All Chapters of บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก: Chapter 141 - Chapter 150

รถเอสยูวีสีขาวแล่นผ่านซุ้มประตูไม้ขนาดใหญ่ที่มีป้ายไม้สักแกะสลักชื่อ ไร่พราวฟ้า ถนนลาดยางราบเรียบตัดเลียบแนวรั้วสีขาวทอดยาวไปตามแนวตีนเขาอันกว้างขวาง โดยมีไร่พราวตะวันของตระกูลอัศวธารากุลแผ่กว้างอยู่ติดกัน ลมเย็นชายเขาพัดโชยเอื่อย นำพากลิ่นหอมระรวยของมวลไม้นานาพันธุ์มาแตะจมูกอลิชาเลี้ยวรถเข้าจอดตรงลานหินกรวดด้านหน้าอาคารต้อนรับ หญิงสาวดับเครื่องยนต์แล้วปรายตามองคนนั่งข้างที่เอาแต่กวาดสายตามองวิวรอบตัวไม่วางตา“ถึงแล้วค่ะ ไร่พราวฟ้า ที่ดินผืนนี้อยู่ติดกับไร่พราวตะวัน ลมพัดโกรกจากตีนเขาสบายตลอดทั้งปีอย่างที่คุณหมอเห็นนี่แหละค่ะ”เจฟฟ์เปิดประตูรถก้าวลงไปยืนเต็มความสูง สูดลมหายใจเข้าลึกอย่างสดชื่น สองตาจับจ้องทัศนียภาพเบื้องหน้าด้วยความทึ่งเนินดินเตี้ยสลับกันไปมาถูกปกคลุมด้วยพุ่มต้นชาเขียวขจีเรียงแถวโค้งรับกับแนวเขา ถัดไปเป็นสวนกาแฟพันธุ์ดีที่ต้นกำลังติดผลแน่นขนัด ซึ่งสองสิ่งนี้คือหัวใจหลักของไร่พราวฟ้าที่สร้างชื่อเสียงและรายได้มาตลอดหลายปีทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเจฟฟ์อีกจุดคือแปลงผักออร์แกนิกขนาดใหญ่ที่ถูกจัดแบ่งสัดส่วนอย่างมีแบบแผน ท่อสปริงเกลอร์รดน้ำพืชผักสลัดและพืชเมืองหนาวอย่างทั

“โนมมม ปาป๊า โนม” เสียงเล็กเจื้อยแจ้วร้องทวงของโปรด น้องพราวในชุดนอนลายน่ารักหลังอาบน้ำตัวหอมฉุยเริ่มยกมือขยี้ตา ปากจิ้มลิ้มบ่นพึมพำอย่างงอแง“ครับๆ เดี๋ยวปาป๊าชงให้นะ ง่วงแล้วล่ะสิ รอแป๊บนึงครับคนเก่ง”ภรภัทรรับคำอย่างเอาใจใส่ ชายหนุ่มรีบกุลีกุจอเดินไปจัดการชงนมให้ลูกสาวอย่างคล่องแคล่ว ทว่าพอถือขวดนมอุ่นเดินกลับเข้ามาในห้องนอนใหญ่ ภาพตรงหน้ากลับทำให้ฝีเท้าของท่านประธานหนุ่มชะงักนิ่งแสงไฟสีส้มสลัวตรงหัวเตียงส่องกระทบร่างบางของน้ำฟ้าที่กำลังนอนตะแคงโอบกอดลูกสาวไว้ในอ้อมอก มือบางตบก้นกลมของน้องพราวเป็นจังหวะแผ่วเบาเพื่อกล่อมให้นอนหลับ ขณะที่มือน้อยของเด็กหญิงไขว่คว้าเหนี่ยวหน้าอกของน้ำฟ้าไว้แน่น ใบหน้าจิ้มลิ้มซุกแนบชิดไออุ่นจากอกแม่ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเจ้าตัวเล็กจมดิ่งสู่ห้วงนิทราไปเรียบร้อยแล้วภรภัทรค่อยๆ ย่องเข้ามาข้างเตียง มองขวดนมในมือตัวเองสลับกับลูกสาวตัวน้อยแล้วกระซิบเสียงแผ่ว“อ้าว หลับซะแล้ว นมปาป๊าก็เป็นหมันสิเนี่ยน้องพราว”“เบาๆ ค่ะคุณต้น เดี๋ยวลูกตื่น”น้ำฟ้าส่งเสียงกระซิบเอ็ดเบาๆ ส่งสายตาดุแต่แฝงประกายเอ็นดูมาให้คนตัวโตที่ยืนทำหน้าเสียดายขวดนมในมือ ก่อนที่เธอจ

ตัดภาพมายังเรือนไม้สักทองในไร่พราวฟ้า แสงแดดยามเช้าเริ่มสาดส่องผ่านรอยแยกของม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องรับรองแขก ลมหนาวชายเขาพัดเอื่อยพากลิ่นหอมระรวยของดอกกาสะลองลอยอบอวลไปทั่วทั้งห้อง บนเตียงกว้างมีกำแพงหมอนข้างและหมอนอิงวางเรียงซ้อนกันเป็นแนวยาวกั้นอาณาเขตไว้อย่างแน่นหนา เจฟฟ์นอนหลับสนิทอยู่อีกฝั่งในสภาพแทบจะชิดขอบเตียง ขณะที่อลิชาซึ่งนอนอยู่อีกฝั่งกำลังตกอยู่ในห้วงนิทราอันดุเดือด ในความฝัน... เธอกำลังยืนอยู่บนเบาะฝึกซ้อมเทควันโดสมัยเรียนมหาวิทยาลัย คู่ต่อสู้ร่างยักษ์กำลังจะพุ่งเข้ามาล็อกคอ อลิชาในฝันจึงรีบง้างเท้าสุดแรงเกิดเพื่อเตะสกัดเข้ากลางลำตัว พลั่ก! โครม! “โอ๊ย! ยัยไกด์บ้า ถีบผมทำไมเนี่ย!” เสียงโอดครวญดังลั่นมาจากพื้นข้างเตียง เจฟฟ์ที่โดนลูกถีบเทควันโดเข้าเต็มสีข้างจนกลิ้งตกเตียงลงไปนอนก้นจ้ำเบ้ากับพื้นไม้สักอย่างหมดสภาพ ชายหนุ่มยกมือขึ้นกุมเอวตัวเองพลางขบกรามแน่นด้วยความเจ็บปวด นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มตวัดมองขึ้นไปบนเตียงด้วยความเคียดแค้น “คอยดูนะ จะเอาคืนให้เข็ดเลย!” อลิชารีบลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะเสียงโวยวาย พอเห็นหมอหนุ่มตัวโตนั่งหน้ายู่ลูบสะโพกอยู่บนพื้นข้างเตียง หญิงสาวก็หล

“ฉันก็แค่แซวหรอกค่ะ” อักษราภัคส่ายหน้ายิ้มๆ อย่างนึกขำในท่าทีกลัวคนเข้าใจผิดของเขา “ร้อนตัวจนหน้าแดงหมดแล้วนะคะคุณพร้อมพัฒน์” แก้วใจแอบหลุบตามองกล่องขนมเปียกปูนในมือ เม้มริมฝีปากแน่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มบางๆ ที่เกือบจะหลุดออกมา ความใส่ใจและท่าทางเก้กังของเขา ทำให้หัวใจที่เคยด้านชาเริ่มรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด “เย็นนี้อยู่ทานข้าวที่นี่นะคะคุณพร้อมพัฒน์ คุณแก้วบอกว่าจะทำแกงรัญจวนซี่โครงหมูอ่อนด้วยค่ะ” อักษราภัคเอ่ยชวนด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม แกล้งปรายตามองเพื่อนรุ่นน้องที่นั่งตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันที พร้อมพัฒน์ชะงัก นัยน์ตาคมทอประกายวาววับด้วยความทรงจำในอดีตที่หวนคืนมา เมนูโบราณที่ต้องอาศัยเสน่ห์ปลายจวักชั้นครูและมีเพียงแก้วใจเท่านั้นที่ปรุงรสได้ถูกปากเขาที่สุด ตั้งแต่วันที่พรากจากกันไป เขาก็ไม่เคยได้ลิ้มรสมือที่ตราตรึงใจเช่นนี้จากที่ไหนอีกเลย “แก้วใจ เธอจะทำแกงรัญจวนจริงๆ หรือ” พร้อมพัฒน์ถามเสียงนุ่ม แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยประกายความหวัง “พอดีเห็นว่ามีใบโหระพาสดๆ ในสวนน่ะค่ะ วัตถุดิบก็มีครบ เลยคิดว่าจะทำทานกัน ไม่ได้เจาะจงทำให้ใครเป็นพิเศษสักหน่อย” แก้วใจรีบแก้เก้อ ก้มหน้างุดเพื่อหล

ริมฝีปากอุ่นทาบทับลงมาปิดเสียงทักท้วงอย่างอ่อนหวาน ลึกซึ้ง และเนิ่นนาน ปลุกเร้าความรู้สึกที่ห่างหายไปนานให้เริ่มลุกโชนขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงัด รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความนุ่มนวลแปรเปลี่ยนเป็นความเรียกร้องลึกซึ้งในพริบตา ปลายลิ้นร้อนของภรภัทรแทรกผ่านกลีบปากนุ่มเข้าไปกวาดต้อนความหวานอย่างชำนาญ มือหนาข้างหนึ่งประคองท้ายทอยมนไว้เพื่อรับสัมผัสได้ถนัดถี่ ขณะที่อีกข้างสอดประสานเข้ากับนิ้วมือเรียวของเธอ บีบกระชับแน่นจนแทบไร้ช่องว่าง “อื้อ... คุณต้น” น้ำฟ้าครางประท้วงได้เพียงในลำคอ เมื่อฝ่ามือร้อนอีกข้างของเขาเริ่มไม่อยู่นิ่ง เลื่อนผ่านเนื้อผ้าซาตินลื่นมือขึ้นมาเคล้นคลึงเอวคอด ก่อนจะลูบไล้สูงขึ้นจนแตะต้องความนุ่มหยุ่นใต้ร่มผ้า ความวาบหวามแล่นริ้วไปตามไขสันหลังจนร่างกายแทบอ่อนระทวย ทว่าภาพของลูกสาวตัวน้อยที่นอนอยู่บนเตียงแวบเข้ามาในห้วงความคิด ดึงสติสัมปชัญญะของคุณหมอสาวให้กลับคืนมาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดไปไกลกว่านั้น ฝ่ามือนุ่มของน้ำฟ้าก็ยกขึ้นดันแผงอกแกร่งไว้เต็มแรง ดวงตาคู่สวยที่เคยฉ่ำหวานปรับเปลี่ยนเป็นแววตาคมกริบแบบที่คุณหมอชอบใช้เวลาดุคนไข้ดื้อทันที “หยุดก่อนค่ะคุณต้น”