All Chapters of เส้นทางสู่การเป็นเศรษฐี ของเด็กหญิงชาวนา: Chapter 131 - Chapter 140

หลังจากจัดการเรื่องเกลือแล้วนางก็ให้หนานกงเทียนฉีกับองครักษ์หวังกินยาชำระไขกระดูก และจัดเทียบยาให้พวกเขาแช่ตัว หลังจากที่ทั้งสองคนผ่านความเจ็บปวดมาได้ก็รู้สึกว่าร่างกายของตัวเองเบาขึ้น อาการบาดเจ็บเก่า ๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ก็หายเป็นปลิดทิ้ง และดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะเยาว์วัยขึ้น เสิ่นอิงอิงยังได้ทิ้งตำราฝึกยุทธ์เอาไว้ให้กับทั้งสองคนฝึกอีกด้วย ส่วนนางหลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วนางจะเดินทางกลับหมู่บ้านในวันพรุ่งนี้ เป็นเวลาเกือบสองเดือนแล้วที่นางออกจากบ้านมา ตอนนี้ไม่รู้ว่าท้องของท่านแม่จะใหญ่โตมากมายแค่ไหน เสี่ยวมาวบอกกับนางว่าท่านแม่เริ่มเคลื่อนไหวไม่สะดวกและท้องของท่านแม่ใหญ่มาก จนเสี่ยวมาวกลัวว่าจะระเบิดออกมาสักวัน ไม่รู้ว่าทารกที่อยู่ในครรภ์นั้นตัวใหญ่แค่ไหนถึงได้ทำให้ท้องของท่านแม่ใหญ่กว่าปกติ  แต่เสิ่นอิงอิงกลับคิดว่าท่านแม่อาจจะท้องลูกแฝดก็เป็นได้ องค์รัชทายาทเดิมทีอยากเดินทางไปที่หมู่บ้านเสิ่นเจียชุนพร้อมกับเสิ่นอิงอิง แต่ทว่าเขาอยากรอจนกว่านาเกลือจะสามารถผลิตเกลือออกมาได้เสียก่อน ที่สำคัญหากสามารถทำนาเกลือได้สำเร็จ นับเป็นเรื่องที่ดี ต่อไป

“นั่นสิ ยาของหลานสาวนี่ได้ผลดีเสียจริง ข้าไม่รู้ว่านางชอบอันใด จะได้เตรียมของฝากไปให้นางมากหน่อย”“คุณหนูห้าไม่ชอบเครื่องประดับ นางชอบเงิน และอาหารอร่อย อ้อ นางชอบสมุนไพรด้วยเจ้าค่ะ”“หลานสาวของข้าผู้นี้ ช่างไม่เหมือนกับผู้ใดเลยจริง ๆ เอาล่ะ ประเดี๋ยวเจ้าไปบอกพ่อบ้านให้เตรียมอาหารทะเลตากแห้งไปให้มากหน่อย ส่วนเสื้อผ้าของข้ากับท่านอ๋อง จัดเตรียมแค่ชุดที่ธรรมดาไปก็พอ พวกเราไปที่หมู่บ้านเสิ่นเจียชุน อย่าทำให้ชาวบ้านแตกตื่น”“เพคะพระชายา”“เอาล่ะเจ้าออกไปเตรียมเก็บของของเจ้าเถอะ ส่วนเรื่องทางนี้ให้เหลียนฮวาจัดการ”“เพคะพระชายา” ทางด้านองค์รัชทายาทที่เร่งเดินทางกลับเมืองหลวงด้วยความเร่งรีบ ตลอดการเดินทางจะหยุดพักม้าแค่สองชั่วยามเท่านั้น ตลอดการเดินทางไม่ได้เข้าไปพักในเมืองแต่อาศัยนอนกลางป่าแบบที่ว่าค่ำไหนนอนนั่น ในที่สุดก็กลับมาถึงเมืองหลวงในเช้าวันที่สี่ของการเดินทาง เมื่อกลับมาถึงเมืองหลวงองค์รัชทายาทไม่ได้กลับตำหนักบูรพาทันที แต่นำเกลือเข้าไปในท้องพระโรงเพื่อถวายฎีการายงานต่อฮ่องเต้ เพราะเรื่องนี้ถือว่าเป็นเรื่องเร่งด่วน ไม่อาจรอช้าได้ ด้วยความรีบร้อนรัชทายาทไม่สนใจแม้กระทั่งมารยาทด้ว

“ท่านอาฟู่ข้าจะไปดูเอง อาจจะเป็นท่านปู่กับท่านย่าก็เป็นได้”“ท่านปู่กับท่านย่ารึ เทียนหยางเจ้าพบกับพ่อแม่ที่แท้จริงแล้วรึ”“ดูเหมือนว่าจะเป็นเช่นนั้น เจ้าเองก็ไม่ต้องตื่นเต้นให้มาก เข้ามานั่งในบ้านเถอะ”“ตกลง ข้าดีใจกับเจ้าจริง ๆ นะ วันนี้ข้าจะไม่อยู่ที่บ้านเจ้าแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะมากับเฉียนโจว เจ้าเองคงมีเรื่องคุยกันมากมายหลังจากที่พลัดพรากจากกันมานาน เช่นนั้นข้ากลับบ้านก่อน”“ตกลง” ในตอนที่ฟู่หมิงเดินกลับบ้านของของเขาไป เสิ่นอิงอิงก็เดินนำขบวนรถม้าเข้ามาในบ้าน เสิ่นเทียนหยางออกมายืนรอรับอยู่หน้าบ้าน หนานกงเทียนฉีลงจากรถม้าและหันไปช่วยให้อู่หลิงเยว่ลงมาจากรถม้า เมื่อทั้งสองคนเห็นเสิ่นเทียนหยางยืนอยู่ อู่หลิงเยว่ไม่อาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้อีก แม้กระทั่งหนานกงเทียนฉีเองก็อดไม่ได้ที่จะน้ำตาไหล แต่ทว่ามันไม่ใช่น้ำตาแห่งความเสียใจ มันเป็นน้ำตาแห่งความดีใจ ในที่สุดพวกเขาก็ได้กลับมาพบกันอีก ตอนนี้นับว่าครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้า เสิ่นอิงอิงเห็นท่านปู่ท่านย่ายืนน้ำตาไหล ท่านพ่อเองก็เริ่มที่จะมีน้ำตาตามไปด้วยอีกคน นางจึงได้พูดขึ้นมาว่า“พวกท่านจะยืนร้องไห้อีกนานหรือไม่ บ่าวไพร่ที่ร่วมเดินทางมาก็เ

สองวันต่อมาหนานกงเทียนฉีอยากให้เสิ่นเทียนหยางและลูก ๆ เปลี่ยนมาใช้แซ่หนานกง แต่เสิ่นเทียนหยางบอกว่าในเวลานี้ไม่เหมาะสมและตัวตนของลูก ๆ ยังไม่ควรเปิดเผยในตอนนี้ อย่างน้อย ๆ ก็ให้ลูก ๆ ทั้งสี่คนสอบเค่อจวี่ผ่านเสียก่อน ผู้คนจะได้ไม่ต้องคิดว่าเป็นเพราะพวกเขาใช้เส้นสายเดินเข้าประตูหลังแทนที่จะใช้ความสามารถของพวกเขาเอง เมื่อหนานกงเทียนฉีได้ยินดังนั้นเขาก็เห็นด้วยทันที มันไม่สำคัญว่าลูกชายและหลานชายจะใช้แซ่อะไร ที่สำคัญพวกเขารู้แล้วว่าตัวเองเป็นลูกเป็นหลานของผู้ใด ความสัมพันธ์ในครอบครัวของพวกเขาตอนนี้ดีมาก หลานชายทุกคนมีความสามารถมาก ไม่ว่าจะเป็นด้านการเรียน การเพาะปลูก วิชาการต่อสู้ แม้ว่าหลานชายคนโตกับคนที่สองไม่ใช่สายเลือดของเขา ทว่าหนานกงเทียนฉีก็ถือว่าพวกเขาเป็นหลานแท้ ๆ ของตัวเองไม่ต่างจากเสิ่นเทียนหยางและภรรยาของเขาปฏิบัติต่อทั้งสองคนด้วยความรักและความจริงใจ ทุกคนล้วนมีโชคชะตาเป็นของตนเอง ส่วนหลานสาวนั้นนางไม่เหมือนผู้อื่น สิ่งต่าง ๆ ของนางให้นางตัดสินใจเอง ไม่มีผู้ใดกล้าไปตัดสินใจแทนนางโดยเฉพาะเรื่องคู่ครอง ในเมืองหลวงหรือแม้แต่ตระกูลใหญ่ เด็กหญิงที่มีอายุถึง 13 ปี ถือว่าถึงเวล

พี่ชายทั้งสี่ฆ่าปลาขอดเกล็ดควักไส้ ล้างทำความสะอาดด้วยความรวดเร็ว หนานกงเทียนฉีเห็นว่าหลานชายทั้งสี่นั้นฆ่าปลาด้วยความรวดเร็วเช่นนี้แสดงว่าพวกเขาทำมาแล้วนับไม่ถ้วน ใช้เวลาเพียงไม่นานปลาทั้งห้าถังก็ทำความสะอาดเสร็จ ตอนนี้เป็นเวลาที่พวกเขาต้องกลับบ้านเพื่อทำอาหาร วันนี้นอกจากน้ำแกงปลาแล้วยังมีลูกชิ้นปลา เนื้อกวางตุ๋น เนื้อกวางผัดกับพริกต้นหอม ปลาต้มเผ็ด ผัดผักสามอย่าง ไก่ตุ๋นเห็ดสน อาหารเรียบง่ายแต่รสชาติอร่อย นอกจากนี้เสิ่นอิงอิงยังจะทำหัวกระต่ายผัดเผ็ด เนื้อกระต่ายจะถูกนำมาย่างเป็นกระต่ายย่างสมุนไพร เมื่อกลับมาถึงบ้านพวกเขาช่วยกันทำอาหาร บรรยากาศเต็มไปด้วยความสนุกสนาน หนานกงเทียนฉีเองก็อยากจะใช้ชีวิตเช่นนี้ทุกวัน การใช้ชีวิตที่เรียบง่ายไร้ความกังวลช่างเป็นเรื่องที่เกินใฝ่ฝันจริง ๆ เยว่ฉีแล่เนื้อปลาด้วยความชำนาญ เยว่เทียนรีบลงมือสับเนื้อปลา หลังจากสับเนื้อปลาเรียบร้อยแล้วเสิ่นเทียนหยางรับหน้าที่ตำเนื้อปลาที่สับจนละเอียดอีกครั้ง เยว่อวี้ทำหน้าที่ย่างกระต่าย เยว่อันช่วยน้องสาวทำอาหารในห้องครัว แม้แต่หนานกงเทียนฉีเองยังลงไปช่วยเยว่อวี้ย่างกระต่าย ที่ลานหน้าบ้าน เสี่ยวจิน เสี่ยวมาว ต้าเฮ