บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก의 모든 챕터: 챕터 111 - 챕터 120

สายลมยามบ่ายพัดผ่านยอดหญ้าเขียวขจีของไร่พราวฟ้า ทว่าบรรยากาศภายในห้องโถงเรือนไม้กลับตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ น้ำฟ้าในชุดเดินทางยืนตัวแข็งทื่อ กระเป๋าเดินทางใบย่อมร่วงหลุดจากมือตกลงบนพื้นดังตุบ ดวงตาคู่สวยสั่นระริก จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึงสุดขีด ภรภัทรในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนลอยชายกำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพรมหนานุ่ม สองมือประคองร่างป้อมของเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังตั้งไข่เกาะหัวเข่าของเขาอย่างร่าเริง เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากของน้องพราวดังสะท้อนก้อง แต่สำหรับน้ำฟ้า มันเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจ “คุณต้น...” เสียงหวานพึมพำแผ่วเบาจนแทบไม่พ้นลำคอ ภรภัทรชะงักงัน ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบสายตาคู่นั้น หัวใจดวงโตกระตุกวูบอย่างแรง ลืมกระทั่งวิธีหายใจไปชั่วขณะ “ฟ้า...” “คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง... แล้วทำไมลูกของฉันถึงไปอยู่กับคุณ!” สัญชาตญาณความเป็นแม่สั่งการเร็วกว่าสมอง น้ำฟ้าปรี่ตรงเข้าไปหวังจะดึงร่างเล็กเข้ามาสู่อ้อมอก แต่ภรภัทรกลับช้อนอุ้มน้องพราวขึ้นมาแนบอก ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ไม่ยอมปล่อยก้อนแป้งในมือให้ใครหน้าไหนทั้งสิ้น “ลูกของคุณอย่างนั้นเหรอ...” ภรภัทรเอ่ยถามเสียงพร่า แววตาคมกริบไหว

กระทั่งเข็มนาฬิกาบอกเวลาตีสองครึ่ง... “แง้... แง...” เสียงสะอื้นเล็กๆ เริ่มดังแทรกความเงียบสงัด น้องพราวพลิกตัวกระสับกระส่าย มือน้อยป้อมปัดป่ายไปในอากาศ ควานหาอะไรบางอย่างที่ไม่คุ้นเคย ก่อนที่เสียงร้องงอแงจะเริ่มทวีความดังขึ้นจนกลายเป็นเสียงแผดจ้าลั่นห้อง “อุแว้! แง้...” น้ำฟ้าสะดุ้งตื่นทันทีด้วยสัญชาตญาณความเป็นแม่ หญิงสาวรีบลุกขึ้นนั่ง ช้อนอุ้มร่างป้อมขึ้นมาแนบอกพลางโยกตัวปลอบประโลมละล่ำละลัก “พราว... ลูกแม่ ไม่ร้องนะคะคนดี หม่ามี้อยู่นี่แล้วลูก ชู่... ชู่ว์...” ทว่ายิ่งน้ำฟ้ากอดรัดและโยกปลอบ เจ้าก้อนแป้งกลับยิ่งดีดตัวแอ่นหลังหนี สองขาป้อมถีบไปมาอย่างขัดใจ มือน้อยไม่ยอมเกาะไหล่แม่ แต่กลับชี้โบ๊ชี้เบ๊ฝ่าความมืดไปยังทิศทางของโซฟาไม้ พร้อมกับส่งเสียงกรีดร้องเรียกหาคนคุ้นเคยที่เฝ้ากกกอดเธอมาตลอดหลายเดือน “ปา... ปาป๊า! ฮือ... ปาป๊า!” น้ำฟ้าชะงักค้าง หัวใจคนเป็นแม่หล่นวูบ รอยเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมากลางอกเมื่อตระหนักว่าอ้อมกอดของเธอที่ห่างหายไปนาน... ไม่อาจปลอบประโลมลูกได้เท่ากับผู้ชายคนนั้น พรึ่บ! ไฟหัวเตียงสีส้มสลัวสว่างวาบขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของภรภัทรที่ลุกพรวดจ

แสงแดดอุ่นยามเช้าทอดผ่านทิวเขาสลับซับซ้อนของไร่พราวฟ้า ขับเน้นให้เรือนไม้สักทองดูอบอุ่นและมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างถนัดตา บนชานระเบียงกว้าง โต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ถูกจัดวางใหม่ให้มองเห็นเนินเขาทอดยาวด้านหลัง แฟ้มเอกสารธุรกิจและแล็ปท็อปบางเฉียบวางเคียงคู่กับแท็บเล็ตแสดงตารางฟื้นฟูสมอง กล่องของเล่นเสริมพัฒนาการ และแก้วหัดดื่มของเด็กน้อย ภรภัทรตัดสินใจเด็ดขาดที่จะวางมือจากความวุ่นวายในเมืองหลวง มอบหมายงานบริหารรายวันให้เพลิงกับน้ำตาลช่วยคุมเชิงแทน ส่วนตัวเขาเลือกที่จะหอบงานและพาลูกสาวตัวน้อยมาปักหลักอยู่ที่นี่อย่างไม่มีกำหนด ข้อความคำแนะนำทางการแพทย์จากแฟ้มส่งตัวที่ส่งตรงมาจากบอสตันระบุไว้ชัดเจนว่า การฟื้นฟูระบบประสาทและความจำจะสัมฤทธิผลสูงสุดเมื่อผู้ป่วยกลับคืนสู่สภาพแวดล้อมเดิมที่ผูกพัน กลิ่น อุณหภูมิ และกิจวัตรประจำวัน จะช่วยเร่งกระตุ้นให้วงจรประสาทสร้างการเชื่อมต่อใหม่ได้รวดเร็วยิ่งขึ้น ชายหนุ่มสูดลมหายใจรับกลิ่นหอมระรวยของดอกกาสะลองเข้าเต็มปอด พลางก้มมองเด็กหญิงตัวน้อยในชุดเอี๊ยมหมีสีฟ้าที่กำลังเหนี่ยวรั้งขาโต๊ะพยุงตัวยืนอย่างมุ่งมั่น “ว่าไงยัยตัวแสบ วันนี้จะช่วยปาป๊าทำงาน หรือจะช่วยปาป๊

โถงห้องทำงานบนเรือนไม้สักเงียบสงัด มีเพียงเสียงสายลมพัดกระทบแมกไม้ด้านนอกและเสียงใบพัดลมเพดานหมุนเอื่อยน้ำฟ้าวางน้องพราวลงบนพรมหนานุ่มกลางห้อง ปล่อยให้เด็กน้อยนั่งเล่นตุ๊กตากระต่ายอย่างเพลิดเพลินอยู่ในสายตา ก่อนที่หญิงสาวจะก้าวตรงไปนั่งลงหลังโต๊ะทำงานไม้ตัวยาว เปิดแฟ้มประวัติการรักษาที่มีตราสัญลักษณ์ศูนย์ประสาทวิทยาบอสตันออกอย่างกระฉับกระเฉง แววตาหลังกรอบความเงียบขรึมดูเด็ดขาด ไร้รอยหวั่นไหวภรภัทรลากเก้าอี้ไม้มานั่งลงฝั่งตรงข้าม ร่างสูงใหญ่เอนหลังพิงพนัก สองแขนกอดอก จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าไม่วางตา ประกายตาวิบวับพราวระยับจนน้ำฟ้าต้องลอบสูดหายใจลึกเพื่อตั้งสติ“เอาล่ะค่ะ” น้ำฟ้าเคาะปากกาลงบนโต๊ะเบาๆ สบตากับเขาตรงๆ “ในรายงานจากหมอวิศรุตระบุว่า ระบบประสาทและการรู้คิดของคุณฟื้นฟูกลับมาเกือบสมบูรณ์แล้ว คุณอ้างว่าดึงความทรงจำช่วงที่เป็นพี่นะกลับมาได้ทั้งหมด”“ไม่ได้อ้างครับ พี่จำได้ทุกอย่างจริงๆ” ภรภัทรตอบเสียงทุ้ม นุ่มนวลและหนักแน่น“ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มการทดสอบความจำได้เลย” น้ำฟ้าเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเริ่มแฝงรอยประชดประชันอย่างห้ามไม่อยู่ “ตอบมาสิคะคุณภรภัทร ก่อนที่คุณจะกลายมาเป็นคน

วงแขนแกร่งที่โอบกระชับเอวบางไว้แน่นทำให้แผ่นอกของทั้งคู่แนบชิด น้องพราวที่อยู่ตรงกลางส่งเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊าก มือป้อมเอื้อมลูบแก้มแม่สลับกับแก้มพ่ออย่างมีความสุข น้ำฟ้าพยายามขืนตัวออกเล็กน้อย แม้หัวใจจะอ่อนยวบลงไปเกินครึ่ง แต่ความสงสัยในเงื่อนงำวันเกิดเหตุก็ผลักดันให้เธอต้องเอ่ยถาม “ปล่อยก่อนค่ะคุณต้น เลิกเล่นลิ้นได้แล้ว ถ้าคุณอ้างว่าจำได้หมดจริงๆ วันที่เกิดเรื่องในงานแต่งงานของธาวินกับอัมรา วันที่คุณบอกว่าจะไปสะสางแค้นกับไอ้นิค ก่อนที่คุณจะถูกทำร้ายจนเป็นแบบนี้ คุณจำได้ไหมว่าคุณไปเจออะไรมา” ภรภัทรคลายอ้อมกอดออกเพียงเล็กน้อยพอให้สบตากับเธอได้อย่างถนัด แววตากรุ้มกริ่มขี้เล่นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความนิ่งขรึมและลึกซึ้ง แขนข้างหนึ่งยังคงโอบเอวเธอไว้ ส่วนอีกข้างอุ้มลูกสาวแนบอกอย่างมั่นคง “จำได้สิครับ จำได้แม้กระทั่งเสียงพูดคุยตรงมุมทางเดินก่อนที่เรื่องวุ่นวายทั้งหมดจะเกิดขึ้น” ภรภัทรทอดเสียงต่ำลง นัยน์ตาฉายแววครุ่นคิดเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น “วันนั้นพี่บังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างน้าแก้วใจกับป้าภา” น้ำฟ้าเลิกคิ้วมองเขาอย่างแปลกใจ รอฟังอย่างตั้งใจ “ป้าภาถามขึ้นมาว่า คุณแก้วแน่ใจเหรอคะว