All Chapters of บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก: Chapter 131 - Chapter 140

คำถามสั้นๆ แต่เฉือนลึกราวกับคมมีดบาดลงกลางใจ แก้วใจสะอึกจนตัวเกร็ง ใบหน้าซีดเผือดยิ่งกว่าเดิม ปลายนิ้วที่ประสานกันอยู่บนตักบีบเข้าหากันแน่นจนสั่นเทา คำว่ากล้าแลกของหลวงพ่อ... ราวกับกำลังบีบให้เธอต้องตัดสินใจทำอะไรบางอย่างที่เก็บงำมาแสนนาน หลวงพ่อยื่นมือออกไป ด้ายสายสิญจน์สีขาวบริสุทธิ์สองเส้นวางสงบนิ่งอยู่บนฝ่ามือของพระชรา ก่อนจะส่งต่อให้ภรภัทรที่ประนมมือรับมาไว้ด้วยหัวใจที่เต้นรัว “เอาไปให้แม่ผูกแขนให้ ส่วนอีกเส้นก็ให้ผู้หญิงที่มีดวงอุปถัมภ์ผูกให้... ผ่อนหนักให้เป็นเบา” คำกล่าวของหลวงพ่อสะกิดบาดแผลเก่าในอดีตจนน้ำตาลที่นั่งพับเพียบอยู่อีกฝั่งอดที่จะเอ่ยท้วงขึ้นมาเบาๆ ไม่ได้ “แต่หลวงพ่อคะ... คุณแม่ของพวกเราเสียไปตั้งนานแล้วนะคะ” หลวงพ่อไม่ได้หันไปมองน้ำตาลตรงๆ สายตาสงบนิ่งยังคงทอดมองลึกเข้าไปในจิตใจของแต่ละคน ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำชวนขบคิด “คิดว่าใครเปรียบเสมือนแม่ ก็ให้คนนั้นแหละผูก เหมือนผูกชะตากันไว้ สายใยความผูกพันมันตัดกันไม่ขาดหรอกโยม” คำตอบนั้นทำเอาหัวใจของแก้วใจสะท้านไหวอย่างรุนแรง หญิงวัยกลางคนนั่งตัวแข็งทื่อ ก้มหน้าซ่อนน้ำตาที่รื้นขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว มือบีบเข้าหากันแน่นจนเ

ที่ลานจอดรถโรงแรมอัศวธาราแกรนด์ เสียงพูดคุยร่ำลาก่อนแยกย้ายแว่วมาเป็นระยะ เพลิงพาน้ำตาลและลูกๆ ขึ้นรถตู้ส่วนตัวแล่นออกไปเป็นคันแรกถัดไปไม่ไกล รถคันหรูของพร้อมพัฒน์เคลื่อนเข้ามาเทียบ แก้วใจก้าวขึ้นไปนั่งเคียงข้างประมุขของบ้าน ก่อนที่รถจะแล่นพ้นลานจอดมุ่งหน้าสู่ถนนใหญ่ตรงมุมเสามืด ชายชุดดำในรถเก๋งติดฟิล์มทึบจับพวงมาลัยแน่น สายตาเหี้ยมเกรียมจับจ้องท้ายรถของพร้อมพัฒน์ไม่วางตา เท้าหนาค่อยๆ แตะคันเร่ง เคลื่อนตามขบวนของแก้วใจไปห่างๆ อย่างแนบเนียน เพื่อสืบหาที่กบดานตามคำสั่งของศักดาขณะเดียวกัน ภรภัทรเดินพาน้ำฟ้ามาที่รถตู้อัลพาร์ดสีดำคันหรู ประตูสไลด์ไฟฟ้าเปิดออกกว้างโดยมี เรน บอดี้การ์ดคนสนิทคอยค้อมศีรษะรอรับ“ส่งยัยหนูมาให้พี่อุ้มเถอะ ฟ้าจะได้ขึ้นไปนั่งสบายๆ”ภรภัทรเอ่ยเสียงนุ่ม ชายหนุ่มยื่นแขนแกร่งไปช้อนตัวน้องพราวที่กำลังหลับปุ๋ยขึ้นมาแนบอก สัญชาตญาณความเป็นพ่อทำให้เขาประคองศีรษะกลมทุยไว้อย่างระวัง น้ำฟ้าก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะวีไอพีกว้างขวาง ก่อนที่ภรภัทรจะก้าวตามขึ้นมานั่งเคียงข้าง ตระกองกอดลูกสาวไว้ไม่ยอมห่างเรนกดปิดประตู ก้าวขึ้นประจำที่คนขับแล้วบังคับรถเคลื่อนตัวอย่างนุ่มนวลจังหวะนั

เช้าตรู่ ภรภัทรตื่นนอนด้วยความสดชื่น ชายหนุ่มอาบน้ำแต่งตัวอย่างประณีตในชุดสูททำงานเนี๊ยบกริบ เตรียมตัวเข้าโรงแรมอัศวธาราแกรนด์ตั้งแต่หัววัน ร่างสูงนั่งตรงหัวโต๊ะอาหาร จิบกาแฟดำหอมกรุ่นอย่างอารมณ์ดี พลางถือช้อนคอยป้อนข้าวต้มให้ลูกสาวตัวน้อยบนเก้าอี้เด็กข้างกาย “อ้าม เก่งมากครับคนเก่งของปาป๊า” น้องพราวอ้าปากรับข้าวต้มอย่างว่าง่าย เคี้ยวตุ้ยๆ พลางส่งเสียงหัวเราะคิกคักตามแรงหยอกเย้า เสียงฝีเท้าก้าวลงบันไดดึงดูดสายตาคมกริบให้หันไปมอง น้ำฟ้าเดินเข้ามาในห้องอาหารด้วยชุดเดรสเข้ารูปเรียบหรู ใบหน้านวลแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา แต่ท่าทางกลับดูประหม่าและเกร็งอย่างเห็นได้ชัด “เมื่อคืนหลับฝันดีไหมครับคุณหมอ” ภรภัทรทักทายเสียงนุ่ม แววตาวิบวับจ้องมองอย่างมีความหมายลึกซึ้ง คนถูกถามชะงักกึก หน้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนหวนกลับเข้ามาเป็นฉากๆ จนแทบก้าวขาไม่ออก “ค่ะ ฝันดี” น้ำฟ้าตอบเสียงเบา พยายามเสหลบสายตา ไม่กล้าสบดวงตาคมปลาบคู่นั้นตรงๆ ท่าทีเอียงอายของเธอทำให้คนถามยกยิ้มกริ่มอย่างพอใจ “ป้ายา เสิร์ฟมื้อเช้าให้คุณหมอเลยครับ เมื่อคืนคุณหมอดูแลน้องพราว เสียพลังงานไปเยอะ” ป้ายาแ

เมื่อจัดการกันท่าหมอเจฟฟ์เรียบร้อย ภรภัทรก็พาน้ำฟ้าและน้องพราวขึ้นมายังเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุดของโรงแรม บรรยากาศเงียบสงบเป็นส่วนตัว น้องพราวที่เริ่มง่วงถูกพาไปนอนหลับปุ๋ยอยู่ในห้องนอนเล็กเรียบร้อยแล้วภรภัทรเดินหน้านิ่งเข้ามาในห้องนั่งเล่นกว้างขวาง ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาว กอดอกแน่น เบือนหน้าหนีไปมองวิวนอกกระจกบานใหญ่ ไม่ยอมสบตาน้ำฟ้าสักนิดน้ำฟ้าถอนหายใจเบาๆ เดินตามเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้า“คุณทำเกินไปหรือเปล่าคะคุณต้น ไปโยนงานให้คุณอลิชาให้แบบนั้นไกด์คนอื่นก็มี อีกอย่างเจฟฟ์เขาคงอึดอัดแย่”ภรภัทรที่ตอนแรกแค่จะเดินมานั่งเงียบๆ ชะงักไป ได้ยินเธอออกโรงปกป้องหมอหนุ่มเข้าหน่อย ก็นึกอยากแกล้งขึ้นมาทันที ชายหนุ่มตีหน้าขรึม กัดฟันเงียบ ไม่ยอมปริปากตอบน้ำฟ้าเห็นท่าทีนั้นแล้วเริ่มใจคอไม่ดี คิดว่าเขาโกรธจริงจัง หญิงสาวค่อยๆ ขยับตัวลงไปนั่งข้างๆ เอื้อมมือเรียวไปแตะท่อนแขนแกร่งเบาๆ“คุณต้น โกรธเหรอคะ”ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงพ่นลมหายใจเบาๆ กับใบหน้าที่ยังหันหนีความจริงภรภัทรไม่ได้เคืองอะไรเลย แต่พอเห็นแววตาหวั่นไหวและท่าทางร้อนรนของคนตัวเล็ก ความเจ้าเล่ห์ก็ทำงานทันที ยิ่งเห็นเธอกังวล

การเซ็นสัญญาผ่านพ้นไปด้วยดี ลูกค้ากรุ๊ปทัวร์รายใหญ่จากจีนตกลงทำสัญญาพาคณะท่องเที่ยวเข้าพักในโรงแรมเดือนละสี่ครั้ง ครั้งละสี่ถึงห้าวัน ส่งผลให้แนวโน้มทางธุรกิจของโรงแรมอัศวธาราแกรนด์เติบโตขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทั้งที่ปกติห้องพักก็เกือบเต็มแทบทุกวันอยู่แล้ว เมื่อเสร็จสิ้นการลงนาม ภรภัทรจึงเรียกประชุมด่วนผู้จัดการทุกแผนกในทันทีเพื่อวางแผนรองรับงานใหญ่ บรรยากาศในห้องประชุมเต็มไปด้วยความจริงจัง ร่างสูงสง่าของท่านประธานหนุ่มนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ สายตาคมกริบกวาดมองผู้บริหารแต่ละฝ่ายอย่างสุขุม รอบคอบ ผิดกับท่าทางขี้เล่นตอนอยู่กับลูกเมียอย่างสิ้นเชิง “โครงการโรงแรมเฟสใหม่ไปถึงไหนแล้วคุณองอาจ” ภรภัทรหันไปถามผู้จัดการฝ่ายดูแลโครงการ “เก้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้วครับท่านประธาน” องอาจรายงานด้วยความมั่นใจ “สามารถเปิดใช้งานทันกรุ๊ปทัวร์กรุ๊ปใหญ่ใช่ไหม” “ทันแน่นอนครับ ตอนนี้เหลือเพียงเก็บรายละเอียดงานตกแต่งภายในและตรวจเช็กระบบความปลอดภัยขั้นสุดท้ายครับ” “ดีครับ งั้นขอให้ทุกฝ่ายเตรียมตัวให้พร้อม พนักงานทุกแผนกต้องมีความพร้อมเต็มร้อย อย่าให้เกิดข้อผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว การต้อนรับกรุ๊ปทัวร์ระดับนี้จะเ