All Chapters of เส้นทางสู่การเป็นเศรษฐี ของเด็กหญิงชาวนา: Chapter 91 - Chapter 100

เช้าวันต่อมาแม่เฒ่าซูเหนียงตื่นขึ้นมาพร้อมกับความไม่สบายใจ เมื่อพ่อเฒ่าเสิ่นและทุกคนในครอบครัวมาครบทุกคน ไม่รู้ว่านางรู้สึกผิดจากใจจริงหรือว่านางกลัวว่าวิญญาณร้ายจะมารังควานนางอีกครั้ง นางจึงได้เล่าความจริงให้พ่อเฒ่าเสิ่นฟัง จากนั้นนางนำจี้หยกที่นางเก็บซ่อนเอาไว้อย่างดีมามอบให้พ่อเฒ่าเสิ่นเพื่อที่จะให้พ่อเฒ่าเสิ่นนำไปมอบให้กับเสิ่นเทียนหยาง “ตาเฒ่า ข้าขอโทษเจ้า ข้าผิดต่อเจ้า ข้าทำผิดมากมาย ตอนนั้นหงอีลูกของเราป่วย เพราะบ้านเราไม่มีเงินข้าพาเขาเดินเท้าจะเข้าเมืองไปหาหมอแต่เขาตายระหว่างทาง ข้าพบเข้ากับหญิงที่มีฐานะดีคนหนึ่งคลอดลูกท่ามกลางซากศพมากมาย ข้าเองไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้น ในสถานการณ์เช่นนั้นเทียนหยางกลับมีชีวิตรอดแต่หงอีของข้า หงอีของข้ากลับต้องมาตาย ข้ารู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมต่อข้าและหงอี ข้าเอาหงอีไปฝังเอาไว้จากนั้นข้าก็ลากนางไปฝังทั้งเป็น เดิมทีเรื่องนี้ข้าลืมไปแล้ว ความลับนี้ข้าเก็บเอาไว้ข้าตั้งใจจะให้มันตายไปพร้อมกับข้า แต่ผู้ใดจะรู้ว่าวิญญาณของหญิงผู้นั้นจะมาทวงแค้นกับข้า เหตุใดนางถึงได้มาตอนนี้ในเมื่อเวลาล่วงเลยไปสามสิบปีแล้ว ข้าไม่รู้ว่าผู้ใดไปขุดหลุมห

หลังจากใช้เวลาเดินทางสองวันสองคืน ในเช้าวันที่สามเสิ่นอิงอิงก็เดินทางมาถึงค่ายทหารที่เมืองชายแดนในตอนเช้าตรู่ ทหารยามที่ทำหน้าที่รักษาประตูเมื่อเห็นคุณชายน้อยขี่ม้าสีดำตัวใหญ่มาหยุดที่หน้าประตูค่าย รู้สึกประหลาดใจมาก ปกติแล้วจะไม่มีเด็กอายุสิบกว่าขวบปีมาที่นี่ เสิ่นอิงอิงไม่ได้สนใจว่าทหารเหล่านี้จะมีความคิดเห็นเช่นไร นางแจ้งความประสงค์ของการมาในครั้งนี้ทันที “พี่ชายทั้งสองคน ข้ามาพบท่านแม่ทัพมู่หรงจิ่ง พวกท่านช่วยแจ้งท่านแม่ทัพด้วยว่าข้าเสิ่นอิงอิงมาขอพบ”“ตกลง เจ้ารอสักครู่ ข้าจะไปแจ้งท่านแม่ทัพ”“ขอบคุณพวกท่านมาก”ทหารยามวิ่งไปยังกระโจมที่เป็นที่พักของมู่หรงจิ่งและรายงานทันที “นายกองสวี มีคนมาขอพบท่านแม่ทัพ ตอนนี้ข้าให้รออยู่ด้านนอกค่าย คนที่มาเป็นเด็กอายุไม่เกินสิบสามปี นางให้แจ้งว่า เสิ่นอิงอิงมาขอพบ”“เจ้ารอสักครู่ข้าจะไปเรียนท่านแม่ทัพ”“ขอบคุณนายกองสวี่ขอรับ”สวีเหลียงเจี๋ยเข้าไปในกระโจมที่ตอนนี้มู่หรงจิ่ง หวังอี้เฉิน และกุนซือหลัวจิ้งกำลังหาร

หลังจากผ่านการชำระล้างไขกระดูก เสิ่นอิงอิงหาตำราฝึกยุทธ์ที่เหมาะสมกับทั้งสามคนมามอบให้พวกเขาฝึก หมอเซี่ยยังตามตื้อให้นางรับเขาเป็นศิษย์ เสิ่นอิงอิงทนการรบเร้าไม่ไหวจึงได้หนีออกไปเที่ยวรอบ ๆ ค่ายทหาร โดยมีมู่หรงจิ่งกับหวังอี้เฉินไปด้วย ด้านหลังของค่ายทหารติดกับภูเขา มีลำธารสายเล็กไหลผ่าน แต่ทว่ากลับปล่อยที่ดินให้รกร้างไม่ได้สร้างประโยชน์อันใด เสิ่นอิงอิงเห็นแบบนี้แล้วรู้สึกว่าน่าเสียดายมาก“ลุงใหญ่ ท่านเคยคิดหรือไม่ว่า หากวันหนึ่งยุ้งฉางหลวงไม่มีเสบียงอาหารมากพอที่จะเลี้ยงกองทัพได้ หรือสักวันหนึ่งอาจจะมีขุนนางโกงกินไม่ส่งเสบียงให้พวกท่าน แล้วกองทัพของพวกท่านจะทำเช่นไร จะกินอันใด แล้วในยามสงครามจะเอาแรงที่ไหนไปสู้ อย่าลืมว่ากองทัพต้องเดินด้วยท้องนะเจ้าคะ”“เหตุใดหลานถึงได้ถามเช่นนี้เล่า เอาจริง ๆ ไม่มีผู้ใดเคยคิด แม้แต่ลุงเองไม่เคยคิดถึงจุดนี้เลย”“ท่านลุง มันจะดีมากหากกองทัพมียุ้งฉางของกองทัพเอง นอกจากจะแบ่งเบาพระคลังหลวงแล้วยังสามารถมีเสบียงอาหารเพียงพอและสามารถนำมาใช้ในเวลาขาดแคลน ท่านดูที่ดินตรงนี้ ปล่อยทิ้งร้างเอาไว้เหตุใดไม่นำมา

“เฟยอวี่ข้าจะปล่อยพวกเขาไปก่อนวันนี้ หากข้าไม่รีบกลับบ้านแล้วล่ะก็ข้าจะทำให้พวกเขาทุกข์ทรมานแน่”“ให้เสี่ยวมาวเกอเกอมาจัดการสิ คำสาปเจ็ดราตรีช่วยลดปัญหาได้มาก ที่สำคัญคนชั่วจะได้รับผลกรรมที่ตัวเองก่อเอาไว้ โดยที่พวกเราไม่ต้องลงมือทำอันใดเลย แบบนี้ไม่ดีรึ พวกเราแค่นั่งดูพวกเขาค่อย ๆ คายความลับออกมา”“แต่ก่อนที่จะให้คนพวกนี้พบกับฝันร้าย ข้าต้องไปเอาสินเดิมของแม่พี่รองมาก่อน อีกอย่างคนพวกนี้ทรมานแค่เจ็ดราตรีก็จะตายไป ตายง่ายเกินไป ทรมานน้อยเกินไป เจ้าเห็นหรือไม่ แม่เฒ่าซูเหนียงตายง่ายเกินไป ข้าไม่ต้องการให้พวกเขาตายง่าย ๆ ข้าอยากให้พวกเขาต้องทุกข์ทรมาน อยากตายก็ตายไม่ได้ ข้าอยากให้พวกเขาได้รู้ว่าความรู้สึกที่อยู่ไม่สู้ตายเป็นเช่นไร”“ถ้าเช่นนั้นพวกเรากลับบ้านกันก่อนแล้วค่อยไปปรึกษาเสี่ยวมาวเกอเกอดีหรือไม่”“ดี เจ้าเร่งฝีเท้าเลย ไม่ต้องผ่านอำเภออันหยาง พวกเราจะกลับทางลัด จะได้ถึงเร็วหน่อย”“ได้เลย เจ้านั่งให้ดีล่ะ”เสิ่นอิงอิงกลับมาถึงหมู่บ้านในที่สุด ท่านแม่ของนางกำลังซ่อมแ

เสิ่นอิงอิงไม่ได้รู้เลยว่าของเล็กน้อยที่นางมอบให้ลูกพี่ลูกน้องนั้นจะสร้างความตกใจให้กับพวกเขาเป็นอย่างมาก ตอนนี้ข้าวสาลีฤดูหนาวก็ปลูกเสร็จแล้ว บ้านใหม่ทั้งห้าหลังก็สร้างเสร็จแล้ว นอกจากนั้นเสิ่นอิงอิงยังสร้างบ้านเพิ่มอีกหนึ่งหลังใช้สำหรับเป็นที่อยู่อาศัยของนางเอง ส่วนเรือนเดิมของนางนั้น นางยกให้เฉินจวิ้นอวี้ไปแล้ว ตอนนี้นางกำลังยุ่งวุ่นวายอยู่กับการปลูกอ้อย ที่ดินทั้งสองหมู่ที่ซื้อมาใหม่นั้น นางใช้ปลูกอ้อยทั้งหมด ตอนนี้ที่ดินเกือบครึ่งของหมู่บ้านเสิ่นเจียชุนนั้นเป็นของเสิ่นอิงอิงแต่เพียงผู้เดียว เสิ่นเทียนหยางยังได้ไปซื้อที่ดินที่เคยเป็นของตระกูลเสิ่นเอาไว้ รวมถึงบ้านหลังเก่าด้วย เป็นเพราะเขาเสียดายที่นาดีหลายสิบหมู่ ในเมื่อพ่อเฒ่าเสิ่นขายคืนให้หมู่บ้านเสิ่นเทียนหยางจึงไปซื้อต่อกับหัวหน้าหมู่บ้านมาเป็นของตนเอง ที่นาดีเหล่านี้เขาให้ชาวบ้านเช่าทำกิน เขาไม่ได้ลงมือทำเอง เพียงแค่ดูแลที่ดินของลูกสาวเขาก็มีงานล้นมือในแต่ละวันแทบไม่มีเวลาว่างเลย “ท่านพ่อ ตอนนี้บ้านใหม่สร้างเสร็จแล้วพวกเราควรย้ายเข้าไปอยู่ได้แล้วเจ้าค่ะ ส่วนบ้านเดิมหลังนี้ก็ให้คนมารื้อออกจะได