All Chapters of เส้นทางสู่การเป็นเศรษฐี ของเด็กหญิงชาวนา: Chapter 141 - Chapter 150

ต้าเฮยเหลือบมองเหล่าองครักษ์ จากนั้นมันก็เดินจูงมือเสิ่นจือเป่าเดินไปยังห้องครัวเพื่อส่งน้ำผึ้ง องครักษ์รู้สึกว่าพวกเขาถูกหมีดำมองด้วยสายตาดูถูกดูแคลน เหตุใดคุณหนูห้าถึงได้มีสหายเป็นสัตว์ป่าอันตรายได้เล่า เรื่องแบบนี้เกินที่จะเข้าใจได้“พี่ใหญ่ข้างนอกเกิดอันใดขึ้น ข้าได้ยินเสียงคนตะโกนโหวกเหวก” เสิ่นเทียนหยางถามออกมาด้วยความสงสัย“ไม่มีอันใด แค่องครักษ์ของคนผู้นั้นตกใจที่เห็นต้าเฮยน่ะ”“อ้อ พวกเขายังไม่ชินข้าเองก็ลืมบอกพวกเขาไป เป็นข้าที่บกพร่องเอง”“เรื่องเล็กน้อยน่า เจ้าอย่าเก็บมาใส่ใจ ตอนนี้พวกเราเข้าไปข้างในกันเถอะ นี่น้องเขย เหล้าที่หลานสาวหมักเอาไว้ดื่มได้หรือยัง”“มีที่ดื่มได้แล้วบางไหขอรับ”“เช่นนั้น เช่นนั้นแล้ว เจ้าจะเอามาให้ข้าลองชิมสักหน่อยจะได้หรือไม่”“ได้ขอรับ ประเดี๋ยวข้าจะให้เจ้าใหญ่ไปขุดมาให้”“ดี ดี ดี ขอบใจเจ้ามาก”ที่ศาลารับลม ตอนนี้หนานกงเทียนฉีกำลังนั่งจ้องหน้าฮ่องเต้หนานกงหมิงหลงกับฮองเฮาหลินหว่านอิงด้วยสายตาตำหนิ ทั้งสองพระองค์ได้แต่ก้มหน้า ถึงจะบอกว่าเลี้ยงดูมาด้วยกัน แต่หนานกงหมิงหลงก็กลัวเสด็จอาเล็กผู้นี้ไม่น้อย “พวกเจ้าอายุเท่าไหร่กันแล้ว แล้วนี่ออกจากวัง

ความดีความชอบเรื่องข้าวสาลีก็ไม่ได้มากมายอันใดสำหรับนาง แต่กับคนทั่วไปแล้วมันไม่ใช่ ชาวบ้านทุกครอบครัวต่างก็ต้องการมีอาหารการกินที่เพียงพอ ความดีความชอบเรื่องนาเกลือกับวิธีการทำน้ำตาลนั้นนับว่ายิ่งใหญ่พอ ๆ กัน ต่อไปนี้เป่ยฉีไม่ต้องนำเข้าเกลือจากต่างแคว้น น้ำตาลสามารถผลิตเองได้ ยังมีอีกหลาย ๆ อย่างที่เสิ่นอิงอิงนั้นทำเพื่อประชาชนแคว้นเป่ยฉี เช่นนี้แล้วฮ่องเต้จะไม่ประกาศความดีความชอบของนางได้อย่างไร เดิมทีหนานกงเทียนฉีคุยกับเสิ่นเทียนหยางเรื่องเปลี่ยนแซ่เพราะเสิ่นเทียนหยางกลัวคำครหาในยามที่ลูกชายทั้งสี่เข้าร่วมการสอบ หากจะเดินในเส้นทางขุนนางแล้วชื่อเสียงที่ดีก็เป็นอีกเรื่องที่สำคัญมาก เขากลัวคนอื่นจะพูดว่าใช้เส้นสายถือว่าตัวเองเป็นลูกหลานราชวงศ์ แต่หลังจากเสิ่นอิงอิงได้รับรางวัลจากฮ่องเต้และได้รับพระราชทานที่ดินพร้อมทั้งแต่งตั้งให้นางเป็นจวิ้นจู่ เสิ่นเทียนหยางจึงไม่ขัดข้อง หนานกงเทียนฉีเริ่มก่อสร้างคฤหาสน์ส่วนตัวที่หมู่บ้านเสิ่นเจียชุน โดยสถานที่นั้นอยู่ถัดไปจากสวนผลไม้ของเสิ่นอิงอิงไปไม่ไกล ตอนนี้ชาวบ้านได้รู้แล้วว่าครอบครัวของเสิ่นเทียนหยางนั้นไม่ได้แซ่เสิ่นอีกต่อไป แต่เป็นหนานกง

อิงอิงใช้เวลาอยู่ที่อวิ๋นโจวนานนับเดือน ตอนนี้กำลังอยู่ระหว่างเดินทางกลับบ้าน เฟยอวี่วิ่งด้วยความเร็ว มันเองก็อยากกลับหมู่บ้านเสิ่นเจียชุนแล้ว เฟยอวี่ไม่ชอบทะเล มันรู้สึกว่าพอเข้าใกล้ทะเลแล้วทำให้ขนของมันเหนียวและรู้สึกไม่สบายตัว มันชอบภูเขากับทุ่งนามากกว่า ส่วนนาเกลือนั้นถึงจะเรียกว่านาแต่ไม่มีข้าวสาลีอยู่เลยสักต้น มีเพียงน้ำทะเลเค็ม ๆ เท่านั้น บางครั้งม้าเช่นมันก็อดสงสัยไม่ได้ว่า เช่นนี้ก็เรียกนาได้หรือ “ท่านแม่ พี่สาวเมื่อไหร่จะกลับบ้านขอรับ” เยว่จื้อตัวน้อย“นั่นสิท่านแม่ พอพี่สาวไม่อยู่ ข้ารู้สึกคิดถึงนางมาก” เยว่จ้าน“จ้านเอ๋อร์ เจ้าแน่ใจหรือว่าคิดถึงพี่สาวของเจ้าจริง ๆ ไม่ใช่คิดถึงอาหารฝีมือนาง” มู่หลิวอิงพูดแทงใจดำลูกชาย เยว่จ้านเป็นเด็กที่ชอบของอร่อยไม่ว่าจะขนมหรืออาหาร ดังนั้นเขาจึงชอบที่จะติดตามพี่สาวอยู่เสมอ ด้วยฝีมือการทำอาหารที่เก่งกาจและสามารถทำอาหารได้หลากหลาย นอกจากจะชอบกินแล้วเขายังชอบวิชาการต่อสู้อีกด้วย เยว่จ้านน้อยวัยสองขวบเริ่มออกกำลังกายเพื่อเตรียมตัวฝึกฝนวิชาต่อสู้กับพี่สาวแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะกินเก่งและทำให้ดูอวบอ้วนกว่าเยว่จื้อมาก แต่หากทั้งสองวิ่งแข่งกันเยว่

“ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านแม่ ทานด้วยกันสิเจ้าคะ ท่านพี่ย่างกระต่ายได้อร่อยยิ่งนัก”ทางด้านเยว่อันกับน้องชายทั้งสองตอนนี้กำลังกินอาหารร่วมกับองครักษ์ที่ติดตามมา เยว่อวี้นำไก่ฟ้าย่างสมุนไพรมาส่งให้ที่รถม้าของท่านพ่อแล้วก็รถม้าของท่านปู่ ยังมีไข่ไก่ฟ้าต้มสำหรับน้องชายทั้งสองคน เมื่อเขาเดินมาถึงรถม้าของท่านปู่ก็ไม่พบท่านย่าแต่กลับพบน้องสาวของเขากำลังดูแผนที่กับท่านปู่อยู่ เยว่อี้ส่งของในมือให้กับน้องสาวจากนั้นก็รีบไปที่รถม้าของท่านพ่อทันที หนานกงเทียนหยางกลัวว่าจะมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นเขาจึงนำแผนที่ออกมากางเพื่อให้หลานสาวและหลานชายได้ศึกษาและจดจำเส้นทางเอาไว้ให้ดี หลังจากที่เสิ่นอิงอิงดูแผนที่และจดจำจนขึ้นใจแล้ว หนานกงเทียนฉีบอกให้นางนำไปให้พี่ชายทั้งสามคนดูและจดจำเส้นทาง หากมีจุดไหนไม่เข้าใจก็ให้อิงอิงอธิบายให้พี่ชายของนางฟัง เช้าวันต่อมาพวกเขาก็ออกเดินทางอีกครั้ง เยว่จื้อกับเยว่จ้านเบื่อที่จะนั่งอยู่ในรถม้าจึงได้ออกมาขี่ม้ากับพี่ชายและพี่สาว เด็กน้อยทั้งสองชอบขี่ม้ามาก ที่หมู่บ้านเสิ่นเจียชุนทั้งสองคนมีลูกม้าที่เพิ่งเกิดใหม่เป็นของตัวเองแต่ละตัว ซึ่งก็คือลูก ๆ ของเฟยอวี่กับเฟยฉี สอง

นอกจากนี้ไท่จื่อเฟยก็ได้ให้กำเนิดบุตรชายให้กับองค์รัชทายาทแล้วถึงสองคน และตอนนี้ไท่จื่อเฟยก็กำลังตั้งครรภ์อยู่ ทำให้เสนาบดีฝ่ายซ้ายไม่พอใจเป็นอย่างมาก อำนาจในมือของเขาแต่เดิมทีได้ควบคุมกรมคลังรวมไปถึงกรมวานิชย์หลวง เดิมทีเขาได้ส่วนแบ่งจากการนำเข้าเกลือจากต่างแคว้นมากกว่าครึ่งเพราะเป็นเกลือคุณภาพต่ำแทบจะไม่มีราคาค่างวดอันใดเลยถูกเหมือนให้เปล่า แต่พอเอาเข้ามาขายในแคว้นเป่ยฉีเกลือกลับเป็นสิ่งที่มีราคาแพงมากและเป็นของหายาก แต่แล้วเงินทองและความมั่งคั่งที่เขาสมควรจะได้นั้นต้องมาพังทลายลงเพราะหลานสาวของชินอ๋อง อ้อ มันก็เป็นหลานสาวของฮ่องเต้ด้วยนั่นล่ะ วันดีคืนดีก็สามารถผลิตเกลือได้เอง โดยวิธีทำเกลือเหล่านั้นล้วนแต่เป็นจวิ้นจู่เป็นคนคิดค้น นังเด็กน่าตายคนนี้ก็จะเก็บเอาไว้ไม่ได้ วันนี้เขาส่งข่าวไปให้แคว้นไห่หนาน ส่งกำลังทหารมามากกว่าหนึ่งหมื่นนาย เดิมทีกำลังทหารที่ไห่หนานส่งมานั้นได้ปลอมตัวปะปนมากับชาวบ้านที่มาทำการค้าเป็นเวลาหลายปีแล้วโดยที่ไม่มีผู้ใดระแคะระคายเลย การตัดสินใจปลงพระชนม์ฮ่องเต้วันนี้ถือว่าเป็นการเดิมพันชีวิตของเขา การเดินทางมาร่วมพีธีล่าสัตว์ในครั้งนี้ เขาเดินทางมาเพียงลำพัง