جميع فصول : الفصل -الفصل 30

บทที่ 21 เหยื่อล่อบรรยากาศยามบ่ายภายในอาคารเลวินกรุ๊ปดำเนินไปอย่างเงียบสงบ ทว่าสำหรับกวาง ทุกวินาทีที่ผ่านไปกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่กร่อนสติของเธอทีละน้อย แฟ้มเอกสารโครงการท่าเรือฝั่งใต้ถูกเปิดค้างไว้บนโต๊ะตัวเลขมูลค่าการลงทุนและชื่อของบริษัทนอมินีสลักลึกอยู่ในความคิด หญิงสาวรู้ดีว่าการเดินทางไปตรวจไซต์งานริมชายฝั่งในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ไม่ใช่แค่การทำงานตามหน้าที่ แต่มันคือการก้าวลงสู่สมรภูมิที่คัตเตอร์เป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์ทั้งหมดสายตาคู่สวยละจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ไปมองประตูห้องทำงานใหญ่ที่ปิดสนิท ชายหนุ่มยังคงนั่งทำงานอยู่ข้างในอย่างนิ่งเฉย ความเงียบสงบที่ไร้ระลอกคลื่นแบบนี้ น่ากลัวยิ่งกว่าตอนที่เขาเค้นความจริงเสียอีกติ๊ง!เสียงข้อความโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างแป้นพิมพ์ดังขึ้นเบาๆ กวางรีบหยิบขึ้นมาดู พบว่ามาจากกวินกวิน : เราเช็กประวัติบริษัทนอมินีตัวนี้ให้แล้วนะ ชื่อ 'เบย์ไลน์ คอร์ปอเรชัน'กวิน : เอกสารภายนอกดูเป็นบริษัทขนส่งทั่วไป แต่เส้นทางการเงินไหลกลับเข้าเลวินกรุ๊ปเต็มๆ และที่สำคัญ สิทธิ์การถือครองที่ดินตรงนั้น เคยเป็นชื่อของคุณพ่อกวางจริงๆกวางกำโทรศัพท์ในมือแน่นขึ้นเ

บทที่ 23 ซ่อนกลริมหาดแสงไฟจากโคมไฟริมระเบียงสะท้อนวูบวาบกับเกลียวคลื่นยามค่ำคืน ลมทะเลพัดเอากลิ่นเค็มและความเย็นเข้ามาปะทะผิวของกวาง ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเย็นวาบยิ่งกว่าคือร่างสูงของคัตเตอร์ ที่ยืนอยู่ตรงประตูกระจกระเบียง ในมือของเขามีแก้วไวน์สีแดงเข้มและแฟ้มเอกสารปกสีดำหนาเตอะ รอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ของเขายังคงทรงอิทธิพลและคาดเดาอารมณ์ได้ยากกวางใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีในการสูดหายใจแล้วก็ดึงสติ เธอกดสวิตช์เปิดประตูกระจกบานโตออกกว้าง ปรับสีหน้าและน้ำเสียงให้เรียบเฉยตามสัญชาตญาณ“บอสมีงานด่วนหรือเปล่าคะ?” หญิงสาวเอ่ยถามพลางก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเปิดทางให้ชายหนุ่มคัตเตอร์ก้าวเข้ามาภายในห้องหรู สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ ห้องช้าๆ ก่อนที่จะหยุดอยู่ที่หน้าต่างกระจกที่เปิดออกสู่ชายหาด ชายหนุ่มวางแก้วไวน์และแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจกตรงโซฟารับแขกอย่างเบามือ“เอกสารสัญญาสิทธิ์ฉบับร่างของเบย์ไลน์ คอร์ปอเรชัน” คัตเตอร์เอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบๆ พลางทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังอย่างผ่อนคลาย “ฉันอยากให้เธอช่วยตรวจทานตารางผลประโยชน์ย้อนหลังสิบปี... คืนนี้”กวางเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างโต๊ะ นัยน

บทที่ 25 เดิมพันบนกระดานบรรยากาศภายในห้องโถงนิรภัยเงียบสงัดจนได้ยินกระทั่งเสียงลมหายใจของกันและกัน สายตาคมกริบของคัตเตอร์ที่จ้องลึกเข้ามาเมื่อว่ากำลังจะจ้องลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ ทำให้กวางต้องใช้ความพยายามอย่างหนักในการควบคุมไม่ให้จังหวะการเต้นของหัวใจแสดงความหวั่นไหวออกมาปลายนิ้วอุ่นร้อนของชายหนุ่มยังคงสัมผัสอยู่ที่หลังมือของเธอ แฟ้มเอกสารหนังสีน้ำตาลเข้มตรงกลางกลายเป็นพื้นที่เชื่อมต่อระหว่างความจริงและความลับที่ต่างฝ่ายต่างถือไว้ กวางสูดหายใจเข้าลึกๆ ค่อยๆ ถอนสายตาจากใบหน้าคม มองลงมายังแฟ้มเอกสารในมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคัตเตอร์อีกครั้งด้วยนัยน์ตาเรียบเฉย“กวางทำงานกับความจริงค่ะบอส...” น้ำเสียงหวานใสเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล แต่ทุกถ้อยคำกลับเด็ดเดี่ยว “สิ่งที่ปลูกฝังหรือคำพูดของใคร ไม่สำคัญเท่ากับหลักฐานตัวเลขและเอกสารที่ประทับตราถูกต้องตามกฎหมาย ถ้าข้อมูลในนี้เป็นความจริง กวางก็พร้อมจะยืนอยู่บนฝั่งของความจริงเสมอค่ะ”คำตอบที่ไร้ร่องรอยของการหลบเลี่ยงแต่ก็ไม่ได้ตกปากรับคำอย่างจำนน ทำให้ริมฝีปากของคัตเตอร์หยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมฉายแววพึงพอใจกับชั้นเชิงในการตอบคำถามข

บทที่ 27 อย่าแตะเธอลมทะเลพัดเอากลิ่นเค็มและความชื้นเข้ามากระทบผิวหน้าเมื่อรถกอล์ฟเคลื่อนตัวพ้นปากอุโมงค์ใต้ดิน ออกสู่โขดหินริมชายหาดส่วนตัวฝั่งทิศตะวันออก ความเงียบสงบของหาดทรายลับสายตาคนตรงหน้านี้ตัดขาดจากความวุ่นวายและเสียงไซเรนเตือนภัยของสำนักงานใหญ่ราวกับเป็นโลกคนละใบคัตเตอร์ดับเครื่องยนต์ เสียงมอเตอร์ไฟฟ้าเงียบลง ทิ้งไว้เพียงเสียงเกลียวคลื่นซัดกระทบโขดหินเป็นระลอกๆ ชายหนุ่มปล่อยมือจากพวงมาลัย เอนตัวพิงเบาะหนังนิ่งๆ นัยน์ตาคมเข้มทอดมองไปยังเส้นขอบฟ้าหญิงสาวยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ แฟ้มเอกสารถูกเธอกอดกระชับไว้แน่นแนบอก ความสับสน ว้าวุ่น และรอยร้าวในหัวใจกัดเซาะความเชื่อดั้งเดิมของเธอจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ลายเซ็นของอาอนันต์ประทับหราอยู่ในสมอง ราวกับตราประทับที่ตอกย้ำว่าสิบปีที่ผ่านมา ชีวิตของเธออาจจะขับเคลื่อนด้วยคำโกหกฉากใหญ่“แล้วเราจะกลับที่พักยังไงกันคะ” กวางเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน“รอธีร์มารับ” คัตเตอร์เอ่ยน้ำเสียงเรียบสายลมพัดผ่านพุ่มไม้ต่ำริมหาด สายตาของกวางจ้องมองร่างสูงของคัตเตอร์ที่ยังคงนิ่งสงบทว่าบรรยากาศรอบตัวเขากลับแผ่ความกดดันมหาศาล เอกสารในมือของเธอห

บทที่ 29 เงาในอดีตเช้าวันใหม่แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเนื้อหนาเข้ามาในห้องพยาบาล กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและยาอบอวลเจือจางไปกับสายลมเย็นจากทะเลที่พัดเอื่อยๆ เข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย บนเก้าอี้ข้างเตียง กวางยังคงฟุ้งซบหน้าลงกับขอบเตียง มือเล็กยังคงถูกกุมไว้หลวมๆ ด้วยมือหนาของคัตเตอร์ตลอดทั้งคืนสัมผัสขยับไหวแผ่วเบาจากฝ่ามือทำให้กวางรู้สึกตัวตื่นขึ้น เธอลืมตาขึ้นช้าๆ ก่อนจะรีบยืดตัวขึ้นนั่งเมื่อเห็นว่าคัตเตอร์กำลังจ้องมองเธออยู่ นัยน์ตาคมเข้มของเขาแม้จะยังดูอิดโรยจากการเสียเลือด แต่สีหน้าก็ดูดีขึ้นกว่าเมื่อคืนมาก“ตื่นแล้วเหรอ?” น้ำเสียงของเขายังคงแหบพร่าเล็กน้อย“คุณ... เป็นยังไงบ้างคะ เจ็บแผลไหม” กวางเอ่ยถามด้วยความห่วงใย สายตากวาดมองผ้าพันแผลที่แผ่นอกและสีข้างของเขาโดยอัตโนมัติ“ดีขึ้นแล้ว” คัตเตอร์เอ่ยตอบเรียบๆ ก่อนจะค่อยๆ ถอนมือออกอย่างอ้อยอิ่ง เมื่อประตูห้องพยาบาลถูกเปิดออกเบาๆธีร์เดินเข้ามาพร้อมกับถาดอาหารเช้าและแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลฉบับเดิมที่กวางเป็นคนเก็บมาจากหาดทรายเมื่อวานนี้“นายครับ...” ธีร์วางถาดอาหารไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ก่อนที่จะยื่นแฟ้มเอกสารส่งให้คัตเตอร์ “เมื