแหน่งกับอำนาจไม่ใช่สิ่งเดียวกัน”เยี่ยนจิ่งเฉินพยักหน้าเล็กน้อย “หากเขาไม่ยอม”“เช่นนั้นแปลว่าเขาต้องการทหารมากกว่าเกียรติ และความสงสัยของฝ่าบาทก็จะมีน้ำหนักขึ้น&rdquo

นางเงยหน้าขึ้นสบตาฮ่องเต้ “ส่วนอำนาจ...มีไว้เพื่อรักษาวงจรทั้งหมดนี้”เยี่ยนจิ่งเฉินถามต่อทันที “หากต้องเลือกเพียงอย่างเดียว”หลินเวยตอบโดยไม่ลังเล “ราษฎร”“เหตุใด”“เพราะเงินสร้างใหม่ได้ กองทัพสร้างใหม่ได้ ขุนนางเปลี่ยนใหม่ได้ แต่อาณาจักรที่ไม่มีราษฎร...”นางกล่าวช้า ๆ “ไม่มีผู้ใดให้ปกครอง”ศาลาทั้งหลังเงียบลง ฮ่องเต้ไม่ได้แสดงสีหน้า แต่แววตาเข้มขึ้นเล็กน้อย พระองค์ถามต่อ“หากราษฎรต่อต้านจักรพรรดิเล่า”หลินเวยยิ้มบาง “หากคนทั้งแผ่นดินต่อต้านผู้ปกครอง สิ่งแรกที่ควรถามไม่ใช่ว่าราษฎรผิด แต่คือจักรพรรดิพลาดตรงใด”เยี่ยนจิ่งเฉินหัวเราะเบา ๆ “เจ้ากล้าพูดจริง”“เพราะฝ่าบาทรับสั่งให้ตอบตามที่คิด”ฮ่องเต้หยิบหมากสีดำอีกเม็ดขึ้นมา“คำถามที่สอง ภัยแล้งกินเวลาสองปี คลังหลวงเหลือเงินเพียงครึ่งเดียว เจ้าจะเก็บภาษีเพิ่มหรือไม่”หลินเวยถามกลับอย่างสุภาพ “หม่อมฉันทูลถามได้ห

นางกำนัลลังเล“อาจเป็นคนของราชครูเกาหรือไม่เพคะ”“เขาไม่มีเหตุผลต้องเปิดเผย”กุ้ยเฟยลุกขึ้นเดินไปมา สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวง“เว้นแต่เขาต้องการให้ตระกูลหลี่รับความผิดแทนผู้อื่น”นางนึกถึงคืนที่คนของสนมทั้งสี่พบกันในห้องลับ แต่ละคนต่างรีบคว้าหลักฐานของตนโดยไม่พูดกันแม้แต่คำเดียว ยิ่งคิด กุ้ยเฟยยิ่งรู้สึกว่าไม่มีใครน่าไว้ใจ“เจาอี๋เคยติดต่อกับคนของกรมวัง”นางกล่าวเสียงเย็น“ซูเฟยก็ส่งจดหมายออกนอกวังหลายครั้ง”นางกำนัลถามอย่างระมัดระวัง“พระนางสงสัยว่าหนึ่งในสองคนนี้นำข่าวไปขายฮองเฮาหรือเพคะ”กุ้ยเฟยหรี่ตา “ข้ายังไม่รู้ แต่จากนี้ไป ห้ามส่งข่าวใดออกจากตำหนักโดยไม่ผ่านข้า”ขณะเดียวกัน ที่ตำหนักของเจาอี๋ นางกำลังอ่านกระดาษสั้น ๆ ที่หลันเซียงนำมาถวาย สีหน้าอ่อนโยนซึ่งรักษามาตลอดค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเย็นชา“คนของสำนักเครื่องหอมสารภาพแล้วหรือ”หลันเซียงรีบคุกเข่า“หม่อมฉันยังตรวจไม่ได้ว่าเป