All Chapters of ท่านแม่คือนางร้ายที่ถูกพระเอกธงแดงขับไล่: Chapter 61 - Chapter 70

โจวลี่เหยียนยังคงยืนนิ่ง แผ่นหลังเหยียดตรง นางตอบเขาช้า ๆ “พี่เหวินอวี้เป็นบุรุษที่มีจิตใจดีและเปี่ยมด้วยคุณธรรม ยามที่ข้าถูกท่านมอบหนังสือหย่าและขับไล่ไปอยู่ชนบทนอกเมืองหลวงอย่างโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง ก็มีเพียงพี่เหวินอวี้ผู้นี้เท่านั้นที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือและปกป้องข้ากับลูก อีกทั้งพอมาที่นี่เขาก็คอยช่วย มิตรภาพของพวกเราฝังลึกมาก”นางหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของอดีตสามีแล้วเอ่ยประชดประชันต่อ “ในเมื่อตอนนั้นท่านอ๋องไม่เคยสนใจไยดีข้า เห็นข้าเป็นเสนียดสายตา ยามนี้เหตุใดจึงต้องมาเดือดเนื้อร้อนใจ มีท่าทีราวกับคนเสียสติหึงหวง ช่างน่าขันสิ้นดี”“ลี่เหยียน เจ้ากล้าเอ่ยวาจาประชดประชันข้าเพื่อปกป้องมันรึ!” เซี่ยเฉิงข่ายกระชากข้อมือเล็กของนาง ออกแรงบีบเบา ๆ สายตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยด้วยความร้าวรานใจ “เจ้าเป็นสตรีของข้า ร่างกายของเจ้า หัวใจของเจ้า หรือแม้กระทั่งเถาเถา ก็ล้วนแต่เป็นคนของข้า”“ปล่อยข้านะ ท่านมันคนพาลไม่มีเหตุผล เอาแต่ใช้กำลังบังคับคนอื่นเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน!” โจวลี่เหยียนสะบัดข้อมือออกอย่างแรง ตวัดสายตามองเขาด้วยความขุ่นเคืองเถาเถาที่ยืนกอดอกฟังบท

บุรุษร่างท้วมในชุดขุนนางท้องถิ่นขี่ม้าเข้ามาสมทบ พร้อมกับทหารทางการอีกสี่นาย แววตาของขุนนางผู้นั้นแฝงร่องรอยความโลภ เห็นได้ชัดว่าเตรียมการมาเป็นอย่างดีเพื่อบีบคั้นร้านยามู่เกอที่นับวันยิ่งชื่อเสียงโด่งดังโจวลี่เหยียนยังคงนั่งนิ่ง ดวงตาไม่ได้ฉายแววตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางปิดสมุดบัญชีช้า ๆ ก่อนจะเดินออกมาหน้าร้านหญิงสาวพลันสะดุดกับกลิ่นอายและร่องรอยบางอย่าง ที่มุมผ้าซับน้ำลายฟูมปากของคนเจ็บมีรอยคราบสีเหลืองเข้ม ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของผงขมิ้นเกรดต่ำอีกทั้งที่ข้อมือของบุรุษที่แสร้งทำเป็นญาติคนเจ็บมีรอยด้านจากการจับโกร่งบดยาเป็นเวลานานติดต่อกันหลายปี ไหนจะกลิ่นอายสมุนไพรราคาแพงอย่างตังกุย[1]ที่ติดอยู่ตามแขนเสื้อ บ่งบอกชัดเจนว่าแสร้งแต่งกายเป็นชาวบ้านเพื่อตบตาผู้คนในเมืองกวงไห่ มีเพียงร้านยาร้านเดียวเท่านั้นที่ใช้ขมิ้นเกรดต่ำผสมในเทียบยาเพื่อลดต้นทุน และกว้านซื้อตังกุยไปกักตุนไว้จนหมด นั่นก็คือ ‘ร้านยาจงมี่ถัง’ ร้านยาเก่าแก่ที่มีมาหลายปีมุมปากโจวลี่เหยียนโค้งขึ้น นางเดินไปจับชีพจรคนบนแคร่ไม้ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปอธิบายต่อทุกคน “พวกท่านกล่าววาจาปรักปรำคนง่ายดายเกินไปแล้ว เทียบยารักษาไข้ป่าข

ด้านในห้องข้างห้องหลัก แสงจันทร์สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา เผยให้เห็นดวงตาคมกริบของเซี่ยเฉิงข่ายที่เต็มไปด้วยไฟแห่งความปรารถนาที่ถูกกักขังมาเนิ่นนาน ชายหนุ่มยังไม่ผละริมฝีปากออกจากความหวานล้ำที่เขาโหยหา จุมพิตดุดันและร้อนแรงขึ้นตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน“อื้อ...” โจวลี่เหยียนครางประท้วงในลำคอแผ่วเบา สมองของนางขาวโพลน จุมพิตของบุรุษตรงหน้าสูบเอาเรี่ยวแรงทั้งหมดของนางไปจนหมดสิ้น สองมือทำได้เพียงขยุ้มสาบเสื้อตัวนอกของชายเขาไว้แน่นเพื่อพยุงร่างกายอ่อนระทวยความซาบซ่านแผ่ขยายทั่วร่าง ยามที่ลิ้นของเขาตวัดเกี่ยวรัดกับลิ้นของนาง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึกยามสู้รบเซี่ยเฉิงข่ายถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า ลมหายใจอุ่นเป่ารดแก้มที่ขึ้นสีแดงระเรื่อของหญิงสาว ชายหนุ่มช้อนร่างบางขึ้นในอ้อมแขนอย่างง่ายดายก่อนจะก้าวตรงไปยังเตียงกว้างครั้นแผ่นหลังเนียนสัมผัสกับฟูกนอน ร่างสูงใหญ่กำยำก็ทาบทับลงมาทันที แม้จะเจ็บบาดแผลที่อก ทว่าความเจ็บปวดกลับถูกความรุ่มร้อนในกายทำลายไปจนหมดสิ้นแล้วเซี่ยเฉิงข่ายจ้องมองสตรีใต้ร่างด้วยแววตาหยาดเยิ้ม มือหนาหยาบกร้านค่อย ๆ เอื้อมไปปลดสายรัดเอวนาง ก่อนอาภรณ์สี…ถูกแยก

คำพูดที่แตกต่างจากยุคสมัยนี้ทำให้หญิงสาวงุนงงเป็นอย่างยิ่ง ทว่าจู่ ๆ ในหัวของโจวลี่เหยียนก็พลันบังเกิดภาพนิมิต นางได้เห็นชีวิตของครอบครัวยากจนสามคนพ่อแม่ลูกในนิมิตที่นางเห็นราวกับเคยเกิดขึ้นกับตนเองจริง เห็นกระดาษปฏิทินแผ่นเก่าที่แขวนไว้บนผนัง ปรากฏตัวอักษรและตัวเลขประหลาดที่ไม่คุ้นตา แต่นางกลับอ่านออกได้อย่างน่าอัศจรรย์ ว่าเป็นปี 1967คนเป็นพ่อ แม้จะอยู่ในชุดซอมซ่อสีซีด ใบหน้าซูบผอมและเปื้อนคราบดินจากการตรากตรำทำงานหนัก ทว่าโครงหน้าหล่อเหลา กลับเป็นใบหน้าแบบเดียวกับเซี่ยเฉิงข่ายขณะที่คนเป็นแม่ ยอมหลังขดหลังแข็งตรากตรำทำงานในแปลงนารวมตั้งแต่เช้าตรู่ยันมืดค่ำเพื่อแลกแต้มค่าแรงมาเลี้ยงดูครอบครัว สวมเสื้อผ้าเก่า ๆ ที่มีรอยปะชุนนับไม่ถ้วน สตรีผู้นั้นกลับมีใบหน้าแบบเดียวกับนางทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของโจวลี่เหยียนแทบหยุดหายใจคือภาพของลูกสาววัยสิบห้าปี เด็กหญิงตัวน้อยผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของพ่อแม่ เด็กสาวมีดวงตากลมโตสุกใส หากเถาเถาของนางเติบโตขึ้นมาก็คงมีใบหน้าแบบนี้ไม่ผิดแน่ เด็กสาวผู้อาภัพคนนั้นมีนามว่าหลิวซิวฉินแต่หลิวซิวฉินต้องจบชีวิตลงในวัยเพียงสิบแปดอย่างโดดเดี่ยวในปี 1970 พร้อมสมุ

ช่วงบ่ายภายในร้านยามู่เกอ โจวลี่เหยียนกำลังนั่งคัดแยกสมุนไพรแห้งอยู่ที่โต๊ะตัวยาว โดยมีฉีเฟิงและจางฮั่นยืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านข้าง ทหารสนิททั้งสองมองหน้ากันเลิ่กลั่กคล้ายมีเรื่องบางอย่างที่อัดอั้นอยู่ในใจมานานในที่สุดจางฮั่นก็ทนไม่ไหว คุกเข่าลงต่อหน้าโจวลี่เหยียน ตามด้วยฉีเฟิงที่คุกเข่าลงข้างกัน“มีเรื่องหนึ่งที่ข้าสองคนมิอาจเก็บไว้ได้อีกต่อไปขอรับ” จางฮั่นเอ่ยเสียงจริงจัง “เรื่องตระกูลโจวกบฏ โทษตามกฎหมายราชสำนักคือต้องถูกเนรเทศไปใช้แรงงานหนักที่ชายแดนเหนือจนวันตาย ไม่เว้นแม้แต่พระชายาอ๋อง แต่เหตุใดท่านยังได้ไปอยู่บ้านหลังเล็กนอกเมืองหลวงที่ท่านอ๋องมอบให้ เคยทราบหรือไม่ขอรับ”โจวลี่เหยียนชะงักมือที่กำลังจับสมุนไพร แววตาคู่สวยสั่นไหวเล็กน้อย “พวกเจ้าหมายความว่าอย่างไร”ฉีเฟิงน้ำตาคลอหน่วย เงยหน้าขึ้นกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ท่านมีส่วนเกี่ยวข้องจึงต้องถูกเนรเทศ แต่ที่ท่านไม่โดนเนรเทศ เป็นเพราะท่านอ๋องกราบทูลขอร้องฝ่าบาทขอรับ ท่านอ๋องคุกเข่าต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้เพื่อขอชีวิตให้ท่าน ทว่ากฎหมายมิอาจละเว้น ฝ่าบาทจึงตรัสว่าหากมิอยากให้นางรับโทษเนรเทศ ย่อมได้ ทว่าต้องให้นางรับการโบยสามส