All Chapters of บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก: Chapter 31 - Chapter 40

เช้าวันออกเดินทาง ที่หน้าบ้านตระกูลอัศวธารากุลคึกคักเป็นพิเศษ เรน บอดี้การ์ดหนุ่มคนสนิทร่างสูงใหญ่กำลังง่วนอยู่กับการจัดยกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบขึ้นไปเก็บไว้ที่ท้ายรถ SUV หรูคันงามอย่างคล่องแคล่ว ทว่าเมื่อจัดของเสร็จและเตรียมจะก้าวขึ้นไปนั่งประจำตำแหน่งคนขับ ภรภัทรในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มปลดกระดุมเม็ดบนกับกางเกงสวมสบายกลับยื่นมือไปขอกุญแจรถจากบอดี้การ์ดเสียก่อน “กุญแจอยู่ไหนเรน... ทริปนี้ฉันจะขับเอง แกไม่ต้องตามไป” ภรภัทรเอ่ยเสียงเรียบราบทว่าใบหน้าหล่อเหลากลับบึ้งตึง ทำทรงเหมือนคนถูกบังคับให้มาทำหน้าที่ที่ไม่อยากทำ เรนชะงักไปเล็กน้อย มองหน้าเจ้านายอย่างแปลกใจ “แต่ว่า... ทางมันไกลนะครับคุณต้น จากเชียงใหม่ลงไปถึงกาญจนบุรี ขับเองคนเดียวมันจะเหนื่อย ให้ผมขับให้ดีกว่าครับ” “ฉันบอกว่าขับเองก็คือขับเอง... ฉันอยากได้ความเป็นส่วนตัว นายอยู่ช่วยงานคุณพ่อที่นี่แหละ” ประธานหนุ่มเค้นเสียงขรึมตัดบท รับกุญแจรถมาจากมือบอดี้การ์ดทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เซ้าซี้ ...ไปเที่ยวตากอากาศกับเมีย จะพกบอดี้การ์ดไปเป็นก้างขวางคอทำไม ขณะเดียวกัน พร้อมพัฒน์ ในชุดสบายๆ แต่ดูดีสง่างามก็ก้าวเดินออกมาส่งลูกชายและลู

นอกจากจะจอดให้เธอเข้าห้องน้ำแล้ว ภรภัทรยังเดินกลับมาพร้อมกับกาแฟร้อน ถั่วอบแห้ง ขนมขบเคี้ยว และน้ำผลไม้เย็นๆ นำมาวางไว้ตรงคอนโซลกลางรถให้เธอ “ซื้อมาเผื่อ... ถ้านั่งว่างๆ แล้วง่วงก็หยิบกินซะ จะได้ไม่ต้องมาบ่นหิวใส่ผม” “ขอบคุณค่ะคุณต้น... ขอบคุณค่ะ ฟ้าชอบกินน้ำส้มยี่ห้อนี้พอดีเลย” น้ำฟ้าเอ่ยเสียงหวาน นัยน์ตาคู่สวยพราวระยับไปด้วยความอบอุ่น ชายหนุ่มหน้าตึงไปวูบหนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีทำเป็นตั้งอกตั้งใจมองถนน แล้วเค้นเสียงฮึดฮัดในลำคอแก้เก้อ “คุณหมอ...” ภรภัทรเอ่ยเสียงเรียบ นัยน์ตายังคงจ้องมองถนนเบื้องหน้า “เราอยู่ด้วยกันมาตั้งสามปี... เราไม่เคยไปเที่ยวไหนด้วยกันเลยหรือไง” หมอน้ำฟ้าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะละสายตาจากวิวข้างทางหันมามองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของสามีแล้วตอบยิ้มๆ “มีไปบ้างที่ใกล้ๆ ค่ะ แต่ถ้าไกลๆ แบบนี้ไม่เคยหรอก... ฟ้าเป็นหมอ ไม่ได้มีเวลาว่างมากมายขนาดนั้น” “อืม... เข้าใจละ” ภรภัทรพยักหน้ารับรู้ พยักพะเยิดทำทรงเหมือนไม่ได้ใส่ใจ แต่ในหัวกลับแอบชั่งน้ำหนักเรื่องเวลาของเธออยู่เงียบๆ รถเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเข้าสู่เขตต่างจังหวัด ภรภัทรก็เค้นเสียงทุ้มถามประเด็นที่ติดค้างอยู่ใน

ขณะที่มื้ออาหารยามเย็นดำเนินไปท่ามกลางความเงียบสงบ ภรภัทรคอยตักอาหารใส่จานให้น้ำฟ้าอย่างใส่ใจโดยสัญชาตญาณ หมอน้ำฟ้ามองดูการกระทำอันอบอุ่นนั้นด้วยสายตาไหวระริก ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเบาหวิว “คุณต้น... ไม่ต้องดีกับฟ้าขนาดนี้ก็ได้ค่ะ” ภรภัทรชะงักมือที่กำลังถือช้อน ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น เงยหน้าขึ้นสบสายตาคู่หวาน “ทำไมล่ะ... เมื่อก่อนผมเคยทำไม่ดีกับคุณเหรอ” น้ำฟ้าคลี่ยิ้มบางๆ ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกสับสนในอก สายตามองผ่านทิวทัศน์ผืนน้ำยามค่ำคืน “เปล่าหรอกค่ะ... ฟ้าแค่ไม่อยากหวังว่าคุณจะกลับมาจำได้” ความเงียบครอบคลุมระเบียงเรือนแพไปครู่หนึ่ง... ภรภัทรจ้องมองใบหน้าหวานใต้แสงไฟสลัว นัยน์ตาคู่คมวูบวาบไปด้วยความรู้สึกหนักแน่น ก่อนจะเอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าจริงจัง “ถึงผมจะจำไม่ได้... ยังไงคุณก็เป็นเมียผมอยู่ดีนี่” ประธานหนุ่มเค้นเสียงขรึม พลางจ้องลึกเข้าไปในตาเธอ “ผมไม่คิดจะทิ้งขว้างคุณอยู่แล้ว... แล้วมันต่างกันตรงไหน” คำตอบที่ไร้ซึ่งคำหวาน ทว่าหนักแน่นด้วยสัญชาตญาณความคุ้มครอง ทำให้หัวใจของหมอน้ำฟ้ากระตุกวูบ หญิงสาวก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนรอยยิ้มอบอุ่นปนซาบซึ้งใจ “ค่ะ

ภรภัทรกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ลมหายใจเริ่มอุ่นร้อนขึ้นมาทันควันเมื่อโดนมือนุ่มนิ่มปัดป่ายไปตามเรือนร่าง ชายหนุ่มจับมือน้อยนั้นไว้เบาๆ แล้วเค้นเสียงทุ้มพร่าดุคนตัวเล็ก “ไม่ได้นะฟ้า... มันค่ำแล้ว มันไม่ปลอดภัย น้ำในเขื่อนก็เย็นมากด้วย ที่สำคัญคือ... คุณกำลังเมา” “เมาเหรอ... เมาที่ไหนกัน ฟ้าไม่ได้เมาสักหน่อย...” คนบอกไม่เมาพึมพำเถียงเสียงใส ทั้งที่ดวงตาแทบจะปิดอยู่รอมร่อ แถมมือน้อยอีกข้างยังเนียนลูบผ่านกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาอย่างไม่ยอมลดละ สัมผัสผิวกายเนียนนุ่มและกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนผมของเธอที่บดเบียดอยู่กับอกกว้าง กำลังดึงสติสัมปชัญญะของประธานหนุ่มให้ขาดสะบั้นลงทีละน้อย! ภรภัทรทอดสายตามองริมฝีปากจิ้มลิ้มสีระเรื่อที่กำลังพึมพำออดอ้อน... คืนนี้ความไม่ปลอดภัยไม่ได้อยู่ที่ผืนน้ำข้างนอกนั่นเลยสักนิด แต่มันอยู่ตรงหน้าเขาตรงนี้ต่างหาก! “แต่ฟ้าร้อนนี่คะ... อยากเล่นน้ำ คุณต้นลงไปเล่นเป็นเพื่อนฟ้าหน่อยนะ... นะคะ...” คนบอกว่าไม่เมาอ้อนไม่หยุด เสียงหวานพึมพำออเซาะอยู่ข้างหู พลางถูไถใบหน้าเนียนกับอกกว้างอย่างลืมตัว ภรภัทรสูดหายใจเข้าลึก พยายามดึงสติอันน้อยนิดกลับคืนมา ชายหนุ่มจับไหล่บาง

“อื้ออ... พี่นะ อย่าค่ะ...” น้ำฟ้าหนีบขาเข้าหากันด้วยความงุนงงและขวยเขิน นัยน์ตาฉ่ำปรือมองหน้าชายหนุ่มอย่างขอร้อง “เด็กดี... อย่าเกร็งนะครับ” ภรภัทรเอ่ยเสียงนุ่มละมุน ชายหนุ่มจูบซับหน้าผากเนียนเบาๆ เพื่อผ่อนคลายความตระหนก ก่อนจะสอดนิ้วเรียวเข้าไปกวาดชิมความชุ่มฉ่ำภายในช่องทางรักอย่างนุ่มนวล “อ๊ะ! ฮ่า...” น้ำฟ้าสะดุ้งสุดตัวเมื่อนิ้วยาวสอดลึกเข้ามา ร่างบางเกร็งสะท้าน ช่องทางนุ่มนวลบีบรัดนิ้วมือเขาแน่นโดยสัญชาตญาณ ภรภัทรขยับนิ้วเข้าออกช้าๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ พลางใช้หัวแม่มือคลึงเน้นหนักเบาตรงจุดกระสันด้านบน ทำเอาหมอสาวบิดกายเกร็งไปมาบนเตียงหนานุ่ม เสียงครางหวานระส่ำหลุดออกจากริมฝีปากบางไม่ขาดสาย “อ๊ะ... พี่นะ... ฟ้า... ฟ้าเสียว...” “อืม... รัดนิ้วพี่แน่นขนาดนี้ ชอบใช่ไหมครับ” ภรภัทรแทนตัวเองว่าพี่อย่างเนียนสนิท ความรู้สึกดีใจและพึงพอใจแล่นริ้วจนอกผาย ชายหนุ่มเพิ่มจังหวะนิ้วเร่งเร้าให้เร็วขึ้น จนกระทั่งร่างบางกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ตอดรัดนิ้วมือเขาถี่ระยิบ พร้อมกับหยาดน้ำหวานที่รินไหลออกมาเปียกชุ่มโชก น้ำฟ้าซบหน้าลงกับอกกว้าง หอบหายใจเหนื่อยอ่อน ร่างกายผ่อนคลายลงอย่างน่าเอ็นดู