All Chapters of เส้นทางสู่การเป็นเศรษฐี ของเด็กหญิงชาวนา: Chapter 81 - Chapter 90

“ไม่รังเกียจ พวกเราจะรังเกียจได้เยี่ยงไร ของดี ๆ เช่นนี้ เอาล่ะพวกเราออกเดินทางกันได้”การเดินทางจากอำเภอหยางโจวถึงเมืองหลวงใช้เวลาอย่างน้อยสิบวัน ถ้าเร่งเดินทางก็อาจจะไปถึงภายในแปดวัน คนของสำนักคุ้มภัยที่ทำหน้าที่ขนสินค้าไปส่งนั้นพวกเขาย่อมเดินทางด้วยความรวดเร็วเพื่อให้สินค้าถึงที่หมายโดยเร็ว สำนักคุ้มภัยครั้งนี้พวกเขาค่อนข้างแปลกใจที่ผู้ว่าจ้างนั้นให้พวกเขาขนข้าวสาลีไปส่งที่เมืองหลวง ถึงแม้จะเป็นข้าวสาลีพวกเขาก็ต้องปกป้องสินค้าให้ดี ข้าวสาลีคุณภาพดีหนึ่งพันชั่ง แป้งสาลีอย่างดีอีกห้าร้อยชั่ง ถือว่าเป็นสิ่งที่มีค่าเหนือสิ่งอื่นใดในเวลานี้เช่นเดียวกัน  “หัวหน้า ครั้งนี้สินค้าของพวกเราเป็นอาหาร ผู้ว่าจ้างของพวกเราใจดีมากนะขอรับ ทั้ง ๆ ที่พวกเขาเพิ่งประสบปัญญาภัยแล้ง ปีนี้เพิ่งทำการเพาะปลูกได้เมื่อเก็บเกี่ยวยังมีน้ำใจส่งอาหารไปให้ญาติ หากเป็นผู้อื่นคงไม่ใจดีแบ่งอาหารของตัวเองให้ผู้อื่น” “แม่หนูน้อยคนนั้นใจดี ใจกว้าง พ่อแม่ของนางเลี้ยงนางมาอย่างดี ข้าเองก็อยากจะมีลูกสาวที่ทั้งน่ารักและมีเหตุผลเช่นกันเพีย

หนึ่งเดือนผ่านไปบ้านของนางก็สร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว บ้านทั้งห้าหลังถูกสร้างขึ้นและวางเรียงกันเป็นวงกลม รอบ ๆ บ้านทั้งห้าหลังเต็มไปด้วยผลไม้ที่เสิ่นอิงอิงปลูกเอาไว้ นอกจากผลไม้แล้วยังมีแปลงผักสวนครัว หลังจากย้ายเข้าบ้านใหม่บ้านหลังเก่าถูกรื้อออก  เสิ่นเทียนหยางปรับพื้นที่สำหรับปลูกผักและปลูกผลไม้เพิ่มขึ้นจากนั้นก็ทำถนนเข้าไปจนถึงบ้านใหม่ ถนนนี้ปูด้วยหินสีฟ้าเหมือนถนนในเมือง พื้นที่ปลูกบ้านยี่สิบหมู่เสิ่นเทียนหยางจ้างชาวบ้านมาช่วยกันสร้างกำแพงหินสูงสองหมี่ (2เมตร) ล้อมรอบพื้นที่ทั้งหมด ประตูบ้านสร้างด้วยไม้สนแดงสูงสองหมี่เช่นเดียวกัน ซุ้มประตูมุงด้วยกระเบื้องสีฟ้า หลังจากสร้างบ้านเสร็จเรียบร้อย กำแพงถูกสร้างขึ้น เมื่อกำแพงสร้างเสร็จแล้วคนนอกก็ไม่สามารถเข้าไปในบ้านของพวกเขาโดยพลการได้อีกแล้ว เรื่องนี้ทำให้แม่เฒ่าซูเหนียงทั้งโมโหทั้งอิจฉา นางไม่คิดว่าลูกชายที่นางไม่ต้องการจะมีความเจริญก้าวหน้ามากขนาดนี้ เสียดายตอนนี้ก็ทำอันใดไม่ได้แล้ว ยิ่งนางได้รู้ว่าลูกสะใภ้ที่นางเกลียดชังมีพี่ชายอยู่ที่เมืองหลวงด้วยแล้วนางก็ยิ่งทั้งเกลียดทั้งอิจฉา &

“เฟยอวี่ เจ้าว่าข้าดวงซวยหรือไม่ เดิมทีข้าก็ไม่ใช่คนของโลกนี้ พอข้าตายไปก็มาโผล่ที่นี่ วิญญาณของข้ามาอยู่ในร่างเสิ่นอิงอิงคนนี้ที่มีชีวิตสุดรันทด ข้าต้องพยายามทำทุกอย่างให้ครอบครัวดีขึ้นแต่ก็ยังไม่สามารถหลุดพ้นจากยายแม่มดแก่คนนี้ หากข้าลงมือกับนางข้าก็กลัวท่านพ่อเสียใจ ไหน ๆ ข้าก็กลายมาเป็นลูกสาวของเขาแล้วนี่ ข้าได้แต่อดทนอดกลั้น”“คนเลวย่อมมีจุดจบไม่ดี เจ้าอย่าโมโหไปเลยน่า ไหน ๆ เจ้าก็ยอมรับพวกเขาเป็นครอบครัวแล้ว ที่สำคัญเจ้าบอกว่าเจ้ากลับไปไม่ได้แล้ว เจ้าก็ต้องทำใจยอมรับไม่ใช่รึ มีวิธีอีกมากมายที่จะเอาคืนแม่เฒ่าคนนั้น เจ้าไม่ให้เสี่ยวมาวเกอเกอไปจัดการเล่า หรือจะให้ต้าเฮยเกอเกอไปก็ดี ถ้าให้ข้าไปนางคงไม่กลัวข้า” “ข้าเห็นด้วย แต่เรื่องที่นางตัดความสัมพันธ์กับอาหญิงข้าคงต้องบอกท่านพ่ออยู่ดี”“เรื่องสำคัญจำเป็นต้องบอกก็ต้องบอกอยู่ดี”“ตายแล้ว ! ข้าลืมไปเสียสนิทเลย ข้าลืมให้ท่านลุงใหญ่กับท่านลุงอี้เฉินกินยาชำระไขกระดูก ข้าคงต้องไปที่เมืองชายแดนสักเที่ยวแล้ว”“ไปสิข้าจะไปกับ

 วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเพราะเสิ่นอิงอิงฝึกพวกเขาอย่างเข้มงวด ในที่สุดเฉินจวิ้นอวี้ก็เลื่อนระดับขั้นหลอมรวมกายาขั้นสูงได้สำเร็จ เหลือเพียงอีกไม่กี่ก้าวก็จะเลื่อนระดับเป็นระดับสร้างรากฐานแล้ว ที่เขาเลื่อนระดับเร็วเช่นนี้เพราะเสิ่นอิงอิงปรับเวลาในค่ายกลให้เร็วกว่าข้างนอกค่ายกล หนึ่งวันเท่ากับหนึ่งปี ในวันที่หกเสิ่นอิงอิงก็ให้พวกเขาหยุดฝึกฝน เตรียมตัวกลับสำนักศึกษาในวันพรุ่งนี้ “ข้าไม่เคยคิดเลยว่าคนที่เกิดมาแล้วไม่มีผู้ใดต้องการเช่นข้าจะได้รับโอกาสนี้”“ในเมื่อมีโอกาสเจ้าก็รีบคว้าเอาไว้ ไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะ”“ขอรับพี่ใหญ่อัน”เสิ่นอิงอิงเดินตามหาเสิ่นเทียนหยางกับหานหลิวอิงไปทั่วบ้านเพราะวันนี้นางมีเรื่องจะหารือกับท่านพ่อเรื่องให้รับเฉินจวิ้นอวี้เป็นบุตรบุญธรรม นางเดินหาอยู่หลายรอบก็พบแต่เพียงท่านแม่ที่กำลังดูแลแปลงผักหลังบ้าน “ท่านแม่ ท่านพ่อเล่าเจ้าคะ”“พ่อของเจ้าไปบ้านไป๋น่ะ เจ้าหาท่านพ่อของเจ้าทำไมกัน”“ข้ามีเรื่องจะหารือกับท่านพ่อเจ้าค่ะ&rdquo

“ป้าเฉียน ท่านรู้หรือไม่เกิดอันใดขึ้นกับบ้านเสิ่นกัน เหตุใดแม่เฒ่าซูเหนียงถึงได้กรีดร้องในยามค่ำคืน ดึก ๆ ดื่น ๆ คนอื่นกำลังนอนหลับฝันแต่ต้องมาตกใจตื่นเพราะเสียงกรีดร้องของนาง”“ข้าเองก็ไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอันใดขึ้น แต่ว่าข้าได้ยินหมอหลูบอกว่านางได้รับการกระทบกระเทือนทางจิตใจ”“อย่างนางนั่นน่ะรึจะได้รับการกระทบกระเทือนจิตใจ ข้าว่านางไม่ไปกระทบกระเทือนจิตใจผู้อื่นก็นับว่าดีแล้ว หากคนเราทำแต่ความดียังจะต้องกลัวผีมาเคาะประตูยามค่ำคืนอยู่รึ นี่ไม่ใช่เพราะนางทำชั่วมามาก ผีก็เลยมาเคาะประตูบ้านนางตอนดึก ๆ หรือเยี่ยงไร” แม่หม้ายหลี่ “ที่เจ้าพูดมาก็ถูก นางกรีดร้องว่าอย่าเข้ามา อย่าเข้ามานะ ข้าไม่มีอันใดต้องคืนให้เจ้า ข้าได้ยินมาเช่นนี้จริง ๆ เจ้าว่านางไปเอาอันใดของผู้อื่นมากัน แต่ด้วยนิสัยอย่างนางก็ไม่น่าแปลกใจอันใด ปกตินางชอบเอาเปรียบผู้อื่นและเป็นคนเห็นแก่ได้มาตลอด" ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้าน“ที่เจ้าพูดมาก็มีเหตุผลนะ พวกเจ้าดูนางทำกับครอบครัวเทียนหยางสิ” ป้าเฉียนทางด้านเสิ่นอิงอิงตอนนี้กำลังเต