บททั้งหมดของ รอยแค้นซ่อนรักมาเฟีย: บทที่ 51 - บทที่ 60

บทที่ 51 เพลิงความแค้น“ปล่อยกวางนะ!”กวางสะบัดข้อมือออกสุดแรง ความกลัวที่เคยเข้าครอบงำในตอนแรก ถูกแผดเผาจนมอดไหม้เหลือทิ้งไว้เพียงความโกรธแค้นและความผิดหวังอย่างรุนแรงที่ปะทุขึ้นมาจากลึกสุดของหัวใจ ดวงตากลมโตที่เคยฉ่ำน้ำตา ทว่าตอนนี้ฉายแววไปด้วยความโกรธ ร่างบางสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความเกรงกลัวอีกต่อไป แต่เพราะความเค้นแค้นที่ถูกคนตรงหน้าหลอกลวงมาตลอดครึ่งชีวิต“จิตใจของคุณทำด้วยอะไร!” กวางตบโต๊ะเสียงดังสนั่นขึ้นมาบ้างอย่างไม่ยอมแพ้ เสียงของเธอสั่นพร่า ทว่าเต็มไปด้วยความเค้นเสียงที่อัดแน่นอยู่ในอก “คนที่คุณบอกว่าเป็นเหมือนน้องชาย... คนที่คุณยิ้มให้ คนที่คุณยกมือไหว้อย่างนอบน้อมทุกครั้งที่คุณมาหาที่บ้าน! พ่อกับแม่เคารพและไว้ใจคุณมากขนาดไหน คุณก็น่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ!”อนันต์เค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าภูมิฐานเปี่ยมเมตตาพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นที่แขนสูทของตัวเองด้วยท่วงท่าเย้ยหยัน“เคารพเหรอ? ไว้ใจเหรอ? อย่ามาพูดเรื่องตลกร้ายหน่อยเลยกวาง! พ่อของเธอ... มันก็แค่คนโชคดีที่เกิดมาบนกองเงินกองทอง! มันเคยเห็นหัวฉันจริงๆ ที่ไหนกัน”“นั่นมันเพราะความคิดอุบาทว์ๆ ของคุณเองต่าง

บทที่ 53 รุ่งอรุณใหม่แสงแดดยามเช้าทอดผ่านม่านขาวนวลเข้ามาในห้องนอน หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกโล่งสบายอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนตลอดหลายวันที่ผ่านมาเธอลุกขึ้นนั่งบนเตียง สายตามองไปยังแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน แม้ความจริงเรื่องการจากไปของพ่อแม่และโฉมหน้าแท้จริงของอาอนันต์จะยังคงทิ้งร่องรอยบาดแผลไว้ในใจ แต่การได้รู้ว่าเธอไม่ได้สู้เพียงลำพัง และมีใครบางคนคอยยืนหยัดปกป้องเธออยู่เสมอ ก็ทำให้บาดแผลนั้นเริ่มได้รับการเยียวยากวางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ก็พบข้อความสั้นๆ จากคัตเตอร์ที่ส่งมาตั้งแต่ช่วงเช้า‘อย่าลืมกินข้าวเช้า วันนี้พักผ่อนให้เต็มที่ มีอะไรด่วนโทรหาฉันได้ตลอด’รอยยิ้มจางๆ จุดขึ้นบนใบหน้าเนียนอย่างห้ามไม่ได้ กวางพิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยความรู้สึกปลอดภัย ก่อนที่จะตัดสินใจใช้เวลาในวันหยุดยาวนี้เพื่อจัดระเบียบชีวิตใหม่เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า นำกล่องเก็บของเก่าที่เคยเต็มไปด้วยเอกสารสืบสวนและภาพถ่ายความทรงจำที่เจ็บปวดออกมา เธอค่อยๆ จัดเก็บมันไว้อย่างเป็นระเบียบ ไม่ใช่เพื่อซ่อนความแค้นอีกต่อไป แต่เพื่อเก็บไว้เป็นความทรงจำว่าเธอได้ผ่านพ้นฝันร้ายนั้นมาแล

บทที่ 55 จุดเริ่มต้นใหม่หลายวันผ่านไปแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าของวันทำงานวันแรกหลังจากผ่านพ้นมรสุมใหญ่ ส่องสว่างผ่านกระจกบานโตของตึกสูงใจกลางเมือง กวางในชุดทำงานสีพาสเทลเรียบหรูเดินก้าวเข้ามาในตึกด้วยท่าทางที่เปลี่ยนไปความหมองเศร้า ความระแวง และแววตาที่เคยอมความแค้นบดบังไว้ ได้ถูกแทนที่ด้วยความสดใส มั่นใจ และรอยยิ้มจางๆ ที่ประดับบนใบหน้าหวานพนักงานในบริษัทที่เดินผ่านไปมาต่างทักทายเธอด้วยรอยยิ้ม กวางยิ้มรับทุกคนด้วยความอ่อนโยน หัวใจของเธอเบาหวิว ราวกับยกภูเขาลูกใหญ่ออกจากอกลิฟต์ผู้บริหารเคลื่อนตัวขึ้นมาถึงชั้นสูงสุด ประตูกระจกเปิดออกเผยให้เห็นโต๊ะทำงานประจำตำแหน่งเลขาที่คุ้นเคย กวางวางกระเป๋าลง เตรียมจัดแจงเอกสารและชงกาแฟดำซึ่งเป็นของโปรดของประธานบริหารตามหน้าที่ที่ทำมาตลอดทว่ายังไม่ทันที่เธอจะเดินไปถึงประตูห้องทำงานใหญ่ก็ถูกเปิดออกเสียก่อน ร่างสูงของคัตเตอร์ในชุดสูทสีเข้มเดินก้าวออกมา สายตาคมเข้มที่เคยเย็นชา ทว่าตอนนี้กลับฉายแววอ่อนโยนอย่างเปิดเผย ชายหนุ่มหยุดยืนมองเลขาสาวตรงหน้า พลางยกยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย“มาทำงานสายไปสามนาทีนะ” เสียงทุ้มเอ่ยทักทายเรียบๆ ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงไปความเ

บทที่ 57 คืนรังรถสปอร์ตสีดำคันหรูเลี้ยวผ่านประตูรั้วเหล็กดัดขนาดใหญ่ เข้าสู่เขตบ้านพักตระกูลเดิมของกวาง บรรยากาศรอบข้างที่เคยเงียบเหงาและเต็มไปด้วยความทรงจำที่เจ็บปวด ตอนนี้กลับดูอบอุ่นอย่างน่าประหลาด ไฟสวนตลอดสองข้างทางเปิดสว่างไสว ต้นไม้ใหญ่และแปลงดอกไม้ได้รับการตัดแต่งอย่างสวยงามสมบูรณ์แบบ แสดงให้เห็นถึงความใส่ใจของคนที่คอยดูแลรักษาบ้านหลังนี้ไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมากวางมองลอดกระจกรถออกไป นัยน์ตากลมโตเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตัน ความทรงจำวัยเด็กยามที่มีพ่อกับแม่คอยโอบอุ้มหลั่งไหลเข้ามาในความคิด แต่คราวนี้มันไม่ได้นำพาความโกรธแค้นหรือบาดแผลมาให้อีกต่อไปแล้ว หากแต่เป็นความอบอุ่นใจที่ได้กลับคืนสู่ ‘บ้าน’ ที่แท้จริงคัตเตอร์จอดรถที่หน้าเรือนใหญ่ ชายหนุ่มก้าวลงมารับและกุมมือเรียวของกวางไว้แน่น ประคองพาเธอเดินขึ้นบันไดหินอ่อนเข้าไปภายในตัวบ้านภายในบ้านถูกทำความสะอาดอย่างหมดจด เฟอร์นิเจอร์เดิมของครอบครัวถูกจัดวางไว้ในตำแหน่งเดิมอย่างเป๊ะๆ ราวกับกาลเวลาไม่เคยหมุนผ่าน คัตเตอร์พากวางเดินตรงไปยังห้องโถงกลาง ซึ่งเป็นที่ตั้งของโต๊ะหมู่บูชาและรูปถ่ายของพ่อและแม่ของเธอที่ถูกทำความสะอาดจนไม่

บทที่ 59 สัญญา แสงแดดอุ่นยามสายส่องผ่านกระจกใสรอบห้องรับประทานอาหาร กลิ่นหอมของอาหารเช้าและกาแฟดำสดใหม่ยังคงอบอวลในอากาศ กวางก้มมองมือเรียวของตัวเองที่ถูกฝ่ามือใหญ่ของคัตเตอร์กุมไว้แน่น ความรู้สึกปลอดภัยที่ไม่เคยสัมผัสมานานหลายปีซึมซาบเข้าไปถึงเนื้อในของหัวใจ “กวางคิดว่า... สีกระดาษวอลเปเปอร์ห้องทำงานเข้มไปหน่อยนะคะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ รอยยิ้มหวานจุดขึ้นตรงมุมปาก ดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้า คัตเตอร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมที่มักจะฉายแววเย็นชาในห้องประชุมตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู เขาใช้นิ้วโป้งไล้เบาๆ หลังมือของเธอ “หืม? นี่กวางกำลังสั่งประธานบริหารตั้งแต่ยังไม่ทันได้กลับไปเซ็นสัญญาทำงานเลยเหรอ?” ชายหนุ่มเย้า น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะอารมณ์ดี “ไม่ได้สั่งสักหน่อยค่ะ แค่เสนอความคิดเห็นในฐานะเลขา สีกรมมันดูเคร่งเครียดเกินไป กวางอยากเปลี่ยนเป็นโทนสีอบอุ่น ให้สมกับที่เป็นห้องทำงานของคนที่ควบสองตำแหน่งไงคะ” หญิงสาวตอบกลับพร้อมกับเอียงคอเล็กน้อย ใบหน้าเนียนขึ้นสีระเรื่อเมื่อนึกถึงคำว่า ‘เจ้าของหัวใจประธานบริหาร’ ที่เขาเพิ่งมอบให้ เสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของคั