All Chapters of บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก: Chapter 11 - Chapter 20

ภรภัทรที่เดินนำหน้าอยู่ชะงักฝีเท้า ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมายืนกอดอก มองภาพภรรยาตามกฎหมายที่โดนพนักงานรุมล้อมเอาใจด้วยความเอ็นดู นัยน์ตาคู่คมขมวดคิ้วมุ่น สายตาเพ่งมองถุงลำไยและกล่องแซนวิชในมือเธอ ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ด้วยความหงุดหงิดที่ตอบไม่ได้ว่าคืออะไร ‘หึ... เสน่ห์แรงจริงนะ อยู่โรงพยาบาลก็อ่อยหมอ พอมาโรงแรมก็หว่านเสน่ห์ใส่พนักงานไปทั่ว ยัยปีศาจ!’ ร่างสูงเอ่ยประชดประชันออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้าจะรับของฝากจนเต็มสองมือขนาดนั้น... วันหลังก็เปิดแผงขายของหน้าโรงแรมไปเลยสิครับคุณหมอ! จะได้ไม่ต้องเสียเวลาขึ้นไปประชุม!” น้ำฟ้าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอียงคอมองหน้าคนปากร้ายด้วยสายตาใสซื่อ แล้วถามกลับเสียงเรียบ “ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอคะ... ฟ้าไม่เคยรู้มาก่อนเลย” “นี่ผมด่าคุณอยู่นะ! ยังจะมาทำหน้าใสซื่อยอกย้อนอีก!“ “ค่ะ... ก็พนักงานเขารักฟ้านี่คะ” น้ำฟ้าระบายรอยยิ้มหวาน ตอบกลับเสียงนุ่ม “คุณต้นน่าจะดีใจนะคะ... ที่มีภรรยาเป็นที่รักของทุกคน” “รักตายล่ะ...ยัยปีศาจ!” ภรภัทรแค่นหัวเราะ สะบัดหน้าหนีเดินนำลิ่วไปทันที ชายหนุ่มพยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีและอัตราการเต้นของหัวใจที่เริ่มผิดปก

บรรยากาศยามเย็น ณ คาเฟ่ชั้นล่างของโรงพยาบาล ภรภัทรนั่งรอภรรยาตามกฎหมายอยู่ที่มุมหนึ่งของร้าน ชายหนุ่มมองแก้วเครื่องดื่มสองแก้วบนโต๊ะพลางขมวดคิ้วสงสัยตัวเอง แก้วหนึ่งคือของเขา ส่วนอีกแก้วคือชาไทยใส่ไข่มุก... เขาถอนหายใจเบาๆ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงเผลอปากสั่งเมนูนี้ออกไป จังหวะนั้นเอง น้ำฟ้าที่เพิ่งเสร็จจากงานประชุมเดินเข้ามาในคาเฟ่ ทันทีที่สายตาคู่สวยสบเข้ากับร่างสูงที่นั่งรออยู่ รอยยิ้มสดใสก็ปรากฏบนใบหน้าอย่างลืมตัว ความรู้สึกอบอุ่นในอดีตพรั่งพรูขึ้นมากลางอก “พี่นะ... รอฟ้านานไหมคะ” น้ำฟ้าเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่ม ภรภัทรชะงักกึก ใจกระตุกวูบ ก่อนจะละสายตาเรียบเฉยและเย็นชาขึ้นมองใบหน้าหวาน รังสีความเหินห่างที่แผ่ออกมาทำให้รอยยิ้มของคุณหมอสาวค่อยๆ เจื่อนลงอย่างรวดเร็ว “ขอโทษค่ะ... คุณต้น” น้ำฟ้ารีบแก้สรรพนาม ก้มหน้านิ่งเพื่อซ่อนความรู้สึกผิดหวัง “อืม...” ภรภัทรส่งเสียงในลำคอ ก่อนจะยื่นแก้วชาไทยใส่ไข่มุกไปตรงหน้าเธอ “รับไปสิ... ผมสั่งมาเกิน” น้ำฟ้าเงยหน้ามองแก้วเครื่องดื่มในมือหนา นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความตื้นตันระคนประหลาดใจ “ชาไทยใส่ไข่มุก... คุณต้นจำได้ใช่ไหมคะว่าฟ้าชอบ” “เปล่า!”

รดาเหยียดยิ้มร้ายในใจเมื่อเห็นว่าภรภัทรเริ่มตกหลุมพรางและความสับสนที่เธอสร้างขึ้น... แผนการเสี้ยมให้สามีภรรยาแตกหักกันเริ่มต้นขึ้นแล้ว “ต้นคุณต้องเชื่อรดานะคะ!” รดาขยับเข้าไปชิดโต๊ะทำงาน จ้องมองชายหนุ่มด้วยสายตาจริงจัง ก่อนจะพ่นคำโกหกคำโตออกมาระลอกใหญ่ “ก่อนหน้าที่หมอน้ำฟ้าจะแต่งงานกับคุณ เธอก็คบผู้ชายมามากหน้าหลายตา... มีคนหนึ่งที่เป็นหัวหน้าคนงานในไร่พราวฟ้า แต่เพราะนายเดชา... ลุงของหมอน้ำฟ้าติดหนี้คุณอยู่ถึงสิบล้าน! หมอน้ำฟ้าก็เลยเอาตัวเองเข้าแลก ยอมมาเป็นเมียคุณเพื่อปลดหนี้ให้ลุง! ที่ไม่มีใครยอมพูดเรื่องนี้กับคุณ ก็เพราะหมอน้ำฟ้าสั่งปิดข่าวไว้จริงๆ นะคะต้น!” ภรภัทรดวงตาเบิกกว้าง ร่างสูงสั่นสะท้าน ชายหนุ่มพยายามประมวลผลตามคำพูดของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสับสน “ถ้าคุณไม่เชื่อรดา... นี่ไงคะ! เอกสารสัญญากู้ยืมเงินและสัญญาทดใช้หนี้ของนายเดชา ลุงของหมอน้ำฟ้า!” รดากระแทกซองเอกสารลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้าชายหนุ่มอย่างแรง ภรภัทรเอื้อมมืออันสั่นเทาไปเปิดซองออกดู ทันทีที่สายตาคมกริบสบเข้ากับตราประทับ ตัวเลขสิบล้าน และลายเซ็นของนายเดชาผู้กู้... ภาพความทรงจำบางอย่างอันพร่ามัวก็แล่นเข้ามาปะทุในหัว

ภายนอก สายฝนกำลังตกกระหน่ำลงมาอย่างหนัก แสงไฟสีแดงจากท้ายรถยนต์บนท้องถนนที่ติดขัดสะท้อนผ่านหยดน้ำบนกระจกเข้ามาในห้องโดยสาร บรรยากาศอึดอัดมืดมนจนแทบหายใจไม่ออก “ผมจำไม่ได้... ก็ไม่ได้หมายความว่าคุณจะมาหลอกผมกับครอบครัวผมซ้ำๆ ซากๆ!” ภรภัทรแค่นยิ้มสมเพช นัยน์ตาแดงฉานจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังสับสน “ทำตัวเป็นคนแสนดี... ที่แท้คุณก็หน้าเงิน! ยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อเงิน!” “คุณต้น... คุณพูดเรื่องอะไรคะ!” น้ำฟ้าขมวดคิ้วแน่น หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจ “พูดอะไรเหรอ... งั้นก็ดูซะให้เต็มตา!” ภรภัทรควักเอกสารสัญญาปลอมในกระเป๋าสูทออกมาปาใส่ตักเธออย่างแรง กระดาษหลายแผ่นกระจายออก น้ำฟ้าเพ่งมองตัวเลขและข้อความบนนั้นด้วยมืออันสั่นเทา “พูดออกมาสิ... ว่าคุณไม่รู้จักคนชื่อเดชา!” “สัญญาเงินกู้สิบล้าน... ลุงเดชาเป็นหนี้คุณตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฟ้าถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย!” น้ำฟ้าเงยหน้ามองชายหนุ่มด้วยน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้า เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าลุงของเธอไปสร้างเรื่องไว้ขนาดนี้ “ไม่รู้เหรอ!” ภรภัทรโน้มตัวเข้ามาใกล้ เค้นเสียงดุดันชิดใบหู “คุณพูดออกมาได้ยังไงว่าไม่รู้! ทั้งๆ ที่คุณเอาตัวมาแลกกับเงินของผม!”

นิ้วเรียวแกร่งแหวกกลีบเนื้อนุ่มนิ่มสีสด แทรกซึมเข้าไปในช่องทางคับแคบหยาดเยิ้ม เขาใช้จังหวะขยับเข้าออกหนักเบาสลับกันจนเกิดเสียงหวานฉ่ำสะท้อนก้องทั่วห้องนอนกว้าง “อื้อ... คุณต้น...” น้ำฟ้านอนบิดเร่าด้วยความเสียวซ่านรัญจวนใจ แต่ริมฝีปากบางกลับพยายามกัดแน่นเพื่อกลั้นเสียงครางไม่ให้เขาได้ยิน “เสียวก็ครางออกมา! ร้องออกมาให้ผมได้ยิน!” ภรภัทรเค้นเสียงสั่ง สัมผัสถึงความคับแน่นที่บีบรัดนิ้วของเขาอย่างรุนแรง หัวใจของชายหนุ่มกระตุกไหวเมื่อร่างกายของเธอช่างตอบสนองเขาราวกับคุ้นเคยสัมผัสนี้มานับครั้งไม่ถ้วน น้ำฟ้าบิดกายส่ายหน้าไปมา มือบางกำผ้าปูที่นอนไว้แน่นจนยับยู่ยี่เพื่อระบายความเสียวซ่านที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ชายหนุ่มไม่รอช้า เขาถอนนิ้วออกแล้วแทนที่ด้วยตัวตนอันแข็งขึงที่ร้อนระอุ ชายหนุ่มกดสะโพกสอบถล่มความแข็งแกร่งแทรกซึมเข้าไปในกายเธอจนสุดความยาวในรวดเดียว! “อ๊าส์! / ฮ่า...” เสียงถอนหายใจและเสียงกรีดร้องสอดประสานกันก้องห้อง ภรภัทรหลับตาลงแน่นเมื่อความคับแน่นอบอุ่นตอดรัดตัวตนของเขาจนแทบคลั่ง สัญชาตญาณเบื้องลึกสั่งการให้เขาเริ่มโหมกระหน่ำสะโพกเข้าออกอย่างดุดันและเอาแต่ใจ พั่บ! พั่บ! พั่บ! เส