ภรภัทรยังไม่ยอมปล่อยวงแขนออกจากเอวบาง ปลายนิ้วหนาเกลี่ยพวงแก้มแดงระเรื่ออย่างย่ามใจ ยิ่งเห็นคุณหมอคนเก่งเริ่มออกอาการไปไม่เป็น เขาก็ยิ่งได้ใจ โน้มหน้าลงไปกระซิบชิดแก้มนวลจนปลายจมูกเฉียดผ่านผิวเนียน “สองปีที่ฟ้าไม่อยู่... คิดว่าพี่ต้องทรมานกับความคิดถึงขนาดไหนหืม วันนี้คุณหมอบินกลับมาตรวจคนไข้ถึงที่ จะใจร้ายปล่อยให้พี่กอดแค่นี้จริงๆ เหรอครับ” “คุณต้น ปล่อยก่อนค่ะ น้องพราวมองอยู่นะคะ” น้ำฟ้าปรามเสียงแผ่ว เอียงหน้าหลบปลายจมูกโด่งรั้นที่เริ่มปัดป่ายซุกไซ้ แต่ยิ่งหลบ ร่างสูงก็ยิ่งเบียดชิดเข้ามาจนแทบจะกลืนเธอเข้าไปทั้งตัว “พราวลูก ช่วยปาป๊าด้วย เร็วเข้า” ภรภัทรหันไปกระซิบขอกำลังเสริมจากลูกสาวตัวน้อยในอ้อมแขน น้องพราวที่กำลังอารมณ์ดีเห็นพ่อหยอกแม่ ก็ยิ้มกว้างจนเห็นฟันซี่เล็ก สองมือป้อมเอื้อมไปแปะลงบนแก้มของแม่แล้วดึงใบหน้าสวยเข้ามาใกล้ ก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะยื่นปากจิ้มลิ้มไปจุ๊บแก้มน้ำฟ้าดังฟอดใหญ่ “มี้... จุ๊บ” “เห็นไหม ขนาดลูกยังบอกให้จุ๊บเลย” ภรภัทรได้จังหวะ อาศัยตอนที่น้ำฟ้ากำลังหัวเราะเอ็นดูลูกสาว ชายหนุ่มโน้มหน้าลงประกบริมฝีปากอุ่นเข้ากับแก้มเนียนอีกข้างของเธออย่างรวดเร็วและหนักหน่
Last Updated : 2026-09-12 Read more