บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก의 모든 챕터: 챕터 121 - 챕터 130

พอมื้อเที่ยงผ่านพ้นไป ความอิ่มท้องบวกกับสายลมเย็นระรวยที่พัดเอื่อยๆ จากหุบเขา ก็เริ่มออกฤทธิ์กับเด็กหญิงตัวน้อย น้องพราวนั่งตาปรืออยู่บนเบาะรองนั่ง มือป้อมกอดตุ๊กตากระต่ายแน่น หัวกลมดุ๊กดิ๊กผงกหงึกหงักลงเรื่อยๆ จนแทบจะทิ่มลงกับพื้น ป้าน้อมที่รอจังหวะอยู่แล้วรีบก้าวเข้ามาย่อตัวลงส่งยิ้มบางเบา “คุณหนูพราวตาจะปิดแล้วค่ะคุณฟ้า ป้าน้อมขอพาไปไกวเปลนอนรับลมตรงชานเรือนชั้นล่างนะคะ อากาศกำลังสบายเชียวค่ะ” “ฝากด้วยนะคะป้าน้อม เดี๋ยวฟ้าลงไปดูค่ะ” น้ำฟ้าขยับตัวจะลุกขึ้นช่วยอุ้มลูกสาว แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วเรียวจะได้แตะตัวเด็กน้อย ฝ่ามือหนาของภรภัทรก็เอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ส่งสายตาพยักพเยิดเป็นสัญญาณให้ป้าน้อมรีบพาตัวช่วยตัวน้อยออกไปอย่างรวดเร็ว ป้าน้อมที่รู้ทางเจ้านายดีรีบช้อนอุ้มร่างป้อมของน้องพราวแนบอก กึ่งเดินกึ่งวิ่งนำเด็กรับใช้ลงบันไดเรือนไปทันที ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะคิกคักเบาๆ ของแม่บ้านสูงวัย น้ำฟ้าตวัดสายตาขุ่นเขียวหันกลับมามองคนเจ้าเล่ห์ “คุณต้น ปล่อยมือค่ะ ฟ้าจะลงไปดูลูก” “ป้าน้อมเลี้ยงน้องพราวมาตั้งแต่แบเบาะ ปล่อยให้ป้าน้อมดูแลเถอะครับ” ภรภัทรไม่เพียงไม่ยอมปล่อย

“พี่กลัวนี่ครับ กลัวว่าถ้าตื่นขึ้นมาแล้วจะไม่เจอฟ้าอีก หรือจำใครไม่ได้อีก ฟ้ากอดพี่หน่อยนะ ดูสิ พี่ตกใจจนใจเต้นแรงไปหมดแล้ว” ไม่พูดเปล่า ภรภัทรดึงมือบางของเธอให้แนบชิดลงบนแผงอกแกร่งข้างซ้ายอย่างแนบแน่น สัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวกระหน่ำอยู่ใต้ฝ่ามือ ความสงสารและห่วงใยแล่นริ้วเข้ามาบดบังความระแวงจนหมดสิ้น สองแขนบางค่อยๆ โน้มลงไปโอบรอบแผ่นหลังกว้างของคนตัวโต ลูบปลอบประโลมเบาๆ ราวกับกำลังปลอบเด็กตัวน้อย “ไม่เป็นไรแล้วนะคะคุณต้น ปลอดภัยแล้ว ฟ้าอยู่นี่แล้วไงคะ” เข้าทางเสือซุ่มเต็มเปา ภรภัทรไม่ปล่อยให้จังหวะทองหลุดลอย ร่างสูงตวัดวงแขนแกร่งรวบร่างนุ่มนิ่มเข้ามากอดแนบอกแน่น ซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นกายละมุนที่โหยหาจนชื่นใจ ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นยืนโดยไม่ยอมคลายอ้อมกอด แขนทรงพลังช้อนอุ้มร่างบางขึ้นมาจากพื้นอย่างง่ายดาย “คุณต้น จะทำอะไรคะ ปล่อยนะ” น้ำฟ้าตกใจจนต้องรีบยกมือคล้องคอเขาไว้ “เตียงมันสูง ถ้าน้องพราวกลิ้งตกเตียงเพราะตื่นมาไม่เจอแม่จะทำยังไงครับ” คนตัวโตให้เหตุผลข้างๆ คูๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเหมือนคนยังไม่หายตกใจ สองขายาวก้าวตรงไปยังเตียงใหญ่ทันที “ขึ้นไปนอ

เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังมาจากบันไดเรือนด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของขนมไทยโบราณที่เพิ่งนึ่งเสร็จใหม่ แก้วใจเดินนำแม่บ้านถือถาดของว่างและถ้วยผลไม้บดสำหรับเด็กๆ เข้ามาตรงชานเรือน ใบหน้าอ่อนโยนมีรอยยิ้มบางเบาประดับอยู่เสมอ “น้าแก้ว สวัสดีครับ คิดถึงจังเลย” ภรภัทรไม่รอช้า ร่างสูงก้าวปราดเข้าไปสวมกอดหญิงวัยกลางคนหลวมๆ อย่างสนิทสนม ทำเอาคนถูกกอดถึงกับสะดุ้งน้อยๆ ด้วยความตกใจ ก่อนจะยกมือลูบหลังเขาเบาๆ “สวัสดีค่ะแม่แก้ว” น้ำฟ้ายกมือไหว้ด้วยความนอบน้อม “ไหว้พระเถอะจ้ะหนูฟ้า... ตานี่ก็โตจนมีลูกมีเมียแล้ว ยังจะเข้ามากอดน้าเหมือนตัวเองเป็นเด็กไปได้” แก้วใจเอ่ยพลางหัวเราะแก้เขิน แก้มเนียนของหญิงสูงวัยซับสีเลือดฝาดระเรื่อ สายตาเหลือบไปสบเข้ากับดวงตาคมดุของพร้อมพัฒน์ที่นั่งมองอยู่ไม่วางตา “เอ๊ะ ตอนเด็กๆ น้าแก้วเคยกอดผมด้วยเหรอครับ ผมจำไม่ค่อยได้เลย” ภรภัทรแกล้งทำหน้าสงสัย น้ำเสียงทุ้มฟังดูเหมือนชวนคุยเรื่อยเปื่อย แต่ดวงตากลับจับจ้องสีหน้าของอีกฝ่ายนิ่ง แก้วใจชะงักไปนิดหนึ่ง มือที่กำลังวางจานขนมสั่นน้อยๆ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “เคย... เคยสิจ๊ะ ก็น้าเคยช่วยพี่แก้วตาเลี้ยงเรากับน้ำตาลนี่น

น้ำฟ้าที่กำลังนั่งดูข้อมูลในแท็บเล็ตเลิกคิ้วขึ้นช้าๆ หันมองคนขับที่เริ่มแผ่รังสีความหึงหวงออกมาเต็มคันรถ ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มบางเบาอย่างนึกขัน “เจฟเป็นศัลยแพทย์หัวใจ เป็นอาจารย์หมอรุ่นพี่ที่บอสตันค่ะ เขาเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดี คอยช่วยเหลือและดูแลฟ้าตอนปรับตัวช่วงแรกๆ ส่วนเรื่องที่เขาจะมาไทย เขามางานสัมมนาวิชาการแพทย์ ไม่ได้บินตามฟ้ามาเสียหน่อย” “ช่วยเหลือ... ดูแล?” ภรภัทรทวนคำ แววตาคมกริบเหลือบมองอย่างจับผิด “ผู้ชายด้วยกันดูออกครับว่าคิดอะไร ถ้าคิดแค่เพื่อนร่วมงานคงไม่โทรข้ามโลกมารายงานการเดินทางหรอก” “คุณต้นคะ ฟ้ากับเจฟบริสุทธิ์ใจต่อกัน และที่สำคัญ... คุณอย่าลืมสิคะว่าตอนนี้คุณอยู่ในสถานะอะไร เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่ามีแค่สถานะพ่อกับแม่ของลูก คุณไม่มีสิทธิ์มาตามหึงหวงหรือก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของฟ้า” น้ำฟ้าตอกกลับนิ่มๆ แต่ฟาดเข้ากลางใจจนคนฟังถึงกับสะอึก ภรภัทรสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดอารมณ์ ชายหนุ่มตบไฟเลี้ยวแซงรถคันหน้าอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเหลือบสายตาพราวระยับมามองเธอ “สถานะพ่อของลูก และเป็นสามีตัวจริงที่ยังไม่ได้เซ็นใบหย่าครับฟ้า” ภรภัทรเน้นย้ำคำอย่างหนักแน่น “พี่ไม่ก้าวก่ายเรื่อ

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาในห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์อัศวธารากุล บรรยากาศอันแสนสงบกลับถูกแทนที่ด้วยเสียงสะอื้นงอแงของเจ้าตัวเล็กบนเตียงกว้าง น้องพราวนอนพลิกตัวไปมา มือป้อมยกขึ้นขยี้ตาน้อยๆ ปากจิ้มลิ้มเบะออกส่งเสียงอ้อแอ้อย่างเอาแต่ใจ ไม่ยอมลุกขึ้นมาวิ่งเล่นเจื้อยแจ้วเหมือนทุกวัน น้ำฟ้ารีบแตะหลังมือลงบนหน้าผากมนและซอกคออุ่นจัดของลูกสาว สัญชาตญาณความเป็นแม่และคุณหมอสั่งให้เธอตระหนกเล็กน้อย หญิงสาวถอนหายใจยาวพลางก้มลงช้อนร่างป้อมเข้ามากอดแนบอก ลูบแผ่นหลังกลมกลึงเบาๆ เพื่อปลอบประโลม “เห็นไหมคะ มี๊บอกแล้วว่าให้ทานแค่คำสองคำพอ เมื่อวานปาป๊าเล่นป้อนไปตั้งหลายคำจนตัวรุมๆ แบบนี้ มี๊จะดุใครดีคะ ตีปาป๊าดีไหมลูก” ภรภัทรที่เพิ่งลุกขึ้นมาจากฟูกข้างเตียงในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงและเสื้อยืดหลุดลุ่ย รีบขยับตัวก้าวขึ้นมานั่งคุกเข่าบนเตียง ชายหนุ่มยื่นหน้าเข้าไปมองลูกสาวตัวน้อยด้วยความกังวลใจระคนสำนึกผิด ปากก็ยังพยายามแก้ต่างหวังให้บรรยากาศผ่อนคลาย “ฟ้าจะดุลูกทำไมครับ แค่ลูกงอแงนิดหน่อยเอง ยังไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย” “คุณนั่นแหละตามใจลูกเกินไป” น้ำฟ้าหันขวับมาส่งสายตาดุใส่คนตัวโต แววตาจริ