All Chapters of เส้นทางสู่การเป็นเศรษฐี ของเด็กหญิงชาวนา: Chapter 101 - Chapter 110

ทุกวันนี้ชินอ๋องยังโทษตัวเองว่าในตอนนั้นเขาไม่แข็งแกร่งพอที่จะปกป้องตัวเองและครอบครัวได้ ทำให้พระชายาและบุตรได้รับความไม่เป็นธรรม สุดท้ายแล้วก็ไม่สามารถรักษาบุตรของตัวเองเอาไว้ได้ พระชายาล้มป่วยสูญเสียจิตวิญญาณ เหมือนตายทั้งเป็น ถึงแม้ว่าจะมีชีวิตอยู่ในตอนนี้แต่ทว่าจิตใจของนางกลับไม่รู้สึกอันใดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกยินดี ความรู้สึกเสียใจ เพราะการสูญเสียบุตรในครรภ์ ทำให้นางสะเทือนใจเหมือนเป็นคนตายที่ยังหายใจอยู่เพียงเท่านั้น ในขณะที่เสิ่นเทียนหยางกลัวว่าตัวเองจะเกิดมาท่ามกลางการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นของตระกูลใหญ่ ชินอ๋องเองก็ภาวนาทุกวันขอให้มีปาฏิหาริย์ให้ลูกชายของตัวเองมีชีวิตอยู่ ถึงแม้ว่าในตอนนั้นเขาจะพบกับศพทารกที่ถูกฝังเอาไว้ข้าง ๆ ภรรยา แต่ความรู้สึกรักและผูกพัน สายใยของพ่อลูกกลับไม่มีเลย ชินอ๋องไม่ได้รู้สึกเสียใจถึงแม้ว่าจะเห็นทารกไม่หายใจแล้วก็ตามที ในใจไม่ยอมรับและไม่เคยยอมรับจนถึงตอนนี้ เขาเองก็พยายามส่งคนออกไปสืบหาความจริงแต่กลับไม่ได้คำตอบอันใด ถึงตอนนี้เขายังทิ้งคนเอาไว้ที่หยางโจว หากว่าสักวันหนึ่งจะตามหาลูกชายของเขาพบ ที่เมืองชายแดน มู่หรงจิ

 และทุกครั้งที่สำนักศึกษาปิดพี่ชายทั้งสี่คนของนางก็จะได้รับการฝึกฝนเช่นเดียวกัน เพียงแต่พวกเขามีสภาพที่ดูดีกว่าสองพี่น้องบ้านมู่ อาจจะเป็นเพราะว่าพวกเขาถูกฝึกเช่นนี้มาเป็นเวลานานแล้ว แม้แต่อาเขยเองก็มีสภาพไม่ต่างกัน ส่วนคนที่ไม่ต้องได้รับการฝึกเช่นนี้ก็คืออาหญิงของพวกเขา น้องสาวบอกเอาไว้ว่าท่านแม่คือคนที่พวกเขาจะต้องปกป้องให้ดี นางจะต้องเป็นคนที่ได้รับความสะดวกสบายและปลอดภัยที่สุด หากผู้ใดกล้าแตะนางแม้แต่ปลายเส้นผม ก็อย่าหวังว่าชีวิตนี้จะได้อยู่อย่างสงบสุขเลย นับตั้งแต่ปลูกข้าวสาลีฤดูหนาวตอนนี้ใกล้ถึงเวลาเก็บเกี่ยวแล้ว ที่นาของชาวบ้านเต็มไปด้วยข้าวสาลีที่เริ่มสุก ท้องทุ่งนาฉาบไปด้วยสีเหลืองทอง ข้าวสาลีมีขนาดรวงที่ใหญ่ยาวและเมล็ดข้าวอวบอ้วน แม้แต่คนที่ไม่เคยสนใจว่าข้าวสาลีที่พวกเขากินนั้นปลูกเช่นไร และมีวิธีการเก็บเกี่ยวเช่นไร ยังรู้สึกตื่นเต้น เดิมทีสองพี่น้องบ้านมู่จะเดินทางกลับเมืองหลวง แต่พอพวกเขาเห็นความเปลี่ยนแปลงของทุ่งข้าวในนาของบ้านอาหญิงและของชาวบ้าน ทำให้ทั้งสองรั้งอยู่ที่หมู่บ้านเสิ่นเจียชุนต่อเพื่อเข้าร่วมการเก็บเกี่ยวข้าวสาลีฤดูหนาว 

“ได้สิ ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอันใด ขอแค่จัดการได้เรียบร้อยเมื่อไหร่ให้รีบบอก แต่ข้าอยากให้เรียบร้อยก่อนสอบระดับอำเภอที่จะมาถึงในปีหน้านี้”“ขอรับ ข้าจะรีบจัดการให้เรียบร้อย”“นายท่านเสิ่นเป็นพ่อที่แข็งแกร่งมาก และจิตใจดี หากคนอื่นคงไม่อยากเอาลูกคนอื่นมาเป็นลูกของตัวเอง อีกทั้งยังส่งเสียให้เขาได้เรียนหนังสืออีก”“ในเมื่อเขามีพรสวรรค์ด้านการเรียน ข้าทำได้เพียงส่งเสริมเขาขอรับ อีกอย่างเงินที่ส่งให้พวกเขาได้เรียน เป็นน้องสาวของเขาขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรขายทั้งนั้น เป็นน้องสาวของพวกเขาที่ส่งเสียให้พี่ชายได้เรียนหนังสือ ข้ากับแม่ของพวกเขาเพียงแค่ส่งเสริมและสนับสนุนเท่านั้น” “ลูกสาวของท่านความคิดนางกว้างขวางกว่าพวกเราที่เป็นผู้ใหญ่กว่านางเสียอีก”“ที่วันนั้นข้าถามท่านว่ารับสตรีเข้าศึกษาหรือไม่ ข้าคิดเช่นนั้นจริง ๆ เพราะพี่ชายของนางเทียบนางไม่ได้สักคน”“ห้องพักของพวกท่านทั้งสอง คงจะเรียบร้อยแล้ว ประเดี๋ยวข้าจะพาพวกท่านไปพักผ่อนรออาหารเย็น ได้เวลาแล้วข้าจะให้ เยว่อันไปแจ้งขอ

หลังจากคหบดีซ่งและภรรยาของเขาตายไป เมิ่งซินอวี่ก็หันมาเล่นงานซ่งอวี้โดยให้เฉินอี้เฉิงวางยาพิษนาง พิษชนิดนี้ไร้สีไร้กลิ่น เมื่อผสมเข้ากับอาหารหรือน้ำดื่ม พิษจะค่อย ๆ สะสมในร่างกายแล้วตายไปในที่สุด หลังจากซ่งอวี้ตายได้ไม่นาน เฉินอี้เฉิงก็แต่งเมิ่งซินอวี่เข้ามาเป็นภรรยา และมีลูกชายด้วยกันสองคนคือ เฉินจิ่งซานที่อายุน้อยกว่าเฉินจวิ้นอวี้เพียงสองเดือนเท่านั้น ลูกชายคนที่สองคือ เฉินจิ่งซวน ที่อายุน้อยกว่าเฉินจวิ้นอวี้สองปี หลังจากเฉินอี้เฉิงแต่งซ่งอวี้เข้าบ้านตระกูลเฉินมาได้ไม่นานเขากับเมิ่งซินอวี่ก็เริ่มดำเนินแผนการที่วางเอาไว้ ในที่สุดก็สามารถกำจัดซ่งอวี้และตระกูลซ่งออกไปได้หมด ส่วนเฉินจวิ้นอวี้นั้นถือว่าเป็นกาฝากของตระกูลเฉิน เมิ่งซินอวี่เมื่อแต่งเข้าตระกูลเฉินมานางย่อมต้องการให้ลูกของนางได้รับทุกสิ่งทุกอย่างไม่ต้องแบ่งให้ใคร นางคิดเสมอว่าหากไม่มีซ่งอวี้นางและเฉินอี้เฉิงคงแต่งงานกันและใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนานแล้ว ลูกของนางคงไม่ถูกตราหน้าว่าเป็นลูกเมียน้อย ถึงแม้ตอนนี้นางจะกลายมาเป็นฮูหยินเอกเฉินแล้วก็ตามที เพราะซ่งอวี้เป็นทายาทคนเดียวของคหบดีซ่งที่ร่ำรวยเป็นอั

ไม่ใช่ว่าตอนนี้พ่อของเมิ่งซินอวี่กำลังวิ่งเต้นเรื่องเลื่อนขั้นเลื่อนตำแหน่งอยู่รึ ไหนจะหลักฐานการทำความผิดของพี่ชายของเมิ่งซินอวี่อีก ในเมื่อลงมือแล้วก็ทำให้สะอาดไปเลยเสียดีกว่า เสิ่นอิงอิงเรียกเสี่ยวจินกับเสี่ยวมาวให้ไปกับนางอีกครั้ง เพราะไม่รู้ว่าจวนเมิ่งอยู่ที่ใดทำให้พวกเขาหลงทางอยู่นาน จนในที่สุดก็ต้องถอดใจคิดว่าพรุ่งนี้เช้าจะไปสอบถามหาที่ตั้งของจวนเมิ่งแล้วค่อยลงมือตอนกลางคืนจะดีกว่า  ก็พอดีประจวบเหมาะกับสองสามีภรรยาที่จะเริ่มตื่นเต้นผจญภัยไปในแดนฝันของพวกเขา ส่วนคนจวนเมิ่งคงต้องให้คายความจริงออกจากปากและปล่อยให้เจ้าหน้าที่ทางการจัดการ เรื่องเหล่านี้นางจะไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวในการลงโทษ นางแค่ส่งหลักฐานต่าง ๆ ของพวกเขาให้กับเจ้าเมือง เท่านี้เรื่องทุกอย่างก็จะได้รับการจัดการ ส่วนนางก็จะเดินทางกลับบ้านไปกินอาหารอร่อย ๆ ฝีมือท่านแม่และเตรียมตัวเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อร่วมงานแต่งของพี่ใหญ่มู่หรงเซียว ก่อนออกเดินทางนางคิดว่าจะต้องเอาสมุนไพรไปขายอีกสักรอบ พอถึงเมืองหลวงแล้วค่อยหาลู่ทางนำสมุนไพรล้ำค่าออกมาขาย เสิ่นอิงอิงวางแผนจะซื้อจวนในเมืองหลวงทั้