LOGINบทที่ 51 เพลิงความแค้น“ปล่อยกวางนะ!”กวางสะบัดข้อมือออกสุดแรง ความกลัวที่เคยเข้าครอบงำในตอนแรก ถูกแผดเผาจนมอดไหม้เหลือทิ้งไว้เพียงความโกรธแค้นและความผิดหวังอย่างรุนแรงที่ปะทุขึ้นมาจากลึกสุดของหัวใจ ดวงตากลมโตที่เคยฉ่ำน้ำตา ทว่าตอนนี้ฉายแววไปด้วยความโกรธ ร่างบางสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความเกรงกลัวอีกต่อไป แต่เพราะความเค้นแค้นที่ถูกคนตรงหน้าหลอกลวงมาตลอดครึ่งชีวิต“จิตใจของคุณทำด้วยอะไร!” กวางตบโต๊ะเสียงดังสนั่นขึ้นมาบ้างอย่างไม่ยอมแพ้ เสียงของเธอสั่นพร่า ทว่าเต็มไปด้วยความเค้นเสียงที่อัดแน่นอยู่ในอก “คนที่คุณบอกว่าเป็นเหมือนน้องชาย... คนที่คุณยิ้มให้ คนที่คุณยกมือไหว้อย่างนอบน้อมทุกครั้งที่คุณมาหาที่บ้าน! พ่อกับแม่เคารพและไว้ใจคุณมากขนาดไหน คุณก็น่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ!”อนันต์เค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าภูมิฐานเปี่ยมเมตตาพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นที่แขนสูทของตัวเองด้วยท่วงท่าเย้ยหยัน“เคารพเหรอ? ไว้ใจเหรอ? อย่ามาพูดเรื่องตลกร้ายหน่อยเลยกวาง! พ่อของเธอ... มันก็แค่คนโชคดีที่เกิดมาบนกองเงินกองทอง! มันเคยเห็นหัวฉันจริงๆ ที่ไหนกัน”“นั่นมันเพราะความคิดอุบาทว์ๆ ของคุณเองต่าง
บทที่ 50 เงาเผชิญหน้ามือเรียวที่กำลังสั่นเทาค่อยๆ กดปุ่มโทรออก เสียงสัญญาณรอสายดังก้องอยู่ในความเงียบของห้องทำงานที่ผู้คนเริ่มทยอยกลับบ้าน หัวใจของกวางเต้นแรงด้วยความตึงเครียด ไม่กี่วินาทีต่อมา น้ำเสียงทุ้มอบอุ่นที่คุ้นเคยของชายผู้เป็นเหมือนญาติคนเดียวที่เหลืออยู่ก็ดังมาจากปลายสาย(เย็นป่านนี้แล้ว โทรหาอา มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่า?)น้ำเสียงเอ็นดูและห่วงใยที่แสนจะธรรมชาตินั้น ทำให้กวางชะงักไปชั่วครู่ ความอบอุ่นที่เคยได้รับมาหลายปีฉายวนขึ้นมาในความคิด จนเธอเริ่มสับสนว่าสิ่งที่คัตเตอร์พูดอาจเป็นเพียงกลอุบายล่อลวง แต่เมื่อนึกถึงแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินที่กอดไว้แน่น กวางก็สูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ“อาอนันต์คะ... เย็นนี้อาพอจะสะดวกไหมคะ? กวางมีเรื่องสำคัญอยากคุยด้วยค่ะ”“สะดวกสิ สำหรับกวาง อาว่างเสมออยู่แล้ว งั้นเจอกันที่ร้านอาหารเดิมตรงริมน้ำไหม? เดี๋ยวอาออกไปตอนนี้เลย”“ได้ค่ะอา อีกครึ่งชั่วโมงเจอกันนะคะ”กวางกดวางสายพลางถอนหายใจยาวๆ หญิงสาวรวบรวมเอกสารทั้งหมดใส่กระเป๋า รวมถึงแฟ้มสีน้ำเงินของคัตเตอร์ด้วย เธอตัดสินใจว่าจะต้องเผชิญหน้าและสังเกตปฏิกิริยาของอาอนันต์ด้วยตาตัวเอง วันนี้ทุกอย่างต
บทที่ 49 รอยร้าวในใจคำพูดทุกถ้อยคำของคัตเตอร์ยังคงดังก้องอยู่ในหัว กวางจ้องมองแฟ้มเอกสารตรงหน้า นัยน์ตากลมโตเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา แต่ในความสับสนกลับเริ่มมีสายตาแห่งความระแวงคลุมเครือแล่นผ่าน หญิงสาวค่อยๆ ถอยห่างจากอ้อมแขนของประธานบริหารหนุ่ม ดึงตัวเองออกจากสัมผัสอบอุ่นที่เคยทำให้หัวใจสั่นคลอน“กวาง... ขอกลับไปตั้งสติก่อนค่ะ” เสียงหวานเอ่ย แม้จะฟังดูอ่อนแรง แต่ทว่ากลับมีความเด็ดเดี่ยวซ่อนอยู่ภายในคัตเตอร์ชะงักมือที่กำลังจะยื่นไปไขว่คว้า นัยน์ตาคมเข้มมองตามร่างบางที่ก้าวถอยหลังอย่างระมัดระวัง ชายหนุ่มถอนหายใจยาวๆ ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ“ฉันรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อทันที... แต่หลักฐานทุกอย่างอยู่ในแฟ้มนี้ ถ้าเธออยากอ่าน หรืออยากให้คนกลางช่วยตรวจเช็ก ฉันก็ยินดี”กวางไม่ได้เอ่ยตอบอะไร หญิงสาวทำเพียงยื่นมือที่ยังคงสั่นเทาไปหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินบนโต๊ะมากอดไว้แน่น ก้มหัวให้ชายหนุ่มเล็กน้อยตามมารยาทของเลขา ก่อนที่จะหมุนตัวเดินออกจากห้องประชุมไปด้วยหัวใจที่หนักอึ้งตลอดทั้งวัน การทำงานเต็มไปด้วยความเงียบสงบจนชวนอึดอัด กวางนั่งประจำอยู่ที่โต๊ะทำงานหน้าห้องประธานบริหาร พยายามก้มหน้าก้มตาจัดก
บทที่ 48 ไม่จริงดวงตากลมโตคู่สวยมองประสานกับสายตาคมเข้มของชายหนุ่มตรงหน้า หยดน้ำตาอุ่นร้อนที่คลอเบ้าค่อยๆ ไหลรินผ่านแก้มเนียนอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกมากมายตีรวนขึ้นมาในหัวใจ ความสับสน และความตื้นตันที่ก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ภาพความทรงจำในอดีตเกี่ยวกับคุณพ่อประวิทย์และคุณแม่อันเป็นที่รักฉายชัดขึ้นมาในหัวมือหนาของคัตเตอร์ค่อยๆ ยกขึ้น สัมผัสผิวนุ่มบริเวณแก้มใสอย่างเบามือ นิ้วโป้งเรียวยาวปาดหยาดน้ำตาที่ไหลเปรอะแก้มของหญิงสาวออกให้อย่างนุ่มนวล ท่าทางที่แสนอ่อนโยนผิดกับบุคลิกแข็งกร้าวที่เขาชอบแสดงออกต่อหน้าคนอื่น“ร้องไห้ทำไม...” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม แฝงไปด้วยความรู้สึกหนักแน่น “คิดว่าฉันจะทำร้ายเธอเหมือนคนพวกนั้นเหรอ?”“เปล่า...” กวางส่ายหน้าช้าๆ เค้นเสียงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก “กวางแค่...”คัตเตอร์ถอนหายใจยาวเบาๆ ชายหนุ่มดึงมือกลับไปประสานไว้ที่ด้านหลัง นัยน์ตาคมเข้มทอดมองไปทางหน้าต่างกระจกบานโตของห้องประชุมที่มองเห็นทิวทัศน์ของเมืองใหญ่“คุณประวิทย์เป็นรุ่นพี่ที่ฉันนับถือมาก ในวันที่บริษัทของฉันยังเป็นแค่บริษัทเล็กๆ พ่อของเธอคือคนที่คอยให้คำแนะนำและช่วยเหลือฉันมาตลอด” ชายหนุ่มหย
บทที่ 47 มนศิชา“กวาง... แค่แปลกที่น่ะค่ะ” หญิงสาวรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ รอยยิ้มหวานถูกจุดขึ้นบนใบหน้าเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก “นอนต่างที่ครั้งแรกก็เลยนอนหลับไม่ค่อยสนิทนิดหน่อยค่ะ”คัตเตอร์จ้องมองเข้าไปในดวงตากลมโตคู่สวย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นเพียงชั่วครู่ก่อนที่จะหายไป ชายหนุ่มไม่ได้เค้นถามอะไรต่อ แต่กลับยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอีกครั้ง“งั้นก็รีบกินอาหารเช้า... ประชุมเช้านี้มีเรื่องน่าปวดหัวรออยู่อีกเยอะ”กวางพยักหน้ารับ เดินไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามพลางจัดการอาหารเช้าร้อนๆ ตรงหน้าด้วยความเงียบสงบ ทว่าในหัวกลับหมุนวนไม่หยุด ความง่วงงุนที่มีเมื่อครู่หายไปจนหมด เหลือเพียงความระมัดระวังตัวที่ตื่นตัวเต็มที่เวลา 08:00 น.รถสปอร์ตคันหรูแล่นมาจอดที่หน้าอาคารสำนักงานใหญ่ในเวลาแปดโมงตรง กวางและคัตเตอร์ก้าวลงจากรถพร้อมกัน บรรยากาศภายในบริษัทเต็มไปด้วยความเร่งรีบ พนักงานทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาเตรียมตัวสำหรับการประชุมใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกครึ่งชั่วโมงหญิงสาวเดินตามหลังประธานบริหารหนุ่มขึ้นมายังชั้นบนสุด เธอรีบตรงไปจัดเตรียมแฟ้มเอกสารประชุมที่โต๊ะทำงานของตัวเอง จนเวลาล่วงเลยไปถึงแปดโมงสา
บทที่ 46 ค้นหาความจริงความเงียบปกคลุมทั่วทั้งเพนต์เฮาส์หรู สายฝนภายนอกเริ่มซาลงเปลี่ยนเป็นสายฝนโปรยปราย คัตเตอร์ยังคงทอดสายตามองออกไปที่ด้านนอก นัยน์ตาคมเข้มสะท้อนแสงไฟสลัวยามค่ำคืนด้วยอารมณ์ที่ยากจะคาดเดา ขณะที่กวางนั่งนิ่งอยู่ข้างๆ หัวใจยังคงเต้นผิดจังหวะจากประโยคชวนหวั่นไหวเมื่อครู่“บอสคะ” กวางตัดสินใจทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน “ดึกมากแล้วจริงๆ กวางว่าบอสควรไปพักผ่อนได้แล้วนะคะ พรุ่งนี้เช้ามีแต่เช้าด้วยค่ะ”คัตเตอร์ปรายตากลับมามองหญิงสาวเล็กน้อย ชายหนุ่มถอนหายใจยาวๆ ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างง่ายดาย“อืม... เธอก็ไปนอนได้แล้ว ห้องนอนรับรองอยู่ทางซ้ายมือ ล็อกประตูให้เรียบร้อยด้วย”“ค่ะ... ฝันดีนะคะบอส” กวางลุกขึ้นยืน หันมาส่งยิ้มให้กับเขา“ฝันดี” น้ำเสียงทุ้มต่ำตอบกลับราบเรียบ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หมุนตัวเดินแยกไปยังฝั่งห้องนอนใหญ่ส่วนตัวของเขากวางมองตามหลังร่างสูงไปจนกระทั่งบานประตูห้องนอนใหญ่ปิดลง หญิงสาวจึงถอนหายใจออกมาเบาๆสองมือยกขึ้นแตะแก้มตัวเองที่ยังคงร้อนผ่าว ความรู้สึกสับสนและว้าวุ่นใจยังคงตีรวนอยู่ในอก ประธานบริหารผู้แสนเย็นชาคนนั้น บทจะเอื้อนเอ่ยคำหวานออกมาก็ทำเอาเธ






![มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
