All Chapters of บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก: Chapter 21 - Chapter 30

นัยน์ตาคู่คมจ้องมองคราบน้ำรักบนผิวเนียนของเธอด้วย ความรู้สึกหลงใหล หวงแหน และอยากครอบครองอย่างไร้ขีดจำกัด ร่างกายของนรินทิพย์ตอบสนองเขาดีเยี่ยมจนน่าประหลาด มันทำให้หัวใจของมาเฟียหนุ่มพองโต... แต่ในขณะเดียวกัน ปมความสับสนในใจก็ตบหน้าเขาให้คิดไปอีกทาง! “แปลกดีนี่... คุณเป็นเมียผม เราอยู่กินกันมาตั้งเป็นปี แต่ทำไมถึงไม่มีลูกด้วยกันสักคน” ภรภัทรเค้นเสียงทุ้มพร่าข้างใบหูใส “มันเป็นเพราะคุณไม่เต็มใจใช่ไหมน้ำฟ้า ที่ผ่านมาคุณยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อเงินสิบล้านโดยที่ไม่เต็มใจ... ใช่ไหม! หันมาพูดกับผม!” “ไม่ใช่... ไม่ใช่นะคุณต้น” น้ำฟ้าส่ายหน้าทั้งน้ำตา ร่างกายเหนื่อยล้าจนแทบยกแขนไม่ไหว “ไม่ใช่เหรอ... งั้นก็ทำให้ผมรู้สิว่าคุณเต็มใจ” ภรภัทรสายตาพร่ามัว กระซิบสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเอาแต่ใจขั้นสุด “แต่ฟ้า... ฟ้าเหนื่อย...” น้ำฟ้าเอ่ยตัดพ้อเสียงแผ่วพร่า เธอเพิ่งผ่านศึกหนักมาติดๆ กันแทบไม่ได้พักหายใจ “เหนื่อยก็ไม่ต้องทำอะไร... แค่นอนเฉยๆ แล้วปล่อยให้ผมจัดการเอง” พูดจบ มาเฟียหนุ่มกินจุไม่รู้จักอิ่มก็จัดการจับร่างบางพลิกกลับมาหงายหน้าอีกครั้ง! นัยน์ตาคมกริบมองเรือนร่างนุ่มนิ่มที่บอบช้ำด

ณ คฤหาสน์อัศวธารากุล ภรภัทรก้าวเข้ามาภายในบ้านด้วยท่าทางนิ่งสงบ ชายหนุ่มหันไปเอ่ยถามแม่บ้านที่เดินเข้ามานำน้ำมารับหน้า “คุณฟ้าล่ะ...” “คุณหมอยังไม่ลงมาเลยค่ะ” แม่บ้านตอบตามจริง ภรภัทรยกนาฬิกาข้อมือเรือนหรูขึ้นดูเวลา ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น ทำเป็นถอนหายใจบ่นพึมพำเพื่อกลบเกลื่อนความกระวนกระวายในใจ “นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว... จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน!” “เอากุญแจสำรองมา” ภรภัมทรหันไปสั่งแม่บ้าน “ค่ะคุณต้น” เมื่อได้กุญแจสำรองแล้วชายหนุ่มก็รีบก้าวเท้ายาวๆ ขึ้นบันไดมุ่งตรงไปยังห้องนอนใหญ่อย่างรวดเร็ว พอไปถึงหน้าห้อง เขายกมือขึ้นเคาะประตูหลายต่อหลายครั้ง แต่กลับไร้เสียงตอบรับ ชายหนุ่มถือวิสาสะหมุนลูกบิดประตู... บานประตูไม่ได้ล็อก ภรภัทรเปิดประตูเดินเข้ามาข้างใน ภาพที่เห็นคือร่างบางของนรินทิพย์ที่ยังคงนอนขดตัวซุกอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ใบหน้าหวานซีดเซียวและขึ้นสีระเรื่ออย่างน่ากลัว เธอหลับนิ่งราวกับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด “น้ำฟ้า... น้ำฟ้า ตื่น...” ภรภัทรขยับเข้าไปชิดข้างเตียง ชายหนุ่มยื่นมือหนาไปแตะลงบนหน้าผากมนเบาๆ... ทว่าความร้อนระอุที่ผ่าวแผ่แล่นผ่านฝ่ามือ ทำให้ภรภัทรถึงกับชะ

ภรภัทรค่อยๆ แทรกกายลงนอนบนเตียงกว้างข้างเธอ แขนแกร่งเอื้อมไปหมายจะดึงร่างบางเข้ามาโอบกอดไว้ หวังจะมอบความอบอุ่นให้คนตัวร้อน แต่แล้วหมอน้ำฟ้ากลับผวาเฮือก ละเมอสะอื้นไห้ออกมาทั้งน้ำตา “คุณต้น... อย่า... ฟ้าเจ็บ... ฮึก” เสียงหวานสั่นพร่าทำให้ภรภัทรใจหายวาบ ชายหนุ่มชะงักมือ นัยน์ตาคู่คมมองคนใต้ร่างด้วยความรู้สึกผิดจับใจที่เผลอทำรุนแรงกับเธอจนเป็นไข้ ทว่า ประโยคเพ้อไข้ต่อมาที่หลุดออกจากปากบาง กลับทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบรุนแรง “พี่นะ... ฮึก... พี่นะของฟ้า ฟ้าคิดถึงพี่นะ...” วินาทีแรกที่ได้ยินชื่อนั้น... ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของภรภัทรกลับพองโตและรู้สึกดีอย่างประหลาด ราวกับหัวใจลึกๆ กำลังโหยหาและคุ้นเคยกับคำเรียกขานนี้มานานแสนนาน แต่เพียงชั่วครู่ สติและอคติก็ตบหน้าเขาอย่างจัง คำพูดเป่าหูของรดาย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกระแสไฟช็อต... ยัยหมอนั่นมันมีชู้ มันแอบคบหากับไอ้นะ หัวหน้าคนงานในไร่พราวฟ้า! ความรู้สึกดีๆเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความแค้นและหึงหวงจนหน้ามืดทันที ฝ่ามือหนาที่กำลังจะยื่นไปเช็ดน้ำตาให้เธอ เกร็งกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ที่แท้... ในหัวของเธอ ในฝันของเธอ ก็

น้ำฟ้ายื่นมือออกไปหมายจะจับมือหนามาตรวจดู พรึ่บ! ภรภัทรสะบัดมือออกจากการสัมผัสในทันที ชายหนุ่มชักสีหน้าตึง นัยน์ตาคู่คมจ้องมองเธออย่างหมางเมินและประชดประชัน “ไม่ต้อง แผลแค่นี้ผมทำเองได้ ไม่ต้องมาวุ่นวาย” “จะทำเองได้ยังไงคะ” น้ำฟ้าขมวดคิ้วแน่น ไม่ยอมถอยหนี นัยน์ตาคู่สวยฉายแววแน่วแน่ “เห็นไหมคะว่าเลือดมันซึมออกมาตลอดเลย คุณจะปล่อยให้มันติดเชื้อหรือไงคะ” “ติดเชื้อตายก็ตัวผม ผมจะเป็นจะตายมันก็ไม่เกี่ยวกับคุณ!” ภรภัทรเค้นเสียงห้าวประชดประชัน ยืนกอดอกตึงหน้าใส่ หมอน้ำฟ้านิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลอบถอนหายใจยาว นัยน์ตาคู่สวยฉายแววรู้ทัน ความใจอ่อนเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มแฝงความเจ้าเล่ห์ หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วเอ่ยเสียงเรียบประชดกลับทันที “ค่ะ... ไม่เกี่ยวค่ะ งั้นคุณก็ทำแผลเองเลยสิคะ เลือดซึมออกมาขนาดนี้เดี๋ยวคุณพ่อลงมาเห็นท่านก็ถามเอาหรอก... ฟ้าเองก็ไม่อยากพลอยโดนคุณพ่อตำหนิไปด้วยว่าดูแลคุณไม่ดี” พูดจบ ร่างบางก็ทำทีเป็นหมุนตัวจะเดินหนีออกไปอย่างไม่แยแส ภรภัทรชะงักกึกทันที! นัยน์ตาคู่คมวูบวาบด้วยความขัดใจเมื่อเห็นอาการเฉยชาของเธอ ชายหนุ่มกัดฟันกรอด อัดอั้นจนพูดอะไรไม่ออก ได้

เข้าวันใหม่... ณ โรงแรมหรูใจกลางเมือง บรรยากาศช่วงเช้าเต็มไปด้วยความเร่งรีบ ภรภัทรในชุดสูทสากลเรียบหรูนั่งเคลียร์เอกสารอยู่บนโต๊ะทำงานตามปกติ กระทั่งถึงเวลาที่ต้องออกไปพบลูกค้าภายนอก ประธานหนุ่มจึงลุกขึ้นเปิดประตูห้องทำงานออกไป ทว่า ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับเป็น รดา ที่กำลังยืนโวยวายใส่ บวร เลขานุการคนสนิทเสียงดังลั่นหน้าห้อง! “อะไรกันคะคุณบวร ทำไมงบเบิกจ่ายรอบนี้ถึงไม่ผ่าน ทั้งที่ทุกเดือนมันก็ผ่านตลอด!” รดาเชิดหน้าถามด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว แววตาร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด “ผมตรวจเช็กเอกสารอย่างละเอียดแล้ว พบว่าตัวเลขงบประมาณมันไม่ตรงครับคุณรดา ผมเลยส่งกลับไปให้แผนกบัญชีทำใหม่เพื่อความถูกต้อง” บวรตอบกลับด้วยท่าทางนิ่งสงบและเป็นมืออาชีพ “นี่คุณหมายความว่าฉันโกงงบเหรอคะ!” รดาตวาดแหว สีหน้าตึงเครียดขึ้นทันที “มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า...” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยแทรกขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของภรภัทรที่ก้าวออกจากประตูพอดี นัยน์ตาคู่คมปาดมองทั้งสองคนด้วยสายตาเรียบเฉย เมื่อเห็นภรภัทรเดินออกมา รดาก็จับกิริยาโวยวายเมื่อครู่ลงทันที เธอปรับสีหน้าให้ดูน่าสงสารและรีบฟ้องชายหนุ่ม “ต้นคะ... ก็คุณบวรน่ะ