All Chapters of บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก: Chapter 151 - Chapter 160

แสงแดดอ่อนยามเช้าทอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอน ภรภัทรลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้ม แม้เมื่อคืนจะต้องนอนเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่หลังแนวกำแพงหมอนข้างตามคำสั่งกักตัวของคุณหมอคนสวย แต่การได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของสองแม่ลูกอยู่ข้างกายตลอดทั้งคืน ก็เติมเต็มหัวใจที่เคยเวิ้งว้างมาสองปีเต็มจนล้นปรี่ ช่วงสายของวัน ภรภัทรพาน้ำฟ้าและน้องพราวมาที่โรงแรมด้วย ภายในห้องทำงานกว้างขวางบนชั้นบนสุดของโรงแรมถูกปรับเปลี่ยนให้เป็นสัดส่วนสำหรับครอบครัวอย่างลงตัว มุมพักผ่อนริมกระจกบานใหญ่ มีคอกกั้นเบาะนวมสีพาสเทลจัดวางไว้อย่างดี น้ำฟ้าในชุดลำลองสุภาพกำลังนั่งเล่นบล็อกไม้รูปสัตว์กับน้องพราว เสียงเจื้อยแจ้วและเสียงหัวเราะคิกคักของลูกสาวตัวน้อยทำให้ห้องทำงานที่เคยเคร่งขรึมดูอบอุ่นขึ้นมาถนัดตา ภรภัทรยืนจิบกาแฟดำอยู่หลังโต๊ะทำงาน ทอดสายตามองสองแม่ลูกด้วยประกายตาเปี่ยมสุข รอยยิ้มบนใบหน้าคมสันยังไม่ทันจาง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองสามครั้ง ก่อนที่เรนจะก้าวเร็วๆ เข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ทันทีที่เห็นผู้ช่วยคนสนิท ภรภัทรก็ปรับเปลี่ยนแววตาเป็นนิ่งสนิท กลับเข้าสู่มาดนักธุรกิจผู้คุมบังเหียนใหญ่ทันที “บ

เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำงานดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะ ก่อนที่บวรจะก้าวเข้ามาพร้อมกับพนักงานโรงแรมสองคนที่ช่วยกันถือถุงคลุมชุดราตรีเนื้อดีและกล่องเครื่องประดับใบหรูเข้ามาอย่างระมัดระวัง “บอสครับ ชุดของคุณหนูกับคุณหมอมาส่งแล้วครับ” บวรหยุดยืนรายงานด้วยท่าทีสุภาพ ภรภัทรละสายตาจากเอกสารบนโต๊ะ มองไปยังถุงชุดที่ตัดเย็บอย่างประณีตด้วยความพึงพอใจ ชายหนุ่มพยักหน้ารับคำสั่งการอย่างรวดเร็ว “เอาไปไว้ที่เพนต์เฮาส์ เดี๋ยวผมกับคุณหมอตามไป” “ครับ” บวรค้อมศีรษะรับคำสั่ง ก่อนจะผายมือส่งสัญญาณให้พนักงานลำเลียงชุดทั้งหมดขึ้นไปยังห้องพักส่วนตัวชั้นบนสุด เมื่อบานประตูปิดลง ภรภัทรจึงหมุนตัวเดินตรงมายังคอกกั้นเด็ก ชายหนุ่มย่อตัวลงแล้วช้อนอุ้มร่างป้อมของน้องพราวขึ้นมาแนบอกอย่างทะนุถนอม อีกมือหนึ่งยื่นไปส่งให้น้ำฟ้าเพื่อช่วยพยุงเธอให้ลุกขึ้นยืน “ได้เวลาแปลงโฉมแล้วครับคุณหมอ ไปดูกันดีกว่าว่าชุดที่คุณแม่กับคุณลูกจะใส่คืนนี้ สวยถูกใจแค่ไหน” น้ำฟ้าส่งยิ้มรับ วางมือลงบนฝ่ามือหนาที่อบอุ่นและมั่นคง ยอมให้เขาประคองเดินเคียงคู่กันออกจากห้องทำงาน มุ่งหน้าตรงไปยังเพนต์เฮาส์เพื่อเตรียมตัวรับศึกบนพรมแดงในค่ำคืนนี้ ภายใ

สายตาชื่นชมระคนอิจฉาตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องแกรนด์บอลรูม หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ในแวดวงธุรกิจต่างมองตรงมาที่แพทย์หญิงคนสวยเป็นตาเดียว ความงามสง่าที่ผสานเข้ากับบุคลิกฉลาดเฉลียวระดับดีกรีดอกเตอร์จากต่างประเทศ ยิ่งขับให้รัศมีความเป็นนายหญิงแห่งอัศวธารากุลโดดเด่นจนยากจะละสายตาขณะเดียวกัน บรรดาลูกสาวหลานสาวของเจ้าของโรงแรมและรีสอร์ตหรูทั่วภาคเหนือที่แต่งองค์ทรงเครื่องมาประชันกันเต็มที่ ต่างพากันหน้าเจื่อน ยืนเกาะกลุ่มซุบซิบด้วยความผิดหวัง“เสียดายจังแก มีเมียซะงั้น ไอ้เราก็นึกว่าเป็นพ่อม่ายเมียทิ้ง” หญิงสาวในชุดเดรสเกาะอกสีแดงเบะปากเบาๆ พลางควงแก้วแชมเปญในมือแก้เก้อ“นั่นสิ ฉันเลยอกหักดังเป๊าะเลยเนี่ย อุตส่าห์ให้คุณพ่อช่วยปูทางคุยธุรกิจตั้งนาน สรุปเขากระเตงลูกมารอแม่ตัวจริงกลับมานี่เอง อิจฉาหมอน้ำฟ้าชะมัด ได้ทั้งคนเก่ง รวย แถมรักเดียวใจเดียวอีกต่างหาก ดูสิ ยืนเคียงข้างกันแล้วเหมาะสมจนไม่รู้จะเอาอะไรไปแทรก”เสียงกระซิบกระซาบแว่วเข้าหูภรภัทรอยู่เป็นระยะ ชายหนุ่มไม่ได้ถือสา ซ้ำยังยิ้มรับด้วยความพึงพอใจ แขนแกร่งกระชับอ้อมกอดที่อุ้มน้องพราวเข้าหาตัว พร้อมกับโน้มตัวลงกระซิบชิดใบหูของคนข้างกาย“เห็นไหม

ภรภัทรละมือออกจากอ่างน้ำอุ่น ชายหนุ่มหยิบผ้าขนหนูผืนสะอาดมาซับหยดน้ำบนเรียวเท้าและข้อเท้าบางอย่างเบามือและประณีต แทนที่จะรวบตัวลุกขึ้น เขากลับค่อยๆ ขยับตัวขึ้นมานั่งคุกเข่าแทรกอยู่ตรงกลางระหว่างเรียวขาคู่งามบนผืนพรมหนานุ่มเก้าอี้อาร์มแชร์ตัวใหญ่บุผ้ากำมะหยี่หนานุ่ม โอบล้อมร่างบอบบางของน้ำฟ้าเอาไว้จนเธอดูตัวเล็กลงถนัดตา“คุณต้น... จะทำอะไรคะ” น้ำฟ้าเอ่ยถามเสียงสั่น พยายามจะหุบเรียวขาเข้าหากัน แต่ท่อนแขนแกร่งกลับเท้าลงบนที่วางแขนของเก้าอี้ทั้งสองข้าง กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขาอย่างแน่นหนา“บริการเสริมพิเศษไงครับ คุณหมอเมื่อยมาทั้งวัน หมอนวดจำเป็นคนนี้ต้องดูแลให้ถึงใจ”นัยน์ตาคมเข้มสะท้อนเปลวไฟแห่งความปรารถนาที่ซุกซ่อนไว้ไม่มิด ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นสบตาเธอในระยะประชิด มือหนาค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปตามเรียวขางาม สัมผัสอุ่นจัดไล้ผ่านผิวเนียนละเอียด ดันชายชุดนอนผ้าแพรตัวบางให้ร่นขึ้นไปกองอยู่บนสะโพกมน ปลายนิ้วร้ายกาจกดวนตามจุดชีพจรเบาๆ ผสมผสานการปรนนิบัติดูแลเข้ากับความจงใจปลุกเร้าอารมณ์“ตรงนี้ไม่ได้นะคะ... ยะ... หยุดก่อนค่ะคุณต้น” น้ำฟ้ารีบปราม ใบหน้าร้อนผ่าวจนแดงก่ำไปถึงลำคอ ทว่าน้ำเสียงกลับ

ภรภัทรอุ้มร่างบางตรงเข้ามาในห้องน้ำกว้างขวาง เสียงสายน้ำอุ่นที่เปิดรองไว้ในอ่างเริ่มส่งไอร้อนจางๆ ลอยกรุ่นไปทั่วห้อง ชายหนุ่มค่อยๆ วางน้ำฟ้าลงในอ่างอย่างทะนุถนอม แต่แทนที่จะถอยออกไป เขากลับก้าวตามลงมานั่งซ้อนหลังเธอหน้าตาเฉย “คุณต้น... อ่างมันแคบนะคะ ลงมาทำไมเนี่ย” น้ำฟ้าเอี้ยวตัวหันไปค้อนขวับ สองแขนยกขึ้นกอดอกบังผิวกายที่เริ่มแดงระเรื่อจากไอน้ำ “อ่างตั้งกว้างครับ คนตัวเล็กนิดเดียวจะกลัวเบียดทำไม” ภรภัทรหัวเราะหึๆ ในลำคออย่างอารมณ์ดี มือหนาคว้าฟองน้ำชุบสบู่เหลวที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ แล้วเริ่มลูบไล้ไปตามท่อนแขนเรียวของเธอเบาๆ “บริการพิเศษจากใจเลยนะเนี่ย ปกติพี่ไม่เคยทำให้ใครเลยนะครับคุณหมอ” “ก็ลองไปบริการใครดูสิคะ” “หืม... หึงเหรอครับ” “ใครหึงกันคะ! นี่บริการหรือหวังผลกันแน่ มือเนี่ย... ถูแขนหรือถูอะไร ชักจะเลื้อยไปทั่วแล้วนะ” “โถ ใส่ร้ายพี่จังเลย” ชายหนุ่มแกล้งทำหน้าซื่อตาใส แต่ปลายนิ้วกลับแตะฟองสบู่สีขาวฟูฟ่องขึ้นมาป้ายลงบนปลายจมูกรั้นของคนช่างพูดเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว “อ๊ะ! คุณต้น! แกล้งฟ้าเหรอ” น้ำฟ้าเบิกตากว้าง หลุดขำออกมากับความทะเล้นของเขา มือเรียวรีบกวักน้ำผสมฟองสบู่ใ