جميع فصول : الفصل -الفصل 14

ภรภัทรที่เดินนำหน้าอยู่ชะงักฝีเท้า ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมายืนกอดอก มองภาพภรรยาตามกฎหมายที่โดนพนักงานรุมล้อมเอาใจด้วยความเอ็นดู นัยน์ตาคู่คมขมวดคิ้วมุ่น สายตาเพ่งมองถุงลำไยและกล่องแซนวิชในมือเธอ ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ด้วยความหงุดหงิดที่ตอบไม่ได้ว่าคืออะไร ‘หึ... เสน่ห์แรงจริงนะ อยู่โรงพยาบาลก็อ่อยหมอ พอมาโรงแรมก็หว่านเสน่ห์ใส่พนักงานไปทั่ว ยัยปีศาจ!’ ร่างสูงเอ่ยประชดประชันออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้าจะรับของฝากจนเต็มสองมือขนาดนั้น... วันหลังก็เปิดแผงขายของหน้าโรงแรมไปเลยสิครับคุณหมอ! จะได้ไม่ต้องเสียเวลาขึ้นไปประชุม!” น้ำฟ้าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอียงคอมองหน้าคนปากร้ายด้วยสายตาใสซื่อ แล้วถามกลับเสียงเรียบ “ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอคะ... ฟ้าไม่เคยรู้มาก่อนเลย” “นี่ผมด่าคุณอยู่นะ! ยังจะมาทำหน้าใสซื่อยอกย้อนอีก!“ “ค่ะ... ก็พนักงานเขารักฟ้านี่คะ” น้ำฟ้าระบายรอยยิ้มหวาน ตอบกลับเสียงนุ่ม “คุณต้นน่าจะดีใจนะคะ... ที่มีภรรยาเป็นที่รักของทุกคน” “รักตายล่ะ...ยัยปีศาจ!” ภรภัทรแค่นหัวเราะ สะบัดหน้าหนีเดินนำลิ่วไปทันที ชายหนุ่มพยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีและอัตราการเต้นของหัวใจที่เริ่มผิดปก

บรรยากาศยามเย็น ณ คาเฟ่ชั้นล่างของโรงพยาบาล ภรภัทรนั่งรอภรรยาตามกฎหมายอยู่ที่มุมหนึ่งของร้าน ชายหนุ่มมองแก้วเครื่องดื่มสองแก้วบนโต๊ะพลางขมวดคิ้วสงสัยตัวเอง แก้วหนึ่งคือของเขา ส่วนอีกแก้วคือชาไทยใส่ไข่มุก... เขาถอนหายใจเบาๆ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงเผลอปากสั่งเมนูนี้ออกไป จังหวะนั้นเอง น้ำฟ้าที่เพิ่งเสร็จจากงานประชุมเดินเข้ามาในคาเฟ่ ทันทีที่สายตาคู่สวยสบเข้ากับร่างสูงที่นั่งรออยู่ รอยยิ้มสดใสก็ปรากฏบนใบหน้าอย่างลืมตัว ความรู้สึกอบอุ่นในอดีตพรั่งพรูขึ้นมากลางอก “พี่นะ... รอฟ้านานไหมคะ” น้ำฟ้าเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่ม ภรภัทรชะงักกึก ใจกระตุกวูบ ก่อนจะละสายตาเรียบเฉยและเย็นชาขึ้นมองใบหน้าหวาน รังสีความเหินห่างที่แผ่ออกมาทำให้รอยยิ้มของคุณหมอสาวค่อยๆ เจื่อนลงอย่างรวดเร็ว “ขอโทษค่ะ... คุณต้น” น้ำฟ้ารีบแก้สรรพนาม ก้มหน้านิ่งเพื่อซ่อนความรู้สึกผิดหวัง “อืม...” ภรภัทรส่งเสียงในลำคอ ก่อนจะยื่นแก้วชาไทยใส่ไข่มุกไปตรงหน้าเธอ “รับไปสิ... ผมสั่งมาเกิน” น้ำฟ้าเงยหน้ามองแก้วเครื่องดื่มในมือหนา นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความตื้นตันระคนประหลาดใจ “ชาไทยใส่ไข่มุก... คุณต้นจำได้ใช่ไหมคะว่าฟ้าชอบ” “เปล่า!”