All Chapters of เส้นทางสู่การเป็นเศรษฐี ของเด็กหญิงชาวนา: Chapter 111 - Chapter 120

“ท่านพ่อ จะทำเช่นไรดีขอรับ หากเรื่องนี้ไปถึงหูท่านเจ้าเมืองพวกเราจบสิ้นแน่”“ข้าเองก็ไม่รู้ ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือผู้ใด ตอนนี้พ่อได้ยินมาว่าน้องสาวของเจ้าเกิดเรื่อง แต่ทว่าพวกเราไม่สามารถไปเยี่ยมนางได้”“เหตุใดเล่าขอรับ” “ก็เพราะนางกับน้องเขยของเจ้าไม่รู้เกิดบ้าอันใดขึ้นมาถึงได้ลุกขึ้นมาตบตีอีกทั้งยังพล่ามเรื่องที่ตัวเองเคยทำเมื่อก่อน ไหนจะเรื่องตระกูลซ่งและเจ้าเด็กจวิ้นอวี้นั่นอีก สถานการณ์ตอนนี้พ่อคิดว่ามีคนตีกรอบพวกเรา แต่จะเป็นผู้ใด ถึงได้มีความสามารถเช่นนี้ หรือเจ้าไปทำให้ผู้ใดขุ่นเคืองใจรึ”“ท่านพ่อ ข้าจะไปรู้ได้เยี่ยงไรขอรับ ข้าเองนอกจากส่งคนไปจัดการเจ้าเด็กนั่นกับอำนวยความสะดวกให้น้องสาวนิดหน่อย นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีแล้ว”“เจ้าแน่ใจนะ ว่าไม่ได้ไปยั่วยุคนที่ไม่สมควรยั่วยุเข้า”“แน่เสียยิ่งกว่าแน่อีกขอรับ”หลังจากที่เจ้าเมืองสืบทราบแน่ชัดพร้อมด้วยพยานและหลักฐานมัดตัวสองพ่อลูก เจ้าหน้าที่ทางการจึงได้เข้าจับกุม ทั้งสองพ่อลูกถูกปลดออกจากตำแหน่งเพ

“พี่รอง ท่านไม่เป็นไรนะเจ้าคะ”“ไม่เป็นไร ข้าจะเป็นอันใดได้ ข้าดีใจมากต่างหาก ในที่สุดพวกเขาก็ได้รับกรรมที่ก่อเอาไว้”“เช่นนั้นก็ดีเจ้าค่ะ ต่อให้ท่านไม่มีใคร ยังมีพวกเรานะเจ้าคะ พวกเราคือครอบครัวของท่าน”“ขอบใจน้องสาว ขอบคุณท่านพ่อมากขอรับ ข้าเองก็ดีใจมากที่ได้มาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวเหมือนกับพี่ใหญ่ที่ข้าเคยอิจฉาเขามาตลอด”“เจ้าไม่ต้องอิจฉาพี่ใหญ่เจ้า เขาเองพบเจอความโหดร้ายมาไม่ต่างจากเจ้า ตอนนั้นที่พวกเราเจอเขานอนอาบเลือดอยู่กลางป่า กลัวว่าเขาจะไม่มีชีวิตรอดกลับมาด้วยซ้ำ”“ขอรับ ท่านพ่อ แต่ทรัพย์สินพวกนั้นข้าไม่อยากได้ จวนหลังนั้นข้าอยากขายคืนให้ทางการขอรับ สถานที่โสมมเช่นนั้นข้าไม่อยากเห็น ส่วนเรือนที่ข้ากับท่านแม่เคยอาศัยอยู่ข้าอยากรื้อออกขอรับ”“ตามใจเจ้าเถอะ น้องสาวเจ้าซื้อจวนเอาไว้แล้วไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีที่อยู่”“ขอรับท่านพ่อ”“พี่รอง ความจริงแล้วข้าแอบเข้าไปขโมยทรัพย์สินที่จวนเฉินมา ของพวกนั้นแต่เดิมเป็นของท่านแม่ท่า

พี่ชายทั้งสี่คนต่างช่วยกันสับเนื้อกวาง เสิ่นเทียนหยางเป็นคนปรุงรสตามสัดส่วนที่เสิ่นอิงอิงกำหนด ส่วนหานหลิวอิงนั้นคอยแนะนำอยู่ข้าง ๆ พวกเขา เสิ่นอิงอิงเข้าป่าล่าสัตว์และเก็บน้ำผึ้งป่า โดยนางให้ต้าเฮยเป็นคนช่วยนางหาน้ำผึ้ง เพราะเรื่องนี้ทำให้ต้าเฮยบ่นอุบอิบ ต้าเฮยนั้นชอบอยู่ในมิติมากกว่าอยู่ข้างนอก ตลอดเวลามันจึงไม่เคยออกมาเลยแต่ครั้งนี้เสิ่นอิงอิงให้มันออกมาช่วยหาน้ำผึ้ง จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ต้าเฮยบ่นพึมพำตลอดเวลา กลิ่นเนื้อกวางแผ่นนั้นหอมตลบอบอวลไปทั่วลานบ้านทำให้คนที่ผ่านไปผ่านมาสงสัยว่าเสิ่นเทียนหยางทำอาหารอันใดกันมันช่างหอมยิ่งนัก นอกจากจะมีพี่น้องบ้านเสิ่นแล้วยังมีไป๋เฉียนโจว ฟู่หมิง ที่พาภรรยาของพวกเขามาช่วยทำเนื้อกวางแผ่นในครั้งนี้ด้วย นอกจากจะมีเนื้อกวางแผ่นแล้ว เสิ่นอิงอิงยังให้ท่านพ่อไปซื้อไส้อ่อนหมูที่แผงขายหมูในอำเภอ นางอยากจะทำกุนเชียงเพื่อนำไปเป็นของฝาก นอกจากไส้หมูแล้วยังมีเครื่องเทศมากมายหลายชนิด  เดิมทีเสิ่นอิงอิงตั้งใจจะออกเดินทางในอีกสองวันข้างหน้าแต่ทว่าตอนนี้จะต้องเลื่อนเวลาออกเดินทางเพราะสิ่งที่ต้องทำมีมากเกินไป เกรงว่าจะทำไม่ทัน น

“พวกเขาเป็นเด็กดี ที่สำคัญพวกเขากำลังจะเข้าร่วมการสอบในฤดูใบไม้ผลิปีนี้พะย่ะค่ะ ทั้งสี่คนเป็นเด็กที่เรียนดีมากพะย่ะค่ะ”“ดี ดี ดี ดียิ่งนัก เราหวังว่าน้องเขยของเจ้าจะเป็นโอรสของเสด็จอาเล็กจริง ๆ”“กระหม่อมมั่นใจเก้าในสิบส่วนพะย่ะค่ะ”“ดี เช่นนั้นเราจะส่งสารถึงเสด็จอา ให้ส่งคนไปตรวจสอบ ขอบใจเจ้าที่บอกเรานะ”“ด้วยความยินดีพะย่ะค่ะ กระหม่อมขอตัวก่อน”ในระหว่างที่เสิ่นอิงอิงกำลังเดินทางไปเมืองหลวงนั้น ชินอ๋องหนานกงเทียนฉีก็ได้ส่งคนไปที่หมู่บ้านเสิ่นเจียชุนเพื่อตรวจสอบทันทีที่เขาได้รับสารจากฮ่องเต้ เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเสิ่นเทียนหยางจะเป็นโอรสของเขาจริง ๆ นั่นถือว่าเป็นเรื่องที่ดีมาก หลังจากได้อ่านจดหมายที่ฮ่องเต้ส่งมา  หนางกงเทียนฉีเองก็รู้สึกว่าครั้งนี้จะต้องเป็นเรื่องจริงแน่นอน ที่ผ่านมาเขาไม่เคยเชื่อว่าโอรสของเขาได้ตายไปแล้ว เขาเชื่อเสมอว่าจะต้องเกิดเรื่องเข้าใจผิดขึ้น เพราะศพเด็กที่เขาพบในวันนั้นดูแล้วน่าจะคลอดออกมานานนับเดือนแล้ว ที่สำคัญไม่ว่าจะสีผิวหรือหน้าตาไม่มีส่ว

เช้าวันต่อมาหลังจากที่หวังเจี้ยนเช่อกินมื้อเช้าเรียบร้อยแล้วเขาได้บอกลาเสิ่นเทียนหยางเพื่อเดินทางเข้าเมืองหลวงไปตามหาเสิ่นอิงอิงที่จวนสกุลมู่ ก่อนที่เขาจะเข้าเมืองหลวงเขาได้แวะไปหาคนที่ท่านอ๋องทิ้งเอาไว้ที่หยางโจวเพื่อตามหาซื่อจื่อ หวังเจี้ยนเช่อต้องการให้เขาส่งม้าเร็วไปอวิ๋นโจวเพื่อแจ้งข้าวให้ท่านอ๋องได้รู้ว่าตามหาซื่อจื่อพบแล้ว หลังจากจัดแจงให้ม้าเร็วไปอวิ๋นโจวเรียบร้อยแล้วเขาก็เดินทางมุ่งหน้าไปเมืองหลวงทันที ตลอดการเดินทางนั้นเขาเร่งม้าตลอดเวลา นอกจากพักม้าสองชั่วยามแล้วเวลาที่เหลือหมดไปกับการเดินทาง อาหารที่เขากินระหว่างเดินทางล้วนเป็นเสิ่นเทียนหยางมอบให้เขามาก่อนออกเดินทาง  จวนสกุลมู่ มู่หรงอันกำลังพาเสิ่นอิงอิงออกไปเดินเล่นชมเมืองและกินของอร่อยมากมาย ที่สำคัญนางยังแอบออกจากจวนตอนกลางคืนเพื่อตรวจสอบสกุลเย่เพื่อหาหลักฐานการกระทำผิดของพวกเขาเอาไว้ก่อน เพื่อรอให้เสิ่นเยว่อันลงมือด้วยตัวเอง แต่ทว่าในตอนที่เสิ่นอิงอิงไปที่จวนสกุลเย่นั้นก็ได้เกิดเพลิงไหม้ก่อนที่นางจะไปถึง ในตอนที่นางไปถึงทุกอย่างก็เหลือเพียงแค่เถ้าถ่านกองหนึ่งเท่านั้น