All Chapters of บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก: Chapter 171 - Chapter 180

เพลิงพาน้ำตาลที่เริ่มตึงๆ กลับเข้าห้องไปแล้ว ส่วนแม่บ้านก็เพิ่งเดินมารายงานว่าคุณอักษราภัครับช่วงดูแลเด็กๆ ทุกคน โดยจับเข้านอนรวมกันหมดที่ห้องใหญ่ชั้นล่างเมื่อทางสะดวกและไร้สิ่งกีดขวาง ชายหนุ่มร่างสูงจึงหันมาส่งสายตาวิบวับให้ภรรยาคนสวยทันที“เข้าห้องกันครับคุณหมอ”“คุณต้นไม่แวะไปดูลูกก่อนเหรอคะ” น้ำฟ้าเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงตามสัญชาตญาณคนเป็นแม่“ไม่ต้องแวะหรอกครับ คุณม๊าพาหลับไปหมดแล้ว ขืนเราเข้าไปเดี๋ยวลูกตื่นขึ้นมาจะยุ่ง”“นั่นสิคะ แต่ถ้าดึกๆ ลูกตื่นมาไม่เจอเราล่ะ”“โธ่ คุณหมอครับ หลังๆ มานี้น้องพราวไม่ตื่นมากินนมรอบดึกแล้วนะ พี่ว่าไม่ต้องห่วงหรอก ในห้องนั้นมีทั้งคุณม๊า ทั้งพี่เลี้ยงคอยนอนเฝ้าอยู่ด้วย เราเข้าไปดูลูกตอนนี้มีแต่จะไปรบกวนเขาเปล่าๆ” ภรภัทรหาเหตุผลมารองรับสารพัดจนแทบฟังไม่ทันน้ำฟ้ามองค้อนสามีตัวดีอย่างรู้ทัน แต่ก็ปฏิเสธประกายตาเว้าวอนคู่นั้นไม่ได้ “ก็ได้ค่ะ”ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูและบานประตูห้องนอนปิดสนิทลง ภรภัทรก็ไม่รอช้า สอดแขนแกร่งเข้าโอบรัดเอวคอดบางของน้ำฟ้าจากทางด้านหลัง ดึงร่างนุ่มนิ่มเข้ามาชิดแนบกับแผงอกตึงแน่น ปลายจมูกโด่งคมสันซุกไซ้เข้าที่ซอกคอหอมกรุ่นทันท

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านโปร่งเข้ามาในห้องพักรับรอง ไอหมอกเย็นจางหายไปแทนที่ด้วยความอบอุ่น หากแต่บรรยากาศบนเตียงกว้างกลับร้อนระอุขึ้นมาในพริบตา อลิชารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก่อน อาการปวดศีรษะตุบๆ จากฤทธิ์ไวน์ยังไม่ทันสร่าง เธอก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อพบว่าตัวเองนอนเกยอยู่บนท่อนแขนแกร่ง เนื้อตัวเปล่าเปลือยอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน และคนที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างๆ คือหมอหนุ่มปากร้าย สติที่แล่นกลับมาสั่งให้เธอดีดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างเร็ว สองมือรีบรวบผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงคอ สายตามองเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายเกลื่อนพื้น ก่อนเสียงแหวจะระเบิดลั่นห้อง “กรี๊ดดด! ไอ้หมอบ้า คุณลวนลามฉัน!” เสียงแหลมสูงทำให้เจฟขมวดคิ้วแน่นด้วยความรำคาญ เขาปรือตาขึ้นมอง พอเห็นท่าทางตื่นตระหนกของยัยตัวแสบก็ถอนหายใจยาว มือหนายกขึ้นเสยผมยุ่งเหยิงก่อนจะยันกายลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง แผงอกเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยรอยข่วนจางๆ ที่เป็นหลักฐานของความดุเดือดเมื่อคืน “ลวนลามอะไรคุณไกด์ ผมเตือนคุณแล้วนะ” เจฟตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมจ้องสบตาตรงๆ “เมื่อคืนใครกันแน่ที่ดึงคอเสื้อผมลงไป ใครท้าว่าอย่าดีแต่ปาก” “หุบปากไปเลยนะ!” อลิชาหน้าแดงก่ำลามไปถึ

ภายในห้องโถงปรับอากาศของสำนักงานที่ดินช่วงสายค่อนข้างเงียบสงบ ศักดานั่งไขว่ห้างอยู่ตรงโซฟารับรองอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มกระหยิ่มใจ มือกดดูเวลาในโทรศัพท์พลางจิบกาแฟรอนายทวีศักดิ์ เจ้าของที่ดินแปลงหนึ่งไร่ที่ตนยอมทุ่มเงินเสนอมูลค่าสูงกว่าราคาปกติถึงสี่เท่า เพื่อปาดหน้าเค้กแย่งชิงมาจากมือของภรภัทร เงินสดมัดจำก้อนโตกับเงินโอนเข้าบัญชีก็จ่ายไปเรียบร้อย เหลือแค่วันนี้มาเซ็นรับโอนกรรมสิทธิ์ เขาก็จะถือไพ่เหนือกว่าศัตรูตัวฉกาจอย่างสมบูรณ์แบบ แต่แล้ว ประตูกระจกก็เปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของคนที่ศักดาคิดว่าน่าจะกำลังเจ็บใจอยู่ที่บ้าน ภรภัทรเดินเคียงคู่มากับน้ำฟ้า ชายหนุ่มดูภูมิฐาน ผ่อนคลายและสุขุม ข้างกายมีภรรยาคนสวยที่สง่างามไม่อ่อนข้อให้ใคร ศักดาเห็นดังนั้นก็หัวเราะหึในลำคอ ลุกขึ้นยืนจัดสูทให้เข้าที่ ก่อนจะก้าวเข้าไปขวางหน้าด้วยสายตาเย้ยหยัน “อ้าว... คุณภรภัทร มาทำอะไรที่นี่ล่ะครับ อย่าบอกนะว่าทำใจเรื่องที่ดินแปลงนั้นไม่ได้ เลยกะจะมาตื๊อขอซื้อต่อจากผม?” ศักดายิ้มเยาะ กวาดสายตามองคนทั้งคู่ “เสียดายด้วยนะคุณต้น โลกธุรกิจคนมือไวใจถึงเท่านั้นถึงจะได้ของดีไปครอง เงินสดกับเงินโอนม

เจฟลดปืนลง หอบหายใจเบาๆ ก่อนจะรีบวิ่งกลับมาทรุดตัวลงคุกเข่าข้างร่างบางที่ยังนอนขดตัวงออยู่บนพื้นหญ้า “คุณ... อลิชา คุณเป็นไงบ้าง” “โอ๊ย! เจ็บสิถามได้...” อลิชานิ่วหน้า มือกุมท้องน้อยแน่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บจุก “พวกมันเป็นใคร ทำไมมาทำร้ายคุณ” “ฉันจะไปรู้เหรอ คุณก็ถามมาได้... โอ๊ยยย เจ็บ!” เธอตัดพ้อเสียงสั่น ร่างกายยังระบมไปหมด เจฟรีบสอดแขนเข้าช้อนแผ่นหลังและข้อพับขา ประคองเธอขึ้นมาแนบอกอย่างทะนุถนอม ความเป็นห่วงฉายชัดในแววตาคมกริบ ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเธอยังปากเก่งได้เหมือนเดิม “ผมว่าชีวิตนี้คุณขาดผมไม่ได้หรอก ห่างกันแค่แป๊บเดียวก็เกิดเรื่องเลยเห็นไหม...” เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังสั่นไหว น้ำเสียงทุ้มเปลี่ยนเป็นจริงจังและหนักแน่น “งั้นต่อไปนี้... คุณต้องอยู่ในสายตาของผมตลอด” อลิชาที่กำลังเจ็บจุกจนหน้าซีดเหลือบตาขึ้นมองคนตัวโตทันที แม้จะซาบซึ้งที่เขาโผล่มาช่วยชีวิตไว้ได้ทันเวลา แต่ฟอร์มจัดมันค้ำคอ “อยู่ในสายตาบ้าบออะไรของคุณ... โอ๊ย ปล่อยเลยนะ พาฉันลุกขึ้นเดี๋ยวนี้” “ลุกไหวก็เก่งไปแล้ว โดนต่อยท้องขนาดนั้น” เจฟไม่ฟังเสียงทัดทาน แขนแกร่

“แต่เด็กในบ้าน…” “เดี๋ยวฟ้าจะกำชับว่าไม่ให้พูดค่ะ พี่อลิชพักที่นี่ให้หายก่อนนะคะ” น้ำฟ้ายิ้มปลอบพลางแตะมือเพื่อนเบาๆ ตัดความกังวล “คืนนี้หมอก็พักที่นี่แหละครับ ไม่ต้องกลับโรงแรม” ภรภัทรหันไปบอกเจฟอย่างมีน้ำใจ “มีห้องรับรองหลายห้อง สะดวกกว่าขับรถเทียวไปเทียวมาตอนดึกๆ” พอได้ยินคำชวน นัยน์ตาคมกริบของหมอเจฟก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เขายกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ปรายตามองคนเจ็บที่เพิ่งทำตาโตอ้าปากค้าง “ขอบคุณครับคุณต้น... ถือว่าผมอยู่ทำหน้าที่เป็นหมอประจำตัวคนไข้ดื้อแถวนี้ด้วยแล้วกัน เผื่อดึกๆ ตื่นมางอแงจะได้มีคนคอยดูแล” “ใครจะงอแงใส่คุณมิทราบ” อลิชาตวัดค้อน แก้มเนียนที่เคยซีดกลับแดงซ่านขึ้นมาอีกรอบด้วยความโมโหปนเขินจนลืมอาการจุกไปชั่วขณะ เพลิงเห็นท่าทีของทั้งคู่ก็หลุดหัวเราะในลำคอ บรรยากาศตึงเครียดพลันผ่อนคลายลง “เอาล่ะ เลิกเถียงกันได้แล้วครับคุณหมอกับคนไข้” ภรภัทรตัดบทด้วยรอยยิ้มบางๆ “ฟ้าพายัยอลิชขึ้นไปพักเถอะ ให้ยาออกฤทธิ์แล้วจะได้หลับยาว ส่วนเรื่องไอ้ศักดา... ปล่อยให้พวกผู้ชายจัดการเอง” น้ำฟ้ากับพราวฟ้าช่วยกันประคองอลิชาขึ้นไปชั้นบน จัดแจงให้นอนพักในห้องรับรองแขกฝั่งปีกตะวันออกของ