All Chapters of บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก: Chapter 161 - Chapter 170

“ฟ้าก็คิดถึง พี่นะ ค่ะ“น้ำฟ้าสบสายตาหวานกับภรภัทร”ฟ้าคิดว่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้กลับมาหาพี่นะในฐานะนี้อีกแล้ว“ มือบางลูบสันกรามเบาๆ”ฟ้าพี่ขอโทษ ขอโทษนะฟ้า“”งั้นฟ้าจะทำโทษพี่นะ ให้จำฟ้าไปจนวันตายเลยดีไหมคะ“”ยอมครับ… ยอมทุกอย่างเลย“น้ำฟ้าดันแผงอกแกร่งให้นอนราบลงกับเตียง แล้วตัวเองขยับขึ้นไปนั่งทับหน้าท้องของเขา“คืนนี้พี่นะห้ามขยับนะคะ... ถ้าขยับแม้แต่นิดเดียว ฟ้าจะหยุดทันที”“ทรมานพี่ชัด ๆ เลยครับคุณหมอ...”น้ำฟ้าพรมจูบแผ่วเบาไปตามกรอบหน้าคมคายของภรภัทร ก่อนจะไล่เรื่อยลงมายังซอกคออุ่นจัด ลมหายใจอุ่นนุ่มที่เป่ารดผิวเนื้อปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในกายชายหนุ่มให้ลุกโชนขึ้นมาอีกระลอก ความแข็งขึงร้อนผ่าวดุนดันแนบชิดอยู่กับสะโพกผายอย่างไม่อาจเก็บซ่อนน้ำฟ้าช้อนสายตาหวานฉ่ำขึ้นสบกับดวงตาคมปลาบ ปลายนิ้วเรียวไล้เบาๆ ไปตามแนวสันกรามแกร่งอย่างหยอกเย้า“ยังไม่ถึงเวลาค่ะ... ฟ้าบอกว่าทำโทษอยู่ก็ต้องอดทนสิคะ นอนนิ่งๆ ให้ฟ้าลงโทษซะดีๆ”ภรภัทรสูดปากซี้ดลึกด้วยความทรมาน สองมือหนาเผลอจิกเกร็งลงกับผ้าปูที่นอนจนยับย่น ขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูนเพื่อสะกดกลั้นความต้องการที่กำลังปะทุ“ใจร้ายมากเลยนะคุณหมอ... รู

แสงแดดยามเช้าทอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาอย่างอบอุ่น ภรภัทรตื่นก่อนนานแล้วแต่ยังคงแกล้งนอนหลับตาพริ้ม ทำทีเป็นหลับลึกอยู่ข้างกายคนรักน้ำฟ้าค่อยๆ ขยับตัวตื่นขึ้นมา พอเห็นใบหน้าคมคายยามหลับใหลที่คุ้นเคย หัวใจก็พลันอ่อนยวบ หมอสาวอดใจไม่ไหว โน้มใบหน้าเข้าไปแอบจุ๊บแก้มสากเบาๆ ทว่ายังไม่ทันจะผละออก ชายหนุ่มก็ลืมตาขึ้นมาทันควันพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม“ตื่นมาก็แอบลวนลามสามีเลยเหรอครับคุณหมอ”“คนบ้า... แกล้งหลับนี่นา!” น้ำฟ้าหน้าร้อนผ่าว รีบดันอกเขาออกแก้เก้อ “ลุกไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้วค่ะ วันนี้ต้องไปรับลูกนะ”แต่ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้ลุกจากเตียง เสียงเคาะประตูห้องเบาๆ พร้อมเสียงเจื้อยแจ้วคุ้นหูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน“ปาป๊า... ปาป๊า หาปาป๊า!”“ลุกได้แล้วค่ะ น้องพราวมาแล้ว!”น้ำฟ้ารีบเอ่ยเร่ง พลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวมิดชิด ภรภัทรสะดุ้งสุดตัว รีบคว้ากางเกงมาสวมอย่างลนลาน แล้ววิ่งตรงไปเปิดประตูรับลูกสาวทันทีเมื่อบานประตูเปิดออก ก็พบแก้วใจที่กำลังอุ้มหนูน้อยน้องพราวในอ้อมแขน พอเจ้าตัวเล็กเห็นหน้าปาป๊าก็ยื่นแขนป้อมๆ มาหาแทบจะทันที“ตื่นขึ้นมาก็ร้องหาแต่ปาป๊าค่ะ น้าป้อนข้าวแล้วก็ทานไปนิดเดียว

สายลมเย็นพัดผ่านทิวเขา โอบล้อมไร่พราวฟ้าที่เขียวขจีสุดลูกหูลูกตา บรรยากาศเงียบสงบและสดชื่นผิดกับความวุ่นวายในเมืองกรุง ทว่าบรรยากาศระหว่างคนสองคนที่กำลังเดินลัดเลาะตามแปลงดอกไม้เมืองหนาวกลับไม่ได้สงบตามธรรมชาติแม้แต่น้อย“เดินให้มันเร็วๆ หน่อยสิคะคุณหมอ”เสียงใสเอ่ยแซวพร้อมหันมาส่งสายตาเย้าแหย่ อลิชา คุณหนูคนเล็กของบ้าน ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของป้าจอมขวัญกับลุงพงษ์ น้องสาวสุดหวงของพี่ชายทั้งสองอย่างภาคินและธาวิน วันนี้อาสามารับหน้าที่เป็นไกด์กิตติมศักดิ์พาแขกคนสำคัญชมไร่ เธออยู่ในชุดเอี๊ยมยีนส์สวมหมวกปีกกว้างดูทะมัดทะแมงน่ารัก ยืนกอดอกมองชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่เดินตามหลังมาติดๆหมอเจฟ ศัลยแพทย์หนุ่มลูกครึ่งหน้าตาคมคายหล่อเหลา ส่ายหน้ายิ้มๆ ยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก ลมหายใจหอบเล็กน้อย แต่สายตาสีน้ำตาลอ่อนเปี่ยมเสน่ห์กลับจับจ้องใบหน้าหวานของคนตรงหน้าไม่วางตา“คุณหนูอลิชาครับ ผมเป็นหมอผ่าตัดนะ ไม่ใช่นักกรีฑาทีมชาติ จะได้เดินจ้ำอ้าวขึ้นเนินเขาไม่เหนื่อยแบบคุณ”“แหม ก็นึกว่าหมอนักเรียนนอกลูกครึ่งที่อุตส่าห์บินข้ามน้ำข้ามทะเลมาจากอเมริกาจะฟิตกว่านี้เสียอีก” อลิชายักคิ้วให้ ก่อนจะเอ่ยแซวเข้า

ทุกคนในห้องชะงักกึกพร้อมกัน ภรภัทรยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ในอ้อมแขนมีน้องพราวที่กำลังกะพริบตากลมแป๋วด้วยความสงสัย ส่วนข้างกายมีน้ำฟ้าที่มองบรรยากาศในห้องด้วยสายตาตกตะลึง สายตาคมกริบของภรภัทรกวาดมองภาพแม่ที่กำลังกอดน้องสาวร่ำไห้ และมองสบตากับพร้อมพัฒน์ที่ยืนนิ่งด้วยใบหน้านองน้ำตา แม้ภายนอกชายหนุ่มจะยังคงนิ่งสงบ แต่แววตาคู่นั้นกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง เพราะบทสนทนาทั้งหมดที่เพิ่งดังแว่วมาถึงโถงทางเดิน เขาก็ได้ยินมันครบถ้วนทุกถ้อยคำแล้วเช่นกัน “ตาต้น” แก้วตาเบิกตากว้าง สองมือที่กอดน้ำตาลอยู่สั่นระริก “คุณแม่ ผมดีใจครับที่คุณแม่ยอมบอกทุกคน” น้ำเสียงของภรภัทรทุ้มนิ่ง ทว่าแฝงความหนักแน่นและอบอุ่น “ตาต้น นี่แกรู้เรื่องนี้อยู่แล้วเหรอ” พร้อมพัฒน์หันมาถามลูกชายด้วยความประหลาดใจ ขณะที่ภรภัทรค่อยๆ วางน้องพราวลงในรถเข็นเด็กอย่างเบามือ น้ำฟ้ารีบเข้ามาช่วยจับรถเข็นและคอยดูเจ้าตัวเล็กเอาไว้ไม่ให้ตกใจกับบรรยากาศในห้อง “ครับ ผมรู้มาสักพักแล้ว” ชายหนุ่มก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าผู้หญิงที่เขาโหยหามาตลอดชีวิต สายตาคมทอดมองใบหน้าที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาด้วยความลึกซึ้ง “น้าแก้วก็คือน้าแก้ว ไม่มีทางมาแท

ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้พวงแก้มขาวผ่องขึ้นสีระเรื่อ แววตาเยิ้มหวานทว่ายังคงดื้อรั้น เมื่อเห็นว่างานเริ่มดึกและเด็กๆ เริ่มเข้านอนกันหมดแล้ว หญิงสาวจึงขอตัวแยกย้าย“ตาล พี่ขอกลับไปนอนที่ไร่พราวฟ้าก่อนนะ เริ่มง่วงแล้ว” อลิชาเอ่ยบอกลูกพี่ลูกน้อง พลางยืนขึ้นสะบัดศีรษะเบาๆ เพื่อไล่ความมึน“ไหวไหมเนี่ยพี่อลิซ หน้าแดงแจ๋เลย คืนนี้นอนที่นี่ด้วยกันเลยสิคะ” น้ำตาลทักด้วยความเป็นห่วง“ไหวสิ แค่นี้สบายมาก ไม่ได้เมาสักหน่อย แค่ง่วงเฉยๆ” อลิชายืนยันเสียงแข็ง แม้จะยืนเซนิดๆ ก็ตามหมอเจฟที่นั่งดื่มเป็นเพื่อนพวกหนุ่มๆ อยู่ไม่ไกลและมีอาการตึงๆ เล็กน้อยจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ เมื่อเห็นดังนั้นจึงรีบวางแก้วแล้วลุกขึ้นขันอาสา“เดี๋ยวผมพาคุณหนูอลิชากลับเองครับ ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ”“ฉันว่าแกควรจะนอนนี่นะอลิช ไปเป็นภาระคุณหมอเปล่าๆ” ภรภัทรดักคอหน้าระรื่น“หยุดเลยนายต้น! ฉันไม่ได้เมา!”“โอเค ไม่เมาก็ไม่เมา ขับรถกลับดีๆ นะหมอ”หลังจากงานเลี้ยงเลิกราและแขกเหรื่อแยกย้าย ความเงียบสงบก็กลับคืนสู่ไร่พราวตะวันอีกครั้งแก้วตายังคงนั่งรับลมอยู่ที่ศาลาไม้ริมสระบัวด้านหลังเรือนใหญ่ สายตาทอดมองผิวน้ำที่สะท้อนแสงจันทร์ยามค่ำคืน เรื่