All Chapters of บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก: Chapter 41 - Chapter 50

หลังจากกลับมาจากนั่งเรือชมเขื่อนในช่วงบ่าย หมอน้ำฟ้าที่ยังคงติดใจความใสของน้ำในเขื่อน ก็จัดการเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องนอนทันที หญิงสาวสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีขาวทรงโอเวอร์ไซส์คู่กับกางเกงขาสั้นขอบยางยืดสวมสบาย เตรียมพร้อมลงเล่นน้ำตรงระเบียงเรือนแพส่วนตัว ภรภัทรที่กำลังนั่งจิบกาแฟตรวจงานบนโซฟาเลิกคิ้วมองร่างบางที่เดินถือผ้าเช็ดตัวตรงไปทางประตูระเบียง ชายหนุ่มเค้นเสียงถามเรียบๆ วางทรงขรึม “คุณจะไปไหน...” น้ำฟ้าหมุนตัวกลับมาส่งยิ้มบางๆ ให้ “ฟ้าจะลงไปเล่นน้ำค่ะ คุณต้นจะลงไปเล่นด้วยกันไหมคะ... น้ำในเขื่อนกำลังเย็นสบายเลยนะ” ภรภัทรชำเลืองมองออกไปนอกระเบียง นัยน์ตาคู่คมขมวดมุ่นทันควันเมื่อเห็นแพข้างๆ เริ่มมีนักท่องเที่ยวลงมาเล่นน้ำกันประปราย ชายหนุ่มปฏิเสธทันทีด้วยน้ำเสียงตึงๆ “อย่าเล่นเลย... คนเยอะ วุ่นวาย” “งั้นฟ้าลงไปเล่นตรงบันไดระเบียงห้องเราคนเดียวก็ได้ค่ะ... แน่ใจนะคะว่าคุณต้นจะไม่ลงมาเล่นด้วยกันจริงๆ” หมอน้ำฟ้าเอ่ยถามย้ำอีกครั้งอย่างเคารพการตัดสินใจ “อืม... เล่นไปเถอะ แต่ระวังตัวด้วยล่ะ น้ำมันลึก” ภรภัทรตอบเสียงนิ่ง ทำทีเป็นก้มหน้ามองหน้าจอแท็บเล็ตเหมือนไม่สนใจ แต่ก็คอยชำเลืองดู

สายตาคมกริบจ้องมองเรือนร่างเปลือยเกือบเปล่าใต้บราตัวจิ๋ว ผิวพรรณเนียนนุ่มชุ่มน้ำสะท้อนแสงแดดยามบ่าย ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะก้มลงซุกไซ้ใบหน้าหล่อเหลาเข้ากับซอกคอหอมกรุ่น บดจูบเน้นย้ำและซับหยดน้ำบนผิวนวลอย่างหิวโหย “อ๊ะ... คุณต้น...” น้ำฟ้าส่งเสียงครางแผ่ว ร่างบางเกร็งวูบเมื่อลิ้นอุ่นร้อนของเขาลากไล้ผ่านแผ่นอกนุ่ม มือน้อยๆ ของหญิงสาวค่อยๆ ยื่นไปกุมแก้มสากและแผ่นหลังแกร่งของเขาไว้แน่น... ในวินาทีนี้... หัวใจของหมอน้ำฟ้าสว่างไสวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอจ้องมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของผู้ชายที่กำลังบดเบียดร่างกายเข้าหาเธอด้วยความรัก... ใช่แล้ว ไม่ว่าเขาจะจำความทรงจำในอดีตได้หรือไม่ ไม่ว่าเขาจะเรียกตัวเองว่าภรภัทร หรือเคยเป็นพี่นะของเธอ... แต่ตัวตน แววตา อ้อมกอด และความอบอุ่นที่เขามอบให้ มันคือผู้ชายคนเดียวกันไม่เคยเปลี่ยน เธอไม่ต้องกลัวเจ็บอีกต่อไป เพราะในปัจจุบัน... เขาก็คือสามีที่รักและอยู่เคียงข้างเธอตรงนี้จริงๆ! “คุณต้นคะ...” น้ำฟ้าเอื้อนเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงหวานนุ่มลึกซึ้ง นัยน์ตาคู่สวยสะท้อนภาพเขาเพียงผู้เดียว ไร้ซึ่งความลังเลหรือแววตาหมองเศร้าในอดีตอีก

ภรภัทรช้อนร่างนุ่มนวลที่แทบจะไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาจากเตียง ชายหนุ่มพาเธอเดินตรงเข้าห้องน้ำสวีททรงกว้าง สายน้ำอุ่นจากฝักบัวค่อยๆ ถูกเปิดให้ไหลผ่านลงมากระทบผิวกายของคนทั้งคู่ หมอน้ำฟ้ายืนพิงอกแกร่ง หลับตาพริ้มปล่อยให้สายน้ำช่วยคลายความเมื่อยล้า... เมื่อพอฝ่ามือหนาที่ลูบฟองสบู่นุ่มๆ เริ่มลากไล้จากแผ่นหลังเนียน เลื่อนต่ำลงมายังเอวบาง แล้วเลื่อนวนกลับขึ้นมากุมเฟ้นทรวงอกอิ่มอย่างเนียนๆ... น้ำฟ้าก็รีบลืมตาขึ้นมา หันไปมองคนข้างหลังทันที! “คุณต้นคะ... ไหนบอกว่าจะอาบน้ำให้ไงคะ” หญิงสาวเอ็ดเสียงพร่าเบาๆ แก้มใสขึ้นสีระเรื่อ “ก็อาบอยู่นี่ไงครับ...” ภรภัทรตอบเสียงทุ้มพร่าชิดใบหูเนียน นัยน์ตาคู่คมวูบวาบไปด้วยความเจ้าเล่ห์เมื่อจ้องมองสายน้ำไหลผ่านผิวนวล “แต่สบู่มันลื่น... มือมันเลยพลั้งเผลอไปหน่อย” “คุณต้น!” ยังไม่ทันที่หมอน้ำฟ้าจะได้โวยวาย ประธานหนุ่มก็จับร่างบางหมุนกลับหันหน้าเข้าหาเขา มือหนาประคองสะโพกมนให้ยกขึ้นแนบชิดกับตัวตนขึงขังที่ดันตื่นตัวขึ้นมารับสายน้ำอุ่นอีกครั้ง! “ช่วยไม่ได้นะฟ้า... คุณยั่วผมเอง” “ฟ้ายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ!” “ทำสิ... แค่คุณยืนอยู่ตรงนี้ คุณก็ยั่วผมแล้ว” จบคำขู่สุด

หลังจากเดินทางออกจากรีสอร์ตริมเขื่อนศรีนครินทร์ ภรภัทรก็ขับรถพามอน้ำฟ้าเดินทางมุ่งหน้าเข้าสู่กรุงเทพมหานคร ประธานหนุ่มตั้งใจแวะเลี้ยวรถเข้าสู่ห้างสรรพสินค้าหรูหราใจกลางเมือง เพื่อพาภรรยาคนสวยมาเดินเล่นพักผ่อนและชอปปิง ร่างสูงเดินเคียงข้างคนตัวเล็กเข้าไปในช็อปแบรนด์เนมชั้นนำ สายตาคมกริบมองดูหมอน้ำฟ้าที่เอาแต่เดินมองโน่นมองนี่ด้วยความเพลิดเพลิน ทว่ากลับไม่มีทีท่าจะหยิบจับหรืออยากได้อะไรเป็นพิเศษ ชายหนุ่มจึงเอ่ยขึ้นเสียงเรียบตึงสไตล์สายเปย์ “คุณอยากได้อะไรก็เลือกเอาสิ... ผมไม่ค่อยเห็นคุณซื้อของให้ตัวเองเลยนะ” “ของฟ้ามีครบหมดแล้วค่ะคุณต้น... อีกอย่าง ปกติฟ้าทำงานอยู่กับโรงพยาบาล ไม่ค่อยได้ออกไปไหนเท่าไร ไม่รู้จะซื้อไปทำไมค่ะ” น้ำฟ้าตอบยิ้มๆ อย่างถ่อมตัว “แต่ไหนๆ ก็มาถึงแล้ว เลือกสิ ชอบใบไหน” ภรภัทรยังคงคะยั้นคะยอ เมื่อเห็นว่าหมอน้ำฟ้าเอาแต่เกรงใจและไม่ยอมเลือกอะไรสักที ประธานบริหารผู้ไม่ชอบให้ใครขัดใจจึงหันไปสั่งพนักงานประจำช็อปด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจทันที “เอากระเป๋ารุ่นลิมิเต็ดอิดิชันใบล่าสุดมาให้ภรรยาผมใบหนึ่งครับ” พนักงานสาวรีบกุลีกุจอไปนำกระเป๋าหนังเรียบหรูราคาแพงลิบลิ่วออ

“ไม่ไปก็ไม่ไปค่ะ...” หมอน้ำฟ้าถอนหายใจออกมาเบาๆ ยอมแพ้ให้กับความไร้เหตุผลของสามี หญิงสาวทิ้งตัวนั่งลงบนขอบเตียงข้างกายเขา ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “แต่คุณยังไม่ได้ทานข้าวเช้าเลยนะคะ หิวหรือเปล่า... เดี๋ยวฟ้าลงไปหาอะไรอร่อยๆ มาให้ทานบนห้องนะคะ” “ไม่ต้อง... ผมไม่หิว” น้ำเสียงทุ้มขรึมดังลอดออกมาจากคนที่นอนขดตัวหันหลังให้ใต้ผ้าห่ม “งั้น... ฟ้าไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของคุณแล้วค่ะ” หมอน้ำฟ้าเอ่ยบอกเบาๆ เตรียมจะลุกขึ้นยืนเพื่อปล่อยให้เขาได้พักผ่อน ทว่า... ยังไม่ทันที่ร่างบางจะได้ลุกพ้นขอบเตียง! หมับ! คนที่บอกว่าไม่หิวกลับพลิกตัวคว้าเอวบางของเธอไว้แน่น! ก่อนจะออกแรงรวบดึงร่างนุ่มนวลให้ล้มตึงลงมานอนทับอยู่บนตัวเขาอย่างรวดเร็ว “อ๊ะ! คุณต้น...” หมอน้ำฟ้าทำหน้าเลิ่กลั่กด้วยความตกใจ ขณะที่ประธานหนุ่มผู้นอนงอนเมื่อครู่ กระชับสองแขนแกร่งรวบกอดเรือนร่างหวานนุ่มไว้แนบอก นัยน์ตาคู่คมจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังแดงระเรื่อด้วยสายตาฉ่ำปรือและเว้าวอนแกมเอาแต่ใจ “ผมไม่หิวข้าว...” ภรภัทรกระซิบเสียงพร่าต่ำชิดใบหูเนียน ลมหายใจอุ่นร้อนรดผิวนวลจนคนฟังใจสั่นสะท้าน “แต่ผม... หิวคุณ” “คุณต้น...”