All Chapters of บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก: Chapter 51 - Chapter 60

แสงแดดยามเช้าตรู่สาดส่องผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาในห้องนอนสวีท หมอน้ำฟ้าที่กำลังนอนหลับสบายอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ถูกเสียงทุ้มขรึมคุ้นเคยปลุกให้ต้องลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย “คุณหมอ... ลุกเร็ว” ภรภัทรในชุดสูทสากลสีเข้มตัดเย็บเนี้ยบกริบ ดูหล่อเหลาทรงภูมิสมฐานะประธานบริหาร ยืนกอดอกมองคนบนเตียงที่กำลังขยี้ตาไปมาด้วยความเอ็นดูแกมระอา หมอน้ำฟ้าค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง มองสามีด้วยความงุนงง “จะให้ฟ้าไปไหนคะ... วันนี้ฟ้าไม่มีเวรที่โรงพยาบาลสักหน่อย” “ผมรู้... แต่คุณต้องไปโรงแรมกับผม” ภรภัทรเอ่ยสั่งเสียงนิ่งตึง “ไปทำไมกันคะ” หญิงสาวเอียงคอถามอย่างไม่เข้าใจ “ก็ไปดูแลผมไง... อย่าลืมสิว่าผมยังเป็นคนไข้ในความดูแลของคุณอยู่นะ” ชายหนุ่มยกอ้างสิทธิ์หมอประจำตัวขึ้นมาทันควันอย่างหน้าตาเฉย หมอน้ำฟ้าอมยิ้มบางๆ นัยน์ตากลมโตสุกใสจ้องมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของคนที่เมื่อวานยังงอนประชดใส่กันอยู่เลย ก่อนจะเอ่ยถามหยอกเย้ากลับไป “คุณ... เลิกรำคาญฟ้าแล้วเหรอคะ” ภรภัทรชะงักไปเล็กน้อย ชายหนุ่มวางฟอร์มดุ ปัดสายตามองไปทางอื่นทันทีเพื่อหลบสายตารู้ทันของภรรยา “เปล่า...” “เอ้าว์... แล้วจะให้ฟ้าไปทำไมกันคะ

คำสารภาพประชดประชันเรื่องช็อกโกแลตกล่องใหญ่ที่หลุดมาจากปากของประธานบริหารหนุ่ม ทำเอาหมอน้ำฟ้าชะงักกึกไปทันที! หญิงสาวมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาที่กำลังขมวดคิ้วแน่นด้วยความอึดอัด นัยน์ตาคู่คมวับแวมไปด้วยความหงุดหงิดเหมือนเด็กไม่ได้ของเล่น... หัวใจดวงน้อยของเธอพองโตขึ้นมาอย่างประหลาด ความสงสัยเมื่อครู่สลายหายไป ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกหวานล้ำและเอ็นดูคนตรงหน้าอย่างหมดหัวใจ ที่แท้... ที่หน้าตึง อารมณ์เสียขึ้นมาอีกรอบ ก็เพราะแอบหูเบาน้อยใจเรื่องกล่องช็อกโกแลตของตัวเองเล็กกว่ากล่องที่ส่งไปไร่พราวฟ้าอย่างนั้นเหรอ! “คุณต้นคะ...” น้ำฟ้าเอ่ยเสียงนุ่มลง ยื่นมือบางทั้งสองข้างขึ้นไปกุมสันกรามคมของเขาไว้หลวมๆ นัยน์ตาคู่สวยสบสายตาคมกริบอย่างจริงจัง “ฟังฟ้านะคะ... ช็อกโกแลตรูปหัวใจกล่องใหญ่นั้น ฟ้าไม่ได้เอาไปให้ผู้ชายคนไหนทั้งนั้นค่ะ” “ผมไม่ได้สนใจสักหน่อยว่าคุณจะเอาไปให้ใคร...” ภรภัทรเค้นเสียงดุ วางท่าขรึมกลบเกลื่อน แต่สัมผัสอบอุ่นจากมือบางบนแก้มกลับทำให้สันกรามที่ขบแน่นค่อยๆ ผ่อนลงอย่างห้ามไม่ได้ “ฟ้าไม่ได้โกหกนะคะ...” น้ำฟ้าระบายยิ้มหวานนุ่มนวล “ช็อกโกแลตกล่องใหญ่นั้น ฟ้าสั่งมาเพื่อเอาไปแจกเด็กๆ แล

ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น บังคับรวบตัวเธอเข้ามาชิดอกแกร่ง พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าสั่นระริกที่ปิดความกังวลไว้ไม่มิด “ผม... ผมตอบไม่ได้ว่าอดีตช่วงนั้นมีรายละเอียดอะไรบ้าง แต่หัวใจของผมมันบอกว่าไม่มีวันเป็นอย่างนั้นแน่นอน... เชื่อใจผมได้ไหมฟ้า” ภรภัทรซบใบหน้าลงกับลาดไหล่นวล กดจูบเบาๆ ที่ซอกคอหอมกรุ่นของเธอด้วยความอ้อนวอน “ต่อให้เคยเป็น แต่อดีตก็คืออดีตที่ผมจำไม่ได้... ผมขออยู่กับปัจจุบันและอนาคตของเราได้ไหม” คำขอร้องอย่างอ่อนโยนทว่าสิ้นคิดของสามี กลับเปรียบเสมือนคมดาบที่กรีดลงบนหัวใจของหมอน้ำฟ้าอย่างแรง! ประโยคที่บอกว่า ต่อให้เคยเป็น แต่อดีตก็คืออดีต มันฟังดูไม่ต่างอะไรกับการที่คุณต้นกำลังยอมรับกลายๆ ว่าในอดีตพี่นะของเธออาจจะเคยพลั้งพลาดแอบนอกใจไปมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่นจริงๆ! ผู้ชายที่แสนดี อ่อนโยน และรักเธอปานดวงใจอย่างพี่นะ... เคยทำเรื่องทรยศความรักของเราจริงๆ อย่างนั้นเหรอ... น้ำฟ้าหลับตาลงช้าๆ ซ่อนหยดน้ำตาและรอยแผลเหวอะหวะในอกเอาไว้ หญิงสาวปล่อยให้สามีกอดซบและขอร้องอยู่เช่นนั้นโดยไม่เอ่ยคำใดตอบกลับมาอีก ความเงียบสงบยามบ่ายในห้องทำงานประธานบริหารยังคงดำเนินต่อไป..

หลังจากก้าวออกจากห้องตรวจของหมอวิศรุต... ภรภัทรเดินเคียงข้างหมอน้ำฟ้าไปตามทางเดินของโรงพยาบาล ชายหนุ่มลอบมองเสี้ยวหน้าหวานของภรรยาที่ดูนิ่งสงบผิดปกติประธานบริหารหนุ่มไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมการตัดสินใจหยุดรักษาความทรงจำของเขา ถึงได้ทำให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นมาได้ขนาดนี้...ในความคิดของภรภัทร... อดีตเขาอาจจะเคยรักหมอน้ำฟ้ามากแค่ไหน เขาก็ตอบไม่ได้ แต่ในเมื่อจำไม่ได้แล้ว จะดันทุรังฟื้นมันขึ้นมาให้ปวดหัวทำไม ในเมื่อปัจจุบันเขากับเธอก็แต่งงานเป็นสามีภรรยากันอยู่แล้ว สู้ทิ้งอดีตไป แล้วมาเริ่มต้นใหม่ในปัจจุบันและอนาคต มันไม่ได้แตกต่างกันเลยสักนิดเมียเขาก็ยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคน... ไม่ได้หายไปไหน สัญชาตญาณในกายมันบอกเขาเองว่าเขารักและหลงใหลผู้หญิงคนนี้ในปัจจุบันมากแค่ไหน และมันจะค่อยๆ ฟื้นฟูความผูกพันขึ้นมาใหม่ได้เอง โดยไม่จำเป็นต้องเค้นเรื่องในอดีตเลยด้วยซ้ำ หากวันไหนน้ำฟ้ายินดีจะเล่า เขาก็พร้อมจะฟัง... แต่ถ้าเธอไม่เล่า เขาก็พร้อมจะจับมือนำพาเธอไปข้างหน้าด้วยกันอยู่ดีภรภัทรเอื้อมมือหนาไปคว้ามือบางของน้ำฟ้ามากุมไว้หลวมๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มตามแบบฉบับของเขา“เป็นอะไรไปครับคุณหมอ...

เรียวปากร้อนละเมียดละไมละเลียดชิมความหวานฉ่ำกลางกายสาวอย่างอ่อนโยน นุ่มนวล ทว่าแฝงไปด้วยความเว้าวอนโหยหา... “อ๊ะ... พี่ต้น...” หมอน้ำฟ้าแอ่นสะโพกเกร็งบิดเกร็งด้วยความวาบหวาม เรียวนิ้วสวยจิกลงบนผ้าผืนเตียงแน่นเพื่อระบายความรัญจวนใจ ลมหายใจอุ่นสะดุดติดขัดเมื่อลิ้นชื้นแฉะของเขาค่อยๆ ทักทายหยอกเย้าดุจบคลื่นที่ซัดสาด ชายหนุ่มละเลียดลิ้นดูดซับน้ำหวานชื่นใจอย่างไม่รู้จักอิ่มเอม มอบความรู้สึกหวามวาบปั่นป่วนจนหญิงสาวร้องครางไม่ได้ศัพท์ กายสาวบิดเร่าบนเตียงกว้าง สะโพกมนส่ายร่อนรับเรียวลิ้นร้อนที่ประธานหนุ่มระรัวใส่อย่างหิวกระหหาย มือบางเลื่อนขยับลงกดศรีษะของประธานหนุ่มแน่น ร่างกายสาวสั่นระริกด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งสูงจนแทบรับไม่ไหว เรียวนิ้วสวยจิกขยุ้มเส้นผมดกดำของเขาไว้เพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ยามที่เรียวลิ้นร้อนระรัวปรักปรำจุดอ่อนไหวอย่างไม่มีแผ่วพัก ภรภัทรยิ่งได้ใจเมื่อรับรู้ถึงปฏิกิริยาตอบรับอันแสนไร้เดียงสา ชายหนุ่มออกแรงช้อนสะโพกกลมกลึงให้ลอยขึ้นรับสัมผัสได้ถนัดยิ่งเธอบิดเกร็งร่อนรับ เขาก็ยิ่งปรนเปรอความวาบหวามอัดฉีดเข้าใส่ด้วยความหลงใหล ละเลียดชิมหยาดน้ำหวานบริสุทธิ์ทุกหยดที่รื่นอ