All Chapters of เส้นทางสู่การเป็นเศรษฐี ของเด็กหญิงชาวนา: Chapter 71 - Chapter 80

“ท่านแม่ ท่านไม่ต้องเป็นห่วงนะเจ้าคะ ข้ากำชับพวกพี่ชายเอาไว้แล้วว่าไม่ต้องประหยัด บ้านเราไม่ได้ขาดเงิน ข้าให้พวกเขาซื้อของที่สมควรซื้อและกินของที่สมควรกินไม่ต้องประหยัดเจ้าค่ะ”“ดีแล้วล่ะ แม่กลัวว่าพวกเขาจะไม่ยอมใช้เงิน”เช้าวันต่อมาเสิ่นเทียนหยางกับหานหลิวอิงลุกขึ้นมาทำอาหารให้ลูกสาวนำไปให้ลูกชายทั้งสามคน ปลาที่อิงอิงจับมา นางต้มน้ำแกงปลาหม้อใหญ่ กระต่ายย่าง ปลาเปรี้ยวหวาน ปลาต้มเผ็ด ซาลาเปาแป้งขาวไส้เนื้อกระต่าย หลังจากเตรียมอาหารเรียบร้อยแล้ว เสิ่นเทียนหยางยกขึ้นไปวางบนเกวียนจากนั้นก็ไปปลุกลูกสาวให้ตื่นมากินมื้อเช้าแล้วค่อยขับเกวียนเข้าเมือง“อิงอิงตื่นได้แล้วลูก ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว เจ้าไปล้างหน้าล้างตาก่อน ท่านแม่ของเจ้ารอกินมื้อเช้าอยู่”“เจ้าค่ะท่านพ่อ ท่านพ่อเจ้าคะวันนี้ท่านจะทำอันใดหรือเจ้าคะ”“พ่อว่าจะไปแผ้วถางที่ดินผืนใหม่ของลูก มีชาวบ้านหลายคนมาช่วย เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง หลังจากแผ้วถางเสร็จแล้วช่างก็จะเริ่มสร้างบ้านแล้วล่ะ”“เจ้าค่ะท่านพ่อ แล้วเงินในมือของท่านพ่อม

ตอนนี้คนงานของตลาดค้าสัตว์ต่างมามุงดูเด็กหญิงที่ยืนพิงคอกม้าและพูดคุยกับเจ้าวายร้ายของคอกม้าแห่งนี้หัวเราะคิกคักดูไม่หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย นี่ยังใช่เด็กธรรมดาอยู่หรือไม่ ที่สำคัญเจ้าม้าตัวนี้กลับไม่ทำอันตรายนางแม้แต่น้อย มันยังกินผลไม้ที่นางป้อนให้อย่างเอร็ดอร่อย ที่น่าตกใจที่สุดเมื่อนางถามมันว่าจะไปอยู่บ้านของนางหรือไม่ หากไปก็แค่พยักหน้า ที่สำคัญเจ้าม้าตัวนั้นก็พยักหน้าจริง ๆ ด้วย ทำเอาคนที่เห็นเหตุการณ์ตกใจจนอ้าปากค้างไปตาม ๆ กัน “นี่เรื่องจริงหรือเนี่ย เจ้าไปตามหลงจู๊มาเร็วเข้า”“ขอรับ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”เสิ่นอิงอิงยังคงยืนคุยกับเจ้าม้าพร้อมทั้งยังกินผลไม้กันอย่างสนุกสนาน เมื่อนางถามมันว่าอยากพาเพื่อนไปอยู่ด้วยกันหรือไม่ มันก็เดินกลับเข้าไปด้านใน ไม่นานมันก็ออกมาพร้อมกับม้าสีขาวที่ดูสง่างาม จากที่นางดูแล้วเป็นม้าตัวเมีย น่าจะเป็นม้าที่เจ้านี่ชอบกระมัง นอกจากม้าสีขาวแล้วยังมีม้าสีน้ำตาลแดงอีกสองตัว และม้าสีเทาอีกสองตัว ม้าแต่ละตัวสูงมากและพวกมันสง่างามมากเช่นเดียวกัน “นี่ พวกนี้คือเพื่อนของเจ้าที

“อิงอิง เหตุใดลูกถึงได้ถามเช่นนั้นเล่า” เสิ่นเทียนหยางถามออกมาด้วยความไม่เข้าใจ“นั่นสิ แม่หนูอิงอิงเหตุใดถึงได้ถามเช่นนี้ล่ะ”“แน่นอนว่าข้าก็ต้องถามสิ หากว่าท่านแม่ยอมรับพ่อแม่ที่แท้จริงแล้ว ท่านตาท่านยายดูถูกคนจน ดูถูกชาวบ้าน แล้วท่านพ่อของข้าล่ะจะไม่ถูกพวกเขารังเกียจหรือ หากเป็นเช่นนั้นแล้วข้าจะไม่ยอมให้ท่านแม่ยอมรับญาติแน่นอน ถึงพวกเราจะไม่ได้ร่ำรวยแต่ไม่เคยทำเรื่องชั่วช้า ท่านพ่อของข้าดีที่สุด ไม่ใช่ว่าพอตามหาท่านแม่เจอ บังคับนางหย่ากับท่านพ่อของข้าแล้วให้ท่านแม่ไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับพวกขุนนางเพื่ออำนาจอะไรทำนองนั้น หากว่าพวกเขาทำเช่นนั้นจริงรับรองได้เลยว่าต่อให้พวกท่านยกทั้งกองทัพมาข้าเสิ่นอิงอิงผู้นี้ก็พร้อมทำลาย” “จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรเล่า สำหรับสกุลมู่แล้วคุณหนูเป็นเหมือนแก้วตาดวงใจ ไม่มีผู้ใดคิดเช่นนั้น เจ้าอย่าได้คิดเรื่องน่ากลัวเช่นนี้ ท่านแม่ทัพเองก็ชอบเจ้ามาก หากท่านรู้ว่าเจ้าเป็นหลานสาวเป็นลูกของน้องสาวท่านแม่ทัพจะดีใจมากเพียงใด เจ้าอย่าได้คิดอะไรน่ากลัว ๆ แบบนั้นอีก”&ldq

“แม่ของพวกเจ้าทำอาหารอยู่ในห้องครัว อิงอิงไปหน้าหมู่บ้านกับท่านลุงอี้เฉิน พวกเจ้ากลับมาไม่เห็นนางอยู่หน้าหมู่บ้านหรือ”“ไม่นี่ขอรับ แล้วน้องสาวไปทำอันใดที่หน้าหมู่บ้าน แล้วท่านลุงอี้เฉินนี่ผู้ใดขอรับ”“ไปรอรับคน เป็นท่านลุงพี่ชายแท้ ๆ ของแม่ของพวกเจ้า ส่วนท่านลุงอี้เฉินเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านลุงใหญ่”“เหตุใดพวกเราไม่เคยรู้ว่าท่านแม่มีพี่ชายด้วยเล่าขอรับ ท่านพ่อ พวกเขาจำผิดคนหรือไม่ ไม่ใช่ท่านบอกว่าท่านตาท่านยายจากไปนานแล้ว และทั้งสองคนมีท่านแม่เป็นลูกคนเดียวหรือขอรับ” เยว่ฉีถามออกมาด้วยความสงสัย“ท่านแม่ของเจ้าลอยตามแม่น้ำมา ท่านตาท่านยายของพวกเจ้ารับเลี้ยงท่านแม่ของพวกเจ้าเอาไว้ ส่วนท่านแม่ของเจ้าลอยมาได้เยี่ยงไรอันนี้คงต้องรอถามลุงใหญ่ของพวกเจ้า พ่อเองก็ไม่รู้แน่ชัด พวกเขาตามหาท่านแม่ของพวกเจ้ามาตลอดแต่หาไม่พบ จนกระทั่งท่านลุงใหญ่ของเจ้าบังเอิญพบกับน้องสาวของเจ้าที่เป่ยโจว หลังจากนั้นก็เลยส่งคนมาตรวจสอบน่ะ”“อ้อ เป็นเช่นนี้เอง ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ดีแล้วขอรับ ท่านพ่อ ข้าวสาลีที

“เช่นนั้นหมู่บ้านของพวกเราตอนนี้เหลือเพียง 40 ครัวเรือน เช่นนั้นท่านปู่ ข้าวทั้งหมด 4,000 ชั่ง รบกวนท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้านจัดการด้วยนะเจ้าคะ ท่านลุงทั้งหลาย ท่านป้าทุกคนขอบคุณสำหรับความเหนื่อยยากของพวกท่านในหลายวันที่ผ่านมานะเจ้าคะ ขอบคุณมากเจ้าค่ะ” “ถุย 100 ชั่ง เห็นพวกเราเป็นขอทานหรือเยี่ยงไร ข้าวสาลีตั้งมากมายแบ่งให้ครอบครัวละ 100 ชั่ง เจ้าคิดว่าชาวบ้านเป็นขอทานหรือ” แม่เฒ่าซูเหนียงที่มาดูการนวดข้าวและการชั่งข้าวสาลีในวันนี้“ท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้าน ข้าลืมไป ชาวบ้านมีเพียง 39 ครัวเรือนเท่านั้นที่จะได้ส่วนแบ่งข้าวสาลี 100 ชั่งของบ้านข้า ยกเว้นบ้านใหญ่เสิ่น เช่นนั้นท่านชั่งข้าวสาลีมาคืนข้า 100 ชั่ง ในเมื่อนางไม่อยากได้ข้าก็ไม่บังคับ ดีเสียอีกจะได้ไม่เปลือง ข้ายังมีบ้านท่านตาท่านยายให้กตัญญู” “นี่ แม่เฒ่าซูเหนียง เดิมทีตอนเกี่ยวข้าวสาลีบ้านของเจ้าไม่มีผู้ใดมาช่วย แต่ตอนแบ่งข้าวสาลี อิงอิงนางมีน้ำใจไม่ถือสาพวกเจ้า นางมีใจแบ่งให้ทุกครอบครัวเท่ากันแต่เจ้ากลับมาใช้วาจายุยงเช่นนี้ เจ้าคิดว่าคนอื่นโง